ਇੱਕ ਸੁਹਣੀ ਦੁਪਹਿਰ, ਮਹਲ ਦੇ ਨਰਮ ਖਿੜਕੀਆਂ ਕੋਲ ਸੋਫਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰੀ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵਿਛੇ ਹੋਏ ਫਰਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਲਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਧੁੱਪ ਉੱਤੇ, ਕਦੇ ਰਤਨ ਜੜੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪੱਖਿਆਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤਰੀਆਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਫੜੇ ਹੋਏ। ਅੰਗਣ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਤੀ ਧੁੱਪ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਪਰਛਾਵੇਂ ਪਾਉਂਦੇ ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਤਾਜ਼ਾ ਧੁੱਪ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨੂੰ ਚੱਖਣ ਦੀ ਭੁੱਲ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਲ ਰਹਿਤ ਮਧੁਮੱਖੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਦੁਆਲੇ ਗੁੰਮ ਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਣੀ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਨਰਮ, ਸੁਚੱਜੇ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ, ਪਰਸਪਰ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ—ਨਗਰ, ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾਂ—ਰਾਜਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਸੰਤਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਣਯੋਗ ਸਨ, ਚੁੱਪਚਾਪ, ਆਦਰ ਭਰੀਆਂ ਮੋਹਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਜੋ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਹਵਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧੂੜ ਲਏ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਝੂਮਦੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਧ ਖਿੜੇ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ ਕੋਮਲ ਕਲੀਆਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ, ਝੂਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਗੂੰਜਦੀ, ਜਦਕਿ ਠੰਡੀ ਰਾਤ ਦੀ ਓਸ ਪੀਤੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉੱਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਧੂਪ ਦੀ ਮਿਲੀ ਜੁਲੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲੇ ਸੁਗੰਧੀ ਬੱਦਲ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਚਿਪਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਦਸਰਥ ਜੀ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੱਜਦੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾਰ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਕੱਲ੍ਹ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਕੀ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਗਈ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਕਠਿਨਤਾ ਨਾਲ ਵੀ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?" "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ—ਜੋ ਆਮ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਤੇ ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਦੀ ਠੰਢੀ ਚਾਨਣ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ ਅੰਦਰੋਂ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਠੰਢਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉੱਚ ਅਰਥ ਵਾਲੇ, ਅਦਭੁਤ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਬੋਲੀ ਦੀ ਲਤਾ ਉੱਗਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਵੈ-ਰਤਨ ਅਤੇ ਪਰਮ ਸੱਚ ਦਾ ਚਾਨਣ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਬਚਨ ਵੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਠੰਢੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ, ਲੋਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਸਾਰੀ ਬੰਧਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਖੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿਰਮਲ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਝਲਕ ਮਿਲਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਮਾਂਧ ਨਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਾ ਕੇ ਸੋਨਾ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰਿਕ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੀ ਧੁੰਧ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪਤਝੜ ਨਾਲ ਛਿਟਕਣ ਲੱਗ ਪਈ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਰਤਾਰੂ ਦੇ ਲਾਲ ਗੁਲਾਬਾਂ ਤੋਂ ਝੜਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵੀ ਇੰਨਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਜਿੰਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਚ ਬਚਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਹਰ ਦਿਨ ਲੰਘਦਾ, ਉਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਮ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ, ਉਹ ਫੇਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਜਦ ਦਸਰਥ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਹੇ ਰਾਘਵ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਸਾਰ ਸਮਝਿਆ ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ? ਕੀ ਤੂੰ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ ਬਣਦੇ ਹਨ?" "ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਰੂਪ ਯਾਦ ਹੈ ਜੋ ਸਦਾ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ—ਸਭ ਕੁਝ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ? ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਉੱਚ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਲਾਭਕ ਹੈ?" "ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਕਿ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਿੰਨਾ ਨਾਜ਼ੁਕ ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੀਮਤ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ—ਕਿ ਮਨ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਲੂਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਗਿਆ?" "ਹੇ ਰਾਮ, ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਿਆ, ਤੇ ਕੀ ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਦੀ ਵਿਚਾਰਨਾ ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਈ? ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਨਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਆਤਮਾ ਲਈ ਬਾਂਸ।" ਜਦ ਇਹ ਮੌਕਾ ਆਇਆ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਨ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਦਯਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਤਮ ਉਪਦੇਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਖਦੇ, ਉਹੀ ਸਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਰਾਤ ਭਰ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰਿਆ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਜੋ ਰੋਸ਼ਨ ਬਚਨ ਵਰਖਾਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਹਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਬਚਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲਏ ਹਨ।" "ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੂਗਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਉਪਦੇਸ਼, ਜੋ ਉਪਕਾਰਕ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਮਈ ਤੇ ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰੇ? ਅਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰਿਕ ਮੋਹ ਦਾ ਪਰਦਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਟ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਧਰਮਮਈ ਹੈ—ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਖਿੜਦੇ, ਚਿੱਟੇ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮਨਭਾਵਨ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਫਲ ਵਰਖਾਉਣ।" "ਹੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਨੇਕੀਆਂ ਦੇ ਸਦਾ ਵਹਿੰਦੇ ਜਲਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਾਂਸਰੋਵਰ, ਅਨੇਕ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੋ।