ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜੀਵ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਤੇ ਥਮਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਜਿਹੇ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਨਾ ਕੋਈ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ। ਫਿਰ ਇਹ ਜੀਵ ਗਣਨਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਏਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ, ਇਹ ਜੀਵ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਗੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਜੀਵ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਵਲੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਦਬਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਂਗ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੰਧਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨੱਕ ਦੇ ਘਾਅ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਉੱਥੋਂ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੀਵ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਜੀਵ ਧੂੰਏਂ ਆਦਿ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹ ਕਈ ਵਾਰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਚਲ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ, ਨਵੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸੁੱਖਮ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਖੋਖਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਦ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੁੱਧੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭਰ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਜਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਮਨੋਹਰ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੀਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਇਕ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦਰੱਖਤ ਵੱਲ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੰਦ੍ਰ ਕਿਰਣਾਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਜੀਵਤਾ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਨਵੀਂ ਖਿੜੀ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੰਝਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੰਕੁਰਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ ਰਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਨੇ ਦੀ ਗੰਡੀ ਆਪਣੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਦੀ ਧਾਰ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਦੇ ਸਿੰਨ੍ਹ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਫਲ ਪੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖਾਧੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ-ਰਸ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜੀਵਨ-ਰਸ, ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਰਭ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਘੜਾ, ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਘਿਉ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਤਮਾ ਜੀਵਨ-ਰਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਅਦੇਹੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤਵਿਕ ਸੁਭਾਵ ਲੈ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਓਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੱਤਵਿਕ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਐਸੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਜਸ-ਸੱਤਵ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਮ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਜਸ-ਸੱਤਵ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ-ਮੌਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵ ਵਧੇਰੇ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਉੱਚੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਰਜਸ ਤੇ ਸੱਤਵ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਕੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮੁਗਧ, ਮੂਕ ਤੇ ਤਮਸਿਕ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਣਾ, ਹੇ ਰਾਮਾ? ਉਹ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੀ, ਜੋ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਕੁਦਰਤੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦਰਅਸਲ, ਇੱਥੇ ਰਜਸ-ਸੱਤਵ ਵਾਲਾ ਹੀ ਅਜਿਹੀ ਖੋਜ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਰਜਸ ਤੇ ਸੱਤਵ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਨ। ਉਹ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਮੈਲ ਨਾਲ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਮੁਰਝਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਵਾਂ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵਕ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਤ ਆਉਣ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਖਿੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ, ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਹਾਲਾਤ ਆਉਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣਾ ਠੰਢਾ ਸੁਭਾਵ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਦੀ ਠੰਢੀ ਚਾਨਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਨਵੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੰਝਾਂ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਹੋਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਤਾ, ਮਿਠਾਸ, ਤੇ ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੱਡੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਸੀ ਤੇ ਸੱਤਵਿਕ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਆਤਮਿਕ ਉਤਥਾਨ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਚੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਨਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਉੱਤੇ ਸੋਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ—ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਮਨਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਹੋਰ ਵਿਅਰਥ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ। ਗਲਤ ਧਾਰਨਾ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਅਸਲ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਨੰਤ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ। "ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ? ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਿਸ਼ਤਾਰ ਕੀ ਹੈ?"—ਇਹ ਸਵਾਲ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਖੰਗਾਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਗਲਤ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ; ਤੇ ਇਹ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਮੌਤ—ਉਹਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਟਿਕਿਆ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਠੰਢੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਜੋ ਭਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਅਨੁਸਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਰ ਬਦਲ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਉਣ-ਜਾਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ, ਤੇ ਉੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਦਰਤੀ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ।