ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥਮ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਪੂਰੀ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜ਼ਾਨ ਲਵੇਂਗਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ, ਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ, ਇਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਦਿਸਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕੌਣ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਵਧਦੀ ਗਈ, ਤੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੋ ਵੀਰ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਜਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਵੀਰ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮ, ਇਸ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਰੋਗ-ਘਰ ਵਿਚ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਕਿ ਇਲਾਜ ਕਰ ਸਕੀਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਦੇ ਦਰਦ ਵਿਚ ਨਾ ਪਾ ਦੇਵੇ। ਅਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਜੜੋਂ ਉਖਾੜ ਦੇ—ਇਹੀ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀ, ਅਣਜਾਣਤਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਫੁੱਲ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ। ਇਸ ਮੋਹ-ਭਰਮ ਵਾਲੀ ਵਿਗਾੜੀ ਹੋਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੈ, ਜ਼ਹਿਰ, ਅਸਹਿਣੀ ਪੀੜਾ ਤੇ ਬਿਪਤਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਤੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹਟਾ ਦੇ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਭਵਸਾਗਰ ਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਹੁਣ, ਰਘੁਨੰਦਨ, ਸੁਣ, ਇਸ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਰੋਗ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕੀ ਹੈ। ਇਹ ਰੋਗ ਪਸਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੇ ਝੂਠ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਾਤਤਵਿਕ ਸਵਭਾਵ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਮਰ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਨੰਤ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਤੇ ਭਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ—ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਉਸ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਦੀ ਲਹਿਰ ਕਿਸੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਉ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹਿਲਣ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਠੋਸ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਕੇ ਕੰਪਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਤਮਾ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੀਵਾ ਆਪਣੀ ਲੌ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਚਮਕ ਉਠਦੀ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕਦੇ ਚਮਕ ਤੇ ਕਦੇ ਹਿਲਚਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਕੰਪਨ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਿਘਲਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕੰਪਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਮੋਤੀ ਦੀ ਚਲਕ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਦੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਮਹਾਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸ਼ੁੱਧ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਦਿਸਦੀ ਉਵੇਂ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਇਕਠੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵੱਖਰੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਆਪਣੀ ਠੰਢਕ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਕਾਸ਼, ਸਮਾਂ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਤਬੀਅਤ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਨੰਤ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੋਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ (ਚੇਤਨਾ) ਕੋਈ ਰੂਪ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਨਾਮ, ਗਿਣਤੀ ਆਦਿਕ ਦੀਆਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ, ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ, ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਨੰਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਮਹਾਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਬਾਂਗੜੀਆਂ ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਵਲੋਂ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਰੂਪ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਦੀਵਾ ਆਪਣੀ ਲੌ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੀਵੇ ਬਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਵਲੋਂ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਰੂਪ ਸਿਰਫ਼ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਮਾਪ ਵਿਚ ਫਰਕ ਕਰਕੇ ਵੱਖਰਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੇਤਨਾ, ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਗਿਣਤੀ-ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਰਘੁਨੰਦਨ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਜੋ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਕਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ 'ਖੇਤ੍ਰਜਨ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਖੇਤ੍ਰ' (ਖੇਤ੍ਰ) ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਵਿਅਕਤ ਕਰਕੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ 'ਖੇਤ੍ਰਜਨ' ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੀ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਰਚ ਕੇ, ਮੁੜ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਬੁੱਧੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬੁੱਧੀ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ, ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਮਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਜਗਤ ਵਿਚ ਜੰਮਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਮਰਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਵ ਆਸਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਦੁੱਖ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਫਲ ਪੱਕਣ ਨਾਲ ਦੂਜੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਜੀਵ, ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਕਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਥਿਤੀ ਨਾਲ ਅਵਸਥਾ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਬੁੱਧੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਬੁੱਧੀ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਮਨ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਰੋਧਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਵਲੋਂ ਲਾਏ ਗਏ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਬਲਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨ ਗਲਤੀਆਂ ਲਈ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਤੇ ਗਾੜ੍ਹਾ ਅਹੰਕਾਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੀੜਾ ਆਪਣੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ। ਆਪਣੀਆਂ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲਗ ਕੇ, ਇਹ ਮਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਮੂੜਾ ਮਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ!" ਇਉਂ ਸੋਚ ਕੇ, "ਮੈਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹਾਂ," ਇਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।