ਸage ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਦਿਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਅੰਤ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਨੇ "ਉਹ ਦੇਹ-ਰਹਿਤ ਹੈ" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੁਖ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਠਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਤਪ ਕਰਣ ਦੀ ਠਾਣ ਲਿਆ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਅਤੁੱਟ ਨਿਸ਼ਚੈ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਪਰ, ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਵਿਦਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ, ਜਾਣੇ ਤੇ ਅਣਜਾਣੇ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: "ਮੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਹੋਵੇ।" ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਤਪस्या ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪੰਛੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਜਲਾਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੂਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਟੋਲੀ ਦੇ ਗਲੇ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਬੋਲੇ: "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਮਾਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰਾਖ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੱਤ-ਜਵਾਲਾ ਵਾਲੀ ਦਿਵਯ ਅੱਗ, ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਕ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਉਤਮ, ਜੋ ਵਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਥਾਪਿਤ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਤਨ ਪੇਟੇ ਤੋਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਲੈ ਲੈ।" ਅੱਗ ਦੇ ਐਸੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਹੋਵੇ।" ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਬ ਸ਼ਿਖੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਹੈ, ਕਿਹਾ, "ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੜਕੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਬੱਦਲ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਅੰਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਧਵਲ ਕਮਲ, ਜਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਮਸਕਾਨ। ਫਿਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਛੂਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਢੰਢੀ ਹੇਠਾਂ ਛਾਂ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ—ਰੁੱਖ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਟਾਹਣੀ-ਸਮਾਨ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਮਾਪਦੇ ਹੋਏ, ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕਿਰਣ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਥੀਂ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੋਂਝਦੇ ਜਾਪਦੇ। ਲੰਬੀਆਂ, ਪੀਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਛੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਜ਼ਾ ਪਾਨ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਮੂੰਹ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਰਲੀਆਂ। ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਖਿੜਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੇ। ਟਾਹਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚਕਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਧਾਂ ਦੀ ਦਿਵਯ ਮਾਰਗ ਉਭਰ ਆਈ ਹੋਵੇ। ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਛੀਆਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੀਟਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਧਨੁ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ। ਹਰ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚੌਰੀਆਂ ਅਤੇ ਚਕਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਦ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਲ ਹੀ ਚੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਕਾਲੀਜ, ਕੋਕਿਲਾਂ, ਜੀਵਜੀਵ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਬੂਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਕਦੰਬ ਪੰਛੀਆਂ, ਸਿਧ ਲੋਕ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਲਾਲ ਡੰਡੀਆਂ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀ-ਸਮਾਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਛੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਵਰਗ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਤੋਂ ਉਡਦੇ ਪੋਲੀਨ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਧਨੁ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ, ਕਾਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਛੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਹੀ ਨਾਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੁੰਦਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਨੀਵੇਂ ਪਾਸੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬੈਠਾ, ਉਪਰ ਅਸਮਾਨ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵਿਚਕਾਰ ਖਿੜੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਧਰਤੀ। ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਬਨਾਂ ਦਾ ਪਰਦਾਦਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਲ, ਨਰਮ ਟਹਿਣੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਭੰਡਾਰ। ਕਲੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਅਸਮਾਨ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਤੇ ਤਾਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ। ਟਾਹਣੀਆਂ, ਚਲਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਘਣੀ ਉੱਪਰ ਨੈਸਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾ ਰਹੀਆਂ। ਖਿੜਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਵੜੀਆਂ, ਧਵਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਛੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਓਤ-ਪੋਤ। ਚਕਵੀ, ਨੀਲਗਾਈ, ਤੋਤਾ, ਕੋਕਿਲ ਤੇ ਤਾਰਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਟਾਹਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਘਣੀ ਗੁੱਛੀਆਂ ਹੇਠ ਛੁਪੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਸਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਆਲਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਨ-ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਮਰੇ। ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਸੁਗੰਧ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੇ ਢੇਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨਿਆਂ ਦੇ ਝਰਣੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਗ ਰਹੇ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਹਲਕੀ ਬੂੰਦਾਂ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਰੁੱਖ ਵਧ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਧਵਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਪਹਾੜ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦਾ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਅਨੂਠੀ ਰਮਣੀਅਤਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਫੈਲ ਗਈ।