ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਆਤਮਾ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਲਾਲਸਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਮੋਹ ਜਾਂ ਭ੍ਰਮ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਅਸਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਭਟਕਣ ਦਾ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਰਤਨ ਦੀ ਕੀਮਤ ਅਤੇ ਅਸਲੀਅਤ ਨਾ ਜਾਣੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਕਿੰਨੀ ਕੀਮਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਟਕਣ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਲੋਕੋ, ਜਦੋਂ ਤਕ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤਦ ਤਕ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਨੰਤਤਾ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਓਹਲੇ ਪਾ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਲਓ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਓ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭੀ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਕੰਡੇ ਦੀ ਲੀਕ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸੋਨਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਛੂਹਦੇ ਨਹੀਂ। ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦਾ ਪੱਤਾ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਕੋਈ ਸੁਣਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਤਕ ਮਨ, ਜੋ ਆਲਸੀ ਪਣ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਛੂਏ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਖੋਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਇਹ ਜੜ੍ਹ ਸਰੀਰ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਖੋਜ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰਕ ਅੰਧਕਾਰ ਚੰਦ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਚਮਕਣ ਨਾਲ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਨ ਜਾਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਧਕਾਰ ਦੌੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦੀ ਖਟੀਆ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਵੱਲ ਜਗਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਧੂੜ ਨਾਲ ਜਾਂ ਕਮਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਇੰਝ ਹੀ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਕਦੇ ਮੈਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਇੰਝ ਹੀ ਇਹ ਜੜ੍ਹ ਸਰੀਰ ਆਤਮਾ ਉੱਤੇ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਅਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਝੂਠੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਦੀ ਕਲਾਵਾਂ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਧਣਾ ਘਟਣਾ। ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਕੇਵਲ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਹਨ। ਜਦ ਅਗਿਆਨ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਕੋਈ ਭੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਦੁੱਖ ਦਾ; ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ, ਵੇਖੋ ਕਿ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ, ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਚਨਾਵਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ, ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਰਤਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਚਾਨਣ ਰੂਪ ਆਤਮਾ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰਚਨਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨਾ ਇੱਕ ਹਨ, ਨਾ ਦੋ, ਨਾ ਹੀ ਝੂਠੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; 'ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ, ਇਹ ਹੋਰ ਹੈ' ਵਾਲਾ ਭ੍ਰਮ ਛੱਡ ਦੇ। ਉਸ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਉਠਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਅਕਾਰਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ। ਸਰਬ-ਵਿਆਪੀ ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਬਰਫ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਰਾਹੀਂ ਹੀ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਵਾਂਗ, ਵਿਚਾਰੋ; ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਜਾਲ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਨਾ ਭ੍ਰਮ, ਨਾ ਜਨਮ, ਨਾ ਕੋਈ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ, ਚਿੰਤਾ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਓ। ਸਮ-ਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਤੰਦਰੁਸਤ, ਸਥਿਰ-ਚਿੱਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਗਿਆਨੀ, ਮੌਨ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ-ਰਹਿਤ ਰਹੋ, ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ। ਦੁਵੈਤ ਤੋਂ ਰਿਹਤ, ਸਦਾ-ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਲਾਭ-ਹਾਨੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਅਦਵੈਤ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ-ਰਹਿਤ ਰਹੋ। ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਂਤ ਇਰਾਦਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਅਤੇ ਹਿੰਮਤੀ, ਉੱਚੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ-ਰਹਿਤ ਰਹੋ। ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬਿਨਾਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ, ਸਾਫ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ-ਰਹਿਤ ਰਹੋ। ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਜੋ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹੋ, ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ-ਰਹਿਤ ਰਹੋ। ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਲੀਪ ਤੋਂ ਅਛੂਤੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੋ, ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ-ਰਹਿਤ ਰਹੋ। ਜਿਸ ਦੀ ਹਸਤੀ ਅੰਤ-ਰਹਿਤ, ਅਸੀਮ, ਬੇਹੱਦ ਹੈ, ਹੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹੋ, ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ-ਰਹਿਤ ਰਹੋ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਬਣੋ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਓ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਰਚਨਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਝੂਠੀ ਹੈ; ਝੂਠਾ, ਝੂਠੇ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹੀ ਨਾਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਹੀ ਗਿਆਨੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਮਨੋਂ ਸ਼ਾਂਤ, ਰੋਗ-ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ—ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੋਵੋ। ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਸ ਰਾਜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਵਰਤਮਾਨ ਪਲ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਕਰੋ; ਇਹ ਰਾਜ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—ਇੱਥੇ ਨਾ ਤਿਆਗ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਦੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਨਿਸਚਾ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਇੰਝ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ," ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਉੱਦਮ ਦੀ ਹਸਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਨਰਕ ਅਤੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਸੁਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ, ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਨਰਕ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਦੁੱਖ, ਡਰ ਤੋਂ ਡਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬਚੇ-ਕੁਚੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝੇ, ਪਸ਼ੂ ਹਸਤੀ ਤੋਂ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੀ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ, ਜੋ ਇਸੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਜਸੀ ਜਾਂ ਸਤਵਿਕ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਖਵਾਡੇ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਕੁਟਜਾ ਰੁੱਖ, ਤੇ ਭਾਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।