ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮਧੁਮੱਖੀ ਰਾਜਸੀ ਪੌਲਨ ਚੱਖ ਕੇ ਚਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਆਕਾਸ਼ੀ ਕਮਲ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਫਿਰ ਮਲਿਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਸਾਫ਼ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿੱਟੀ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਦੇ ਕੂੰਜੀ ਕੂਮ੍ਹ ਦੇ ਕਾਂਚੀ ਵਾਂਗ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਦੀ ਚੱਕੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਰੁਕਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਗਤ ਫਿਰ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਅਵਸਥਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯੁੱਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਗਤ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਭੂਮੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਾੜੀ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਜਗਤ ਵੱਡੀ ਝਾਗ ਵਾਲੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਗਤ ਖਾਲੀਪਨ ਵਿਚ ਪਰਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਮਨ ਸੰਤੁਲਨ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਥੱਕ ਕੇ, ਉੱਚਤ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮਨ ਖਾਲੀਪਨ ਵਿਚ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ੀ ਗਾਇਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵਿਲਯ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਮੁੜ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਖੇਡ ਵਿਚ, ਇਸ ਦੀ ਲੰਮੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇੱਥੇ ਕੀ ਸੱਚਾ ਤੇ ਕੀ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ? ਇਹ ਜਗਤ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਇੱਕ ਨੌਕਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਇਹਦੇ ਰੂਪ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਇਹ ਖਾਲੀ ਹਨ। ਇਹ, ਲਗਾਤਾਰ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਲਪਨਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਝੂਠ ਤੋਂ ਬਣੇ ਰੂਪ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਚੰਦ ਦੀ ਮਾਇਆ; ਜੋ ਝੂਠ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੱਚਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ—ਫਿਰ ਇਸ ਜਗਤ ਲਈ ਭਟਕਣ ਕਿਉਂ? ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਨ ਰਸ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਪਰ ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸਪਸ਼ਟ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ embodied ਆਤਮਾ, ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ, ਇਸ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਖਾਲ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਰਾਗਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹੇ, ਉਹ ਖੇਤ ਵਿਚ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਅਜਾਣ ਲੋਕ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਤਮਾ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਵੀ, ਅਜਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਦੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ। ਇਹ ਜਗਤ ਦਾ ਚੱਕਰ ਦਾਸੂਰਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਮੂਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ; ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਹੁਣ, ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਾਸੂਰਾ ਨਾਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸੱਚੀ ਅਸਲਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭੂਮੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਗਧ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਧਾਰਣ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਕਦੰਬ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ, ਪਾਲਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਅਸਧਾਰਣ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਖਣ ਲਈ ਬੜੀ ਮਨਮੋਹਕ ਸੀ। ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਖੇਤਾਂ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਤੇ ਹਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਮਲ, ਨੀਲਾ ਕਵਲਾ ਤੇ ਜਲ-ਕਵਲੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਥੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਗੁਣੀਆਂ ਵਜਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਦ ਉਹ ਬਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਝੂਲਿਆਂ 'ਤੇ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਤੇ ਚੰਦਨੀ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਫੈਲਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਜੋ ਕਰਣਿਕਾਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ ਸੀ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਦੀ ਛਾਂ 'ਚ, ਨੀਪਾ ਦੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ। ਉਥੇ, ਬਟੇਰੇ ਬੂਟੀਆਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੇ, ਝਰਨਿਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਜਦਾ, ਆਮ ਲਤਾਵਾਂ ਫੁੱਲਦੀਆਂ, ਤੇ ਕੋਕਿਲ ਮਧੁਰ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਔਰਤਾਂ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਆਕਾਸ਼ ਪਾਲਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪੌਂਡਾਂ ਕਮਲ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝਿਆਂ ਤੋਂ ਗੇਹੂਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਉਡਾਉਂਦੀ, ਕੇਸਰ ਦੀ ਧੁੜ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸ਼ਰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਤਲਾਵਾਂ 'ਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ। ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਅਸਧਾਰਣ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਨਾਮ ਦਾਸੂਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ, ਵਿਸ਼ਾ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ। ਹੇ venerable, ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਇਹ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਕਦੰਬ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ? ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸ਼ਰਲੋਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਉਹ ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਚਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯਾ ਲਈ ਸੀ; ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕਈ ਯੁੱਗਾਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਰਲੋਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣਾ ਘੋਂਸਲਾ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਦਾਸੂਰਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਰੋਇਆ, ਬੜੀ ਦਯਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਰਾਰਾ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਛੜ ਕੇ ਰੋਦਾ ਹੈ। ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀ ਵਿਚ ਕਮਲ ਮਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉੱਤਸੁ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕ ਜੰਗਲ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਮਾ। "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਅਜਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਜਗਤ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ?" "ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਗਤ ਦਾ ਜੀਵ ਸਦਾ ਇਉਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਅਸਥਿਰ ਹੈ: ਕੋਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਜੀਉਂਦਾ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।