ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸੂਖਮ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਅਸਤੀਤਵ ਆਪਣੀ ਸੂਖਮਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੀ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਜੀਵਾਤਮਾ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈ, “ਅੱਠਭੁਜ ਸੂਖਮ ਸਰੀਰ” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸੂਖਮ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਮਨ ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪੱਕਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ ਪੱਕ ਕੇ ਸਥੂਲਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਸੁੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਘਲਣ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਜੋ ਚਮਕ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਇੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਪੱਕਾ ਕਲਪਨਾਤਮਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਪਰ ਸਿਰ ਵਰਗਾ ਆਸਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਹੇਠਾਂ ਪੈਰਾਂ ਵਰਗਾ ਆਧਾਰ, ਦੋਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੇਟ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁੱਚੀਆਂ ਲੌਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਕੁਦਰਤੀ ਨਤੀਜੇ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਿਆਣਿਆਂ ਦਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਰੂਪ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ, ਬੁੱਧੀਯੁਕਤ, ਸ਼ੁੱਧ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਸਾਮਰਥੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਹ ਧਨਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ, ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਰਚਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੁੱਚਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਉੱਚ, ਨਿਰਲੇਪ ਅਤੇ ਬੇਅੰਤ; ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਪੂਰਨ ਜਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਕੋਈ ਆਰੰਭ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌਆਂ ਨਾਲ ਸਜ਼ਦੇ ਹਨ; ਕਈ ਵਾਰ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਮਲ-ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੇ, ਹਰ ਜਨਮ ਲਈ ਅਨੇਕਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਆਸਨ ਰਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਬ੍ਰਹਮ-ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਗਰਭ ਦੀ ਨੀਂਦ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਅਪਾਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, 32 ਦੰਦ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਸਤੰਭਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, 15 ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਵੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ ਹਨ। ਇਹ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਨੌਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਨਰਮ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਤੇਲ ਨਾਲ, 20 ਉਂਗਲੀਆਂ ਅਤੇ 20 ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਦੋ ਛਾਤੀਆਂ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਜਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਕਈ ਮੋਢੇ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਮਨ-ਰੂਪੀ ਪੰਛੀ ਦਾ ਘੋਸਲਾ ਹੈ, ਇੱਛਾ-ਰੂਪੀ ਸੱਪ ਦੀ ਗੁਫਾ ਹੈ। ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਰੂਪੀ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਆਤਮਾ-ਸਿੰਘ ਦੀ ਗੁਫਾ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ-ਹਾਥੀ ਦੀ ਅਟਾਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਇਸ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਪਰਮ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਕਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਲ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਧਨਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ—ਇਸ ਆਕਾਸ਼-ਰੂਪੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਮਧੁਰਤਾ-ਭਰੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਣ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਸੀ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਨਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਆਤਮਾ-ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ-ਕ੍ਰਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ—ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਕੁਲ੍ਹੇ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੇ, ਵਿਚਾਰ-ਜਨਮ beings (ਜੀਵਾਂ) ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਦਤਾਂ ਤੇ ਕੰਮ-ਕਾਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਧਰਵ ਕੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਸਜਾ ਦੇਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ—ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ, ਅਤੇ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਸਕਣ—ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਾਸਤਰ ਰਚਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਇਸ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਅਤੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਮਨ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ, ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇੱਥੇ ਅਤੁੱਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਸਿਰਫ਼ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖ਼ਲਾਪਨਤਾ, ਮਨ ਦੀ ਪਰਮ ਲੀਲਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਕੋਈ ਥਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਸਮਾਂ—ਕੋਸਮਿਕ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ—ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੁੱਚਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਕੰਧਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਜਾਂ ਰੰਗ-ਰੋਹਣ ਵੀ, ਜੋ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ—ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚੀ ਅਦਭੁਤ ਚਿੱਤਰਕਲਾ ਵਾਂਗ। ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ—all ਕੁਝ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ-ਚੱਕਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਕੇਵਲ ਦਿੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਮਟਕਿਆਂ, ਝੋਪੜੀਆਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਵਸਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੰਧਾਂ ਆਦਿ ਵੱਖਰੀ ਤੌਰ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਮਨ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੀੜਾ ਆਪਣਾ ਕੋਕੂਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਨਾਮ, ਜੋ ਮਨ, ਭਾਵੇਂ ਆਲਸੀ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਬਣਾਏ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ—even ਜੋ ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਜਾਂ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ। ਪਰਮ-ਸਰਵ-ਸਮਰਥ ਵਿੱਚ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਰਥਾਵਾਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਹਨ? ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਇਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਨ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗੁਫਾ ਓਟੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਸਦਾ ਕੇਵਲ ਉਸ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ, ਸਰਵ-ਸਮਰਥ ਦੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵੇਖੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਸਰੀਰ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਸਰਵ-ਸਮਰਥ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਪਸ਼ੂ—all ਕੁਝ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਠੰਢੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਬੁਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਲੀਲਾ, ਇਹ ਸਭ ਰਚਨਾ, ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਅਤੇ ਪਰਮ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ, ਵਿਗਸਿਤ ਅਤੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।