ਇੱਕ ਰਾਤ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਸਰੂਪ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਦਾਸੂਰਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੁੱਲੀ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿਚੋਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਕੌਲ ਦੇ ਕੂੜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਭੰਭੀਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ। "ਸੁਣੋ, ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ," ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।" ਇਸ ਤਮਾਮ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਵੋਥਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਤਿ ਧਨਵਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰਾਜ ਦੇ ਨੇਤਾ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਮਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਜੀਬ ਅਜੀਬ ਕਾਰਜਾਂ ਅਤੇ ਦਿਲਚਸਪ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਾਰਜ, ਜੋ ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੁਖ ਦੋਹਾਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਹੈ; ਹਥਿਆਰ, ਅਸਤਰ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇੰਦਰ, ਉਪੇਂਦਰ ਅਤੇ ਹਰਾ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਚਨਾ ਦੇ ਖੇਡ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਝੱਲਣ ਵਾਲੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ—ਉੱਚਾ, ਨੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮੱਧਮ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਤਿੰਨ ਸਰੀਰਾਂ ਵਾਲਾ; ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ, ਧੁਨੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਅਸীম ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਖੇਡਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ। ਠੰਡੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਦੋ ਦੀਵੇ, ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੇ ਰਸਤੇ, ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਥਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ। ਕੁਝ ਉੱਪਰ, ਕੁਝ ਹੇਠਾਂ, ਕੁਝ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੇ; ਕੁਝ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਤੁਰੰਤ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨੌ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਨੇਰੀ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਜ਼ਰਖਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪੰਜ ਦੀਵੇ, ਤਿੰਨ ਚਿੱਪੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਸਤੰਭ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਨਰਮ ਸਤਹ, ਅਤੇ ਭੀੜ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੌਣਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰਖਵਾਲੀ ਲਈ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਘੇਰੇ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਯਕਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ: "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂ," ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਛਾ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਭੂਤ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਥਦਾ, ਦੌੜਦਾ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ, ਜਦ ਮਨ ਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ: "ਮੈਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵਾਂ," ਅਤੇ ਇਸ ਚਾਹ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਲ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਠਦਾ, ਕਾਰਜ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਆਲਸ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਰੋਦਾ: "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਅਗਿਆਨ ਹਾਂ, ਦੁਖੀ ਹਾਂ," ਤੇ ਵਿਅਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਵਧ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪੀਂਦਾ, ਖੇਡਦਾ, ਚਲਦਾ, ਪਸਾਰਦਾ, ਕੰਬਦਾ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਾਤ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਦੰਬ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ: "ਪਿਤਾ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ? ਅਤੇ ਇਹ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।" "ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਿੱਥੇ ਹੋਵੇਗੀ? ਇਸ ਦਾ ਮੌਜੂਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਇਹ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।" ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਸਮਝ ਸਕੋ। ਇਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਸੰਰਚਨਾ, ਜੋ ਅਸਲੀਅਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਪਰ ਅਸਾਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।" "ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇੱਛਾ ਨੂੰ 'ਸਵਯੰਭੂ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ; ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ। ਖਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤਿੰਨ-ਭਾਗੀ ਸੰਸਾਰ-ਸ਼ਹਿਰ ਉਸ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦਿੱਸ-ਦਿੱਸ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਰਚਨਹਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਥੇ ਇਹ ਲੋਕ ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਫੈਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਥੇ ਜੰਗਲ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਹੈ। ਇਥੇ ਖੇਡਦੇ ਪਹਾੜ—ਸਹਿਆ, ਮੰਦਰ, ਮੇਰੂ—ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਇਥੇ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਠੰਡੀ-ਗਰਮ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਅਤੇ ਹਵਾ-ਅੱਗ ਦੇ ਦੋ ਦੀਵੇ ਹਨ।" "ਇਥੇ ਨਦੀਆਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਈਆਂ; ਅਤੇ ਇਥੇ ਅਸਲ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅਸਾਰ ਰੂਪ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਆਪ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।