ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵੱਲੋਂ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੂਜੇ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਹਨ। ਫਿਰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਕ੍ਰਮਬੱਧਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਗ਼ਮ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਵਿੱਚ, ਜਗਤ ਦੇ ਜਾਲ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ "ਮੈਂ ਹੀ ਕਰਤਾ ਹਾਂ", ਤਾਂ ਅੰਦਰਲੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਨਿਯਮ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ 'ਮੈਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ' ਵਾਲੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਖੇਡ ਆਪਣੇ ਆਪ ਥਮ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਤਾ ਹੀ ਬਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਤਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਕਰਤਾ ਜਾਂ ਅਕਰਤਾ ਹੋਣ ਦੀ ਹਰੇਕ ਧਾਰਨਾ ਛੱਡ ਦੇ। ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਲੀਨ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿ। ਜੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—"ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਮੈਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ"—ਇਹ ਰੂਹ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। "ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਹਾਂ" ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਕਾਲ ਦੇ ਧਾਗੇ ਦੀ ਪੰਗਤ, ਮਹਾਨ ਲਹਿਰ ਦਾ ਜਾਲ, ਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਇਸ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਹਰ ਜਤਨ ਨਾਲ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਇਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਚੂਹੜੇ ਵੱਲੋਂ ਛੁੱਟੇ ਮਾਸ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉੱਚੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਉੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਹਟਣ ਤੇ ਚੰਨਣੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੰਦਰੋਂ ਇਹ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ "ਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਰਤਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਇਹ ਹਾਂ, ਨਾ ਉਹ", ਜਾਂ "ਮੈਂ ਕਰਤਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ", ਜਾਂ "ਮੈਂ ਕੋਈ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ", ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰਬੋਚ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ: ਆਤਮਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਕਰਤਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਕਰਤਾ ਵੀ; ਭੋਗਤਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਅਭੋਗਤਾ ਵੀ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਤ-ਰੂਪ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ ਅਵਸਥਾ ਹੈ; ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਦਾਸੀ ਤੇ ਵਾਸਨਾ-ਰਹਿਤਤਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਭੀ ਭੋਗਦਾ ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਬਚ ਗਿਆ ਹੈ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ। "ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਇਹ ਤੂੰ ਹੈਂ; ਇਹ ਇੱਕ ਹੈ, ਇਹ ਦੂਜਾ ਹੈ"—ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਉੱਠਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਹੀ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਧੁੰਦ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ "ਇਹ" ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਰਾਮਾ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਗੂੜ੍ਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਫਿਰ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝ ਲਵੇਂਗਾ। ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂ, ਤਦ ਤੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਤੇ ਉੱਤਰ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਉੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਹਾਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੀਆਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਫ਼ਿਜੂਲ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਅਧੂਰੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵਿਲੱਖਣ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਚਮਕ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਤਝੜ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਬਚਨ ਪੱਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਤਲੇ ਕਪੜੇ ਉੱਤੇ ਰੰਗ; ਤੇ ਉੱਚੀ ਸਿਆਣਪ ਵਾਲੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਤੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੱਸਿਆ ਸੀ; ਪਰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਨਾ ਦੱਸਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ। ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਜਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਜਵਾਬ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ-ਉੱਤਰ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਡੋਲ ਹੈ; ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਰਤਾ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਖੋਜ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੰਨ੍ਹਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹਣ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਹਰੇਕ ਸੰਸਕਾਰ—even ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ—ਤਿਆਗ ਦੇ, ਤੇ ਛੱਡ ਦੇ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਹਨੇਰੀ ਸੰਸਕਾਰ ਛੱਡ, ਜੋ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਤਰਤਾ ਆਦਿ, ਅਪਣਾ। ਇਹ ਵੀ, ਬਾਹਰੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਛੱਡ ਦੇ; ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਉਤਾਵਲਾ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾ। ਫਿਰ, ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇ; ਫਿਰ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਛੱਡਣ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਚਿੱਤ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਹਰੇਕ ਕਲਪਨਾ, ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦਾ ਹਨੇਰਾ, ਹਰੇਕ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੂਲ, ਤੇ ਸਾਹ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਚਲਾਵਟ—all ਕੁਝ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਤਿਆਗ ਦੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਤੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਹ ਬਣ ਜਾ, ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਬਿਨਾ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋਏ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਤੇ ਸਰਬੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਹੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕਰਮ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਹਰੇਕ ਵਿਸ਼ੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਤੇ ਸਰਬੋਚ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਅਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਾਭ ਹੈ, ਨਾ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ; ਨਾ ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਜਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚਿਰ-ਕਾਲ ਵੇਖਣ ਤੇ ਵਿਚਾਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਚੁੱਪ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਸਰਬੋਚ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਕੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਲੋਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਥੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼, ਅਨੁਭਵ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਰੂਹ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।