ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਰਗੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸੋਭਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਇਕੱਠੇ, ਸਹਿਜ, ਨਰਮ ਤੇ ਉੱਚੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੱਡੇ ਤੇ ਖੁਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਤੇ ਸਾਤਵਿਕ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾ ਲਈ ਹੀ ਵਰਤਾਓ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰੀ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਇਕੱਲੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਨਾਸਵਾਦਤਾ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ—ਉਸ 'ਤੇ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਰਥ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਨਹੀਂ। ਗਲਤ ਧਾਰਨਾ ਤੇ ਵਿਅਰਥ, ਨਾਸਵਾਨ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਅਨੰਤ ਗਿਆਨ ਲਈ। "ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ? ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਕੀ ਹੈ?"—ਇਹ ਸਵਾਲ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਉਚਿਤ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਣੁਚਿਤ ਕਰਤਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਣਵਰਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਮੌਤ—ਕਦੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਤੇ ਠੰਢਾ-ਮੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਅਨੁਕਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਰ ਬਦਲ ਨੂੰ ਅਨੁਕਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ, ਸਰੀਰ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚ 'ਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਅਣਵਰਤ ਲਹੂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀ ਆਪਣੇ ਖੋਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਸਰਵ-ਪੋਸ਼ਕ, ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਵਿੱਚ—ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀ ਧਾਗੇ 'ਤੇ। ਉਹੀ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਖ-ਅਨੰਦ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼, ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੁਪਤ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਚੇਤਨਾ ਕੀੜੇ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਡੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਕੜਵਾ ਅਨੁਭਵ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੈ; ਜਦ ਅਨੁਭਵ ਇੱਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਇਕ ਸਦਾ-ਵਿਆਪਕ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਵਿੱਚ, ਕੌਣ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ "ਇਹ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ"—ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੁਣ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਤੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਸੀ, ਉਹ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਿੱਖ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ; ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਅਸਲ ਹੈ, ਨਾ ਨਕਲੀ, ਪਰ ਬੇਚੈਨ ਮਨ ਨੂੰ ਹੀ ਅਸਲ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਭਟਕਾਵਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਨਾ ਕਰ ਲਵੋ ਕਿ ਜੋ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਨਕਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੋਗੇ। ਜੇ ਸੰਸਾਰ ਨਕਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਟਕਾਵੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਤੇ ਜੇ ਅਸਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਟਕਾਵਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਤੇ ਅਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਠੰਢੇ ਤੇ ਸਮ ਰਹੋ। ਸੁਝੀ ਤੇ ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਅਸਲਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਉੱਚੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੈਲੀਆਂ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਟਦੀਆਂ ਹਨ। ਚੰਗੇ, ਵਿਰਕਤ, ਤੇ ਉੱਚੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਧਿਐਨ, ਚੰਗੀ ਸੰਗਤ, ਵਿਰਕਤੀ ਵਰਤਾਓ, ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਲਈ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਓ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਹੋ, ਅਟਲ ਹੋ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਰਜਸ ਤੇ ਸਤਵ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ। ਹੁਣ, ਸੰਸਾਰ-ਜਲਨ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਦਾ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇ; ਤੁਸੀਂ ਨਵੀਂ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਤੁਾਡੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਫਾਈ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ—ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੀ ਆਕਾਸ਼ ਬਦਲਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰਕ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਬਣਾਓ, ਹੇ ਉਹ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਲਾ ਮਨ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨ ਨੇ "ਮੇਰਾ", "ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ", "ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਹੈ"—ਇਹ ਸਭ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਵੰਡਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਚੀ ਵਰਤਾਓ ਦਾ ਅਨੁਕਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਰਾਘਵ ਦੇ ਉਦਾਹਰਣ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਨੌਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਨੋਬਲ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸੁੰਦਰ ਕਿਰਨਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਉਚਿਤ ਵਰਤਾਓ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਜਦ ਤਕ ਸਰੀਰ ਰਹੇ, ਅਸਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਕਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਮਨ ਨਾਲ ਰਹੋ। ਬਾਹਰੋਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਵਰਤਾਓ ਰੱਖੋ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਠੰਢੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ। ਪਰ ਜੋ ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਉਹ ਸਿਆਲਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਤਵਿਕ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅਨੁਕਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਜਨਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਜਨਮ ਦੇ ਗੁਣ ਕੋਈ ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਜਾਤੀ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਸਭ ਸੰਸਕਾਰ, ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਟਲ ਮਨੁੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸੰਗਤ, ਸੱਚੀ ਚੇਤਨਾ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ, ਭਟਕਾਵਾ, ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।