ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ—ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਅੱਗ ਦੇ ਅਗਨਿਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਲੇ ਉੱਚੇ ਹੋਏ: “ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਰਾਖ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿਓ।” ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਸੱਤ-ਜਵਾਲਾ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਰੂਪ ਧਾਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਅਤਿ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਵਾਕ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਤਨ ਪੇਟਾਰੇ ਵਿਚੋਂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਵਰ ਤਿਆਰ ਹੈ।” ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਨੇ ਇੰਝ ਆਖਿਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅਰਪਣਾ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਮੈਂ—ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦਿਆਂ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਨੇਕ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਵਾਸਤੋਂ ਮੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਜਦੋਂ ਮੈਂ—ਮੁਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸਿਖੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਆਖਿਆ, “ਤਾਂਹੀਂ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਮੈਂ, ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਪਾ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੱਸਿਆ, ਮੇਰੀ ਹਾਸੀ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨ ਕਲਾ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਫੈਦ ਕਮਲ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਹੇਠਾਂ ਛਾਂ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ—ਉਸ ਜੰਗਲ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸੀ। ਰੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਮਾਪ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚੌਂਫੇਰੇ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਭੰਨ ਭੰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂੰਝ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਪੀਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ, ਨਵੇਂ ਪਾਨ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਉਹ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ। ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਖੇਡਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੇਸ਼ਮੀ ਧੂੜ ਦੇ ਘੇਰੇ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਘਣੇ ਡਾਲੀਆਂ ਦੇ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਬਟੇਰੇਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਸਿਧਾਂ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਰਗ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਥੱਲੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਕਾਸ਼ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਢਲਾਣ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਚਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਝਲੀਆਂ, ਉਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਪੂਰੇ ਚੰਦਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਬਟੇਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਲ ਭਰ ਚੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਚੀਤਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਰਾਗ, ਜੀਵਜੀਵ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਪੂਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਦੰਬ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਪਣੇ ਘੋਂਸਲਿਆਂ 'ਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਕੋਹਲੂ ਰੰਗ ਦੇ ਡੰਡੀਆਂ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਡਦੀ ਪਰਾਗ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਕਾਲਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਲੱਗਦਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰਦੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਹੀ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉੱਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਦਾਰ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਿਉਂਦੀ ਹੋਈ ਹੋਰ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਇਕੋ ਥਾਂ ਸਾਰੇ ਫਲਾਂ, ਨਰਮ ਟਹਿਣੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਸੀ। ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਛੁਪੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਚ ਆਕਾਸ਼, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਚੰਚਲ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਝੂਲਦੀਆਂ, ਘੋਂਸਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਮੰਡਪਾਂ ਨਾਲ ਲਟਕਦਾ, ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ। ਬਟੇਰੇ, ਕ੍ਰਿਸਨ ਮਿਰਗ, ਤੋਤੇ, ਕੋਕਿਲ ਅਤੇ ਸਤਭਾਈਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੋਹਾਂ ਗੁੱਛੇਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੋਹਾਂ, ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਚਲਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਸਤਿ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਮਰੇ ਹੋਣ। ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਸੁਗੰਧ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪਰਾਗ ਦੇ ਢੇਰ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵਗਦੀਆਂ ਚੰਦੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਤਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਘੁਟਣ ਅਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਪਿੱਠਾਂ ਨਾਲ ਰਗੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਢਲਾਣਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ। ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਰਦੇ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋਵੇ। ਚੰਚਲ ਟਾਹਣੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜੰਗਲ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਲਤਾਵਾਂ ਦੀ ਗੇੜ ਵਿੱਚ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ ਲਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਿਅ ਸੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰਸ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਦੂਰੋਂ, ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਿਆਂ ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਰੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕੋਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਛੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਵੱਧ ਰਹੇ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਤਨਾ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਮੋਟੇ ਪਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੁਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਜਾਪਦਾ। ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਫਣ, ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉਠਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਆਪ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਜੰਗਲ, ਉਹ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ—ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਵ੍ਯ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਹੋ ਗਿਆ।