ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਚੇਤਨਾ, ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਨੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਨ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਇਸਦੀ ਅਸਲੀ ਹਸਤੀ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਇਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ (ਚੇਤਨਾ) ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਹੀ ਨਾਮ, ਗਿਣਤੀ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਚੇਤਨਾ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਅਨੰਤਤਾ ਕਰਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਬਾਂਗੜੀਆਂ ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਵੱਲੋਂ ਕਲਪਿਤ ਰੂਪ ਵੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੀਵੇ ਬਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਰੂਪ ਵੀ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਮਾਪ ਦੇ ਅੰਤਰ ਕਰਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਲਚਲ ਨੂੰ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, ਸੋਚ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀ ਹੋਈ, ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਕਲਪਨਾ ਰਾਹੀਂ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੰਨਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ, ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਉਸਨੂੰ 'ਖੇਤ੍ਰਜ੍ਨ' (ਖੇਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਖੇਤ੍ਰ' (ਖੇਤ੍ਰ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰੋਂ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਖੇਤ੍ਰਜ੍ਨ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਖੇਤ੍ਰਜ੍ਨ ਫਿਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਰਚ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਅਹੰਕਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਬੁੱਧੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਬੁੱਧੀ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਮਨ, ਜੋ ਵਿਭਿੰਨ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਰੀਰ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਰੀਰ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਡੋਰੀ ਵਿੱਚ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਫਲ ਪੱਕ ਕੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅਗਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਆਤਮਾ, ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਕਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਥਿਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਬੁੱਧੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੁੱਧੀ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਿਰੋਧਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਾਏ ਗਏ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾਵਾਂ ਆਦਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਸਾਂਡ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਇਹ ਮਨ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਮੋਟਾ ਅਹੰਕਾਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮ ਦਾ ਕੀਰਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਜਕੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲ ਕੇ, ਇਹ ਮਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਰੀਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ!"। "ਮੈਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹਾਂ" ਸੋਚ ਕੇ, ਇਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਅਗਿਆਨ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਰੂਪ ਜੰਗਲ ਦਾ ਦੈਤ ਹੈ—ਉਪਜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੱਲੋਂ ਕਲਪਿਤ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਮਨ ਪੂਰਨ ਬੇਬਸੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਵੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਤਪੰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਇਹ ਮਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਬੁੱਧੀ, ਕਦੇ ਗਿਆਨ, ਕਦੇ ਕਰਮ; ਕਦੇ ਇਸਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ, ਤੇ ਕਦੇ ਸੁਕਸ਼ਮ ਸ਼ਰੀਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਕਦੇ ਮਾਇਆ, ਕਦੇ ਮਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਕਰਮ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਬੰਨ੍ਹ, ਕਦੇ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਮਨ, ਕਦੇ ਅਗਿਆਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇਹ ਮਨ ਇੱਥੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਘਰ ਤੇ ਸਦਾ ਦੁਖੀ ਹੈ। ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਭਰਮ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਕੀਤੇ ਤੇ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਫਸਿਆ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਸਿਮਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਰਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਨਵੀਂ ਟਾਹਣੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਮੂਲਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਪਿਤ ਦੁੱਖ ਰਚਦਾ ਹੈ। ਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਕੀਰੇ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਅਣਗਿਣਤ ਨਰਕਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਹੈ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੰਸਾਰ-ਰੂਪ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਆਸ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਅੰਦਰੋਂ ਫਲ-ਰਹਿਤ, ਬੰਸ ਦੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੰਝ ਬੜ੍ਹ ਦਾ ਰੁੱਖ ਹੈ। ਚਿੰਤਾ ਦੀਆਂ ਅੱਗੀਆਂ ਨਾਲ ਸੜਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਚਬਿਆ, ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਮੂਲਤਾ ਤੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਰਣ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਮਨ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਵੇ, ਐਸੇ ਹੀ ਇਹ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੰਡ ਮੁੱਲ ਤੋਂ ਵਾਂਙੂ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਗਿਆ; ਆਸ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਣਗਿਣਤ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਿਆ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ। ਗੰਭੀਰ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ; ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਖਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ। ਮਨ, ਜੋ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਸ ਮਨ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਚਿਕੜ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਣ ਵਾਂਗ, ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈ। ਮਨ, ਜੋ ਸੋਚ ਦੇ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਤੇ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ। ਜਿਸ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਦੇ ਵਹਾਅ, ਬੁਢਾਪੇ, ਮੌਤ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਨ ਤੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਉਪਜਦੀ—ਹੇ ਰਾਮਾ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਵ, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਸੰਸਾਰਕ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਅਪਾਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।