ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਦੰਬਾ ਰੁੱਖ ਆਸਮਾਨ ‘ਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਵਿਆਪਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਤੀਆਂ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਿਗੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਮੰਡਰਦੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੋਂਝ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਪੀਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਝੁੰਡਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਜ਼ਾ ਪਾਨ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਮੂੰਹਾਂ, ਹੰਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਬਣੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਬੱਗੇ ਦੀਆਂ ਕੂਕਾਂ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਇਕੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਆਸਮਾਨੀ ਰਸਤਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਪੌੜ੍ਹੀਆਂ ‘ਤੇ ਬੈਠੇ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ, ਪੱਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ‘ਤੇ ਵਿਹੜੇ ਹੋਏ, ਆਸਮਾਨ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਧਨੁਆਂ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਢਲਾਨ ‘ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿੱਟੇ ਚੌਰੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ-ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ, ਪੂਰਨ ਚੰਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਬੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਲ ਭਰ ਚੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਫ਼ਰਾਂਕੋਲਿਨ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਕੂਕ, ਜੀਵਜੀਵ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਲਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਦੰਬਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ‘ਚ ਖੇਡ ਰਹੇ, ਸਿੱਧਾ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ‘ਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਹੀ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ ਲਾਲੀਏ ਡੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਤੋਂ ਉਡਦੀ ਬੇਚੈਨ ਪਰਾਗ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਬੱਦਲ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਨਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ‘ਤੇ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਪਰ ਆਸਮਾਨ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਰ ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਰੁੱਖ, ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਫਲ, ਨਰਮ ਕਲੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ। ਕਲੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆਸਮਾਨ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਡਾਲੀਆਂ, ਬੇਚੈਨ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਘਣੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਮੰਡਪਾਂ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ, ਰੁੱਖ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬੱਗੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ, ਤੋਤੇ, ਕੋਕਿਲਾਂ, ਅਤੇ ਸਟਾਰਲਿੰਗ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੂਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਡਾਲੀਆਂ ਦੇ ਖੋਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਝਰੋਖਿਆਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ। ਖੋਹਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਸਤ ਮੂਵ ਨਾਲ ਆਲਸੀ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਮਰਿਆਂ ਵਰਗੇ। ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪਰਾਗ ਦੇ ਢੇਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵਗ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਪੱਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਝੜੀਆਂ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ‘ਚ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟਾਂ ਅਤੇ ਪਿੱਠਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਦਾ ਅਧਾਰ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਢਲਾਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਅਟੱਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਡਾਲੀਆਂ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ‘ਚ ਚਲਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਡਾਲੀਆਂ ਦੀ ਬੇਚੈਨ ਜਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਹਵਾ ਬੇਲਾਂ ਨੂੰ ਨਚਾਉਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਕੇਵਲ ਵੈਰਾਗੀ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਨੱਚਦਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਬੇਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀਆਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਬੇਲਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਮਸਤ ਕੂਕ ਨਾਲ ਗਾਇਕੀ ਕਰਦਾ। ਦੂਰੋਂ, ਨਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ-ਵਿਚਰਦੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ, ਕੂਕਿਲਾਂ ਅਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ। ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤਾਈ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਕਲੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁੱਛੇ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ, ਤਣੀ ਉੱਚੀ ਉਭਰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ‘ਚ ਦੌੜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਮੋਟੇ-ਪਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਅਪਕ ਰੂਪ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ। ਚਮਕਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਜਵੇਰੀ ਫਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਰੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਭਰਦਾ, ਸੇਸ਼ਾ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਆਸਮਾਨ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਧੂੜ ਨਾਲ ਲੱਪਾ ਹੋਇਆ, ਰੁੱਖ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਲੱਗਿਆ; ਫਲ-ਭਰੀ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਘਣੀ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ, ਕੁਦਰਤੀ ਕੰਧਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ, ਕਦੰਬਾ ਰੁੱਖ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੌਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਫਲ ਅਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ। ਉਹ ਕਦੰਬਾ ਰੁੱਖ, ਜੰਗਲ ਦਾ ਸਤੰਭ, ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਖੜਾ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਉਭਰੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਡਾਲੀ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸਿਰੇ ‘ਤੇ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਵਧੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਥਾਂ ‘ਚ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਦਰ ਦਾ ਮਨ ਡਾਲੀ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ। ਫਿਰ, ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਨਰਮ, ਤਾਜ਼ਾ ਬਿਸਤਰੇ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੰਢੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਟਿਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿਨੇ ਵਾਂਗ, ਚਿੱਟਾ ਆਸਮਾਨ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ। ਨੀਲੇ-ਹਰੇ ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਲਪਟੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਅੰਗ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ। ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਫੜਕੇ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਹਵਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਣ ਕੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਕਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਝਰਨਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਵਾਂਗ। ਆਸਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤਾਜ, ਧਰਤੀ ਪੈਰ, ਜੰਗਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ, ਜੰਗਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਅਪਕ ਕੂਹ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕਦੰਬਾ ਰੁੱਖ, ਆਪਣੀ ਵਿਅਪਕਤਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਸ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਸ ਆਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਆਪਣਾ ਵਾਸ ਪਾਉਂਦੇ।