ਚੰਦਨੀ ਦੀਆਂ ਬੇਹੱਦ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਸਲੀ ਹਸਤੀ ਆਪਣਾ ਠਿਕਾਣਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਇਕ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦਰੱਖਤ ਵੱਲ ਚੰਚਲਤਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਚੰਦਨੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੜੀਆਂ ਅਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹਦੇ ਵਾਂਗ ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਕਮਲ ਅਤੇ ਕਵਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਕੁਰਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਨੇ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਆਪਣੀ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਫਲ, ਜਦ ਪੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੀਵਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ, ਜੋ ਚੰਦਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹਦੇ ਵਾਂਗ ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਫਲ ਪੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਧਾਰੀ ਜੀਵ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਮੂਲ ਤੱਤ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਅਜੇ ਤਕ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੀ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਓਹਲੇ ਪਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਦੀ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਮਟਕੇ ਵਿੱਚ ਸੋਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ, ਮਟਕਾ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਘੀ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਤਮਾ ਵੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਸਲ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੋਈ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਹ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਸਤੋਗੁਣੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਚੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਸਤੋਗੁਣੀ ਮਾਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਐਸਾ ਜੀਵ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਜਸ-ਸਤੋਗੁਣੀ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਐ ਰਾਮਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਘਟਨਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਰਜਸ-ਸਤੋਗੁਣੀ ਵਾਲਾ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੀਵ ਜਨਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਸਤੋਗੁਣ ਵਧੀਕ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਸੁੱਚੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ, ਰਾਮਾ, ਰਜਸ ਤੇ ਸਤੋਗੁਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਪਰਖ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉੱਚੇ ਆਤਮਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਕਈ, ਜੋ ਮੂਰਖ, ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤਾਮਸੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅਚਲ ਪਦਾਰਥ ਹਨ। ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਹੀ, ਜਿਹੜੇ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਦਰਅਸਲ, ਜੋ ਰਜਸ ਤੇ ਸਤੋਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਇਸ ਤੱਤ ਦੀ ਲੋੜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਜਸ ਤੇ ਸਤੋਗੁਣ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਨ। ਉਹ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਮੈਲ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਵਲ ਵਾਂਗ ਮੁੱਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ ਕੁਦਰਤੀ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਵਾਂ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵਕ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ, ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਹਾਲਾਤ ਆਉਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਠੰਢਕ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਦੀ ਠੰਢੀ ਚਾਨਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਦੋਸਤੀ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਜੁੱਟ, ਮਿੱਠੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮਾ, ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਟਿਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਸੀ ਤੇ ਸਤੋਗੁਣੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਉਤਥਾਨ ਲਈ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉੱਚੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਇਕਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਸਲਤਾ—ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਗਲਤ ਧਾਰਨਾ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਸੋਚਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਅਸਲਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਨੰਤ ਗਿਆਨ ਲਈ। "ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ? ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਕੀ ਹੈ?"—ਇਹ ਸਵਾਲ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪਰਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਲਤ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਣੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਯੋਗਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ; ਤੇ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਖੜੇ, ਉੱਚੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਠੰਢੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੀ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਰ ਬਦਲਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੰਨ, ਸਰੀਰ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੁਲ਼ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਸੱਚ ਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੱਡੀਆਂ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਦੇ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀ ਆਪਣੇ ਖੋਲ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ, ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਧਾਗੇ ਵਿੱਚ ਗੁੱਥਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹੀ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਨੂੰ ਰੰਗੀਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ, ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੁਪਤ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਚੇਤਨਾ ਕੀੜੇ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਟਕੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਕੌੜਾਪਣ ਤੇ ਤਿੱਖਾਪਣ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਅਨੁਭਵ ਇਕੋ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਇਕੋ ਹੀ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਕੌਣ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਇਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ"—ਇਹ ਸਭ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਥੇ, ਕੋਈ ਐਸਾ ਪਦਾਰਥ ਨਹੀਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਐਸਾ ਹੈ ਜੋ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੈ, ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ; ਇਹ ਨਾ ਪੂਰਾ ਸੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਝੂਠ, ਪਰ ਚੰਚਲ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਮਨ ਨੂੰ ਹੀ ਇਹ ਹਕੀਕਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਭਟਕ ਕੇ ਜੇ ਮੋਹ ਉਪਜ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਪੱਕਾ ਨਾ ਮੰਨ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਮੰਨ ਕਿ ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।