ਇੱਕ ਵਾਰ, Dashura ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਸੀ ਜਿਸ ਦੇ ਹਰ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਹਿਰਣ ਘਣੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆਲਿੰਗਨ ਕਰਕੇ ਵੱਸਦੇ ਸੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ Dashura ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਮਿਲੀ। ਉਥੇ, ਅਸੀਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਅਚੰਭੇ ਭਰੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਤ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਪਲ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਈ। ਸਵੇਰੇ ਜਦ ਰਾਤ ਦੀ ਝਿੜ੍ਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਟਣੀ ਲੱਗੀ, ਤਾਰੇ ਮੰਦ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਚਲਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ Dashura ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਸਤੇ ਤੋਂ Mount Hara ਦੇ ਦਰਿਆ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਮਨ-ਚਾਹੀ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਆਨੰਦ, Dashura ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਹੈ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਸਲ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। Dashura ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਰਘਵ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰਾਵਨੇ ਅਤੇ ਮਾਯਿਕ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਸੁਣਾਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸਲ ਅਤੇ ਮਾਯਿਕ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, Dashura ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝਦਿਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਲ੍ਹੇ ਮਨ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰਹੋ। ਕਦੰਬ ਅਤੇ Dashura ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਰਥ ਰਾਹੀਂ, ਤੂੰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਹੁਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ "ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ," ਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਲਗਾਵ ਛੱਡ ਦੇ; ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਹ ਜੋ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਕੀ ਵਿਛੜਿਆ? ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਪ ਹੋਵੇ? ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈਂ ਕਿ ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ, ਜੋ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਗਾਵ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਝਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਕਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਰਮ ਦੀ ਲੜੀ ਕਿਸੇ ਅਕਰਤਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਰਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਨਾ ਜੋੜ। ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਜੜ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਕਰਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਂਝ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਪਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਂਝ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਬੱਚਾ ਹੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ, ਰਾਮਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ-ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਪਦਾ ਅਤੇ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਦੇ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਟਦਾ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਕਰਤਾ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਅਵਸਥਾ ਦੁਆਰਾ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਮਨ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਵੀ ਅੰਤਹੀਨ ਸਮੇਂ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਗ ਹੀ ਹਨ; ਜੋ ਇੰਨੀ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਸਥਿਰ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ; ਜੜ ਅਤੇ ਚੇਤਨ ਵਿਚ ਸੱਚਾ ਮਿਲਾਪ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਅਸਥਿਰ ਹਨ, ਤਾਂ ਲਗਾਵ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਅਸਥਿਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਫੀਣ ਵਾਂਗ, ਦੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹਨ। ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾਵ, ਸਥਿਰ ਜਾਂ ਅਸਥਿਰ, ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਫੀਣ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵਿਚ ਨਹੀਂ। ਆਤਮਾ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਲੇਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਵਾ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦਿਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਵਾਵਾਂ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਘੁੰਮਣੀ, ਜਾਂ ਧੂੜੀ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਜੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਹੀ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ ਪਰਖਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨ, ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵਿਸ਼ਯ ਉੱਤੇ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ; ਅੱਗ ਦੇ ਸਟਿਕ ਦੀ ਘੇੜ, ਸੁਪਨੇ, ਜਾਂ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਕੀ ਥਾਂ? ਇੱਕ ਜੀਵ ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਹੀ ਉਹ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਯਾ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਆਸ਼੍ਰਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਤਾਪ, ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਠੰਡਕ, ਜਾਂ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ, ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਾਂ ਦੋ ਚੰਦਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਲਗਾਵ, ਜੋ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਨਿਸਪਾਪ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੋ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਖੇਡ। ਆਤਮਾ, ਜੋ ਅਕਰਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਨਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਰਮ ਦਾ ਕਰਤਾ। ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਚੰਬੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖਿੜਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਦੇਵ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, Dashura ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਯਾ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਸਲ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ-ਮਨ, ਨਿਰਲੇਪ, ਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।