ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਾਲਾਤ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਦੇ ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ—ਹਰ ਵਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ, ਸੁਆਦਾਂ ਤੇ ਚੋਣਾਂ ਨਾਲ। ਕਈ ਵਾਰ ਇਨ੍ਹਾ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲਦੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਸੁਆਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਿਆਂ ਦਾ ਪਾਤਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖ ਲਗਾਤਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਖਰਕਾਰ ਮਨ ਨੂੰ ਥਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਜਦ ਤੱਕ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਆ ਕੇ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਝਟ-ਫਟ ਝੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਅਕਲ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਲੋਕ ਇधर-ਉਧਰ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਦਿਨ ਦੀ ਗਲਤ ਸੰਗਤ ਤੇ ਨਿਕਰਮ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਨੀਂਦ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਜਦ ਤੱਕ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਾਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਪਰ ਮੌਤ ਅਚਾਨਕ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਲੋਕ ਛੋਟੀਆਂ ਤੇ ਤੁਰਤ-ਤੁਰਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੇ ਕਿ ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਿਲਿਆ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਜਕੜ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹੇ—ਉਹ ਜਦ ਤਕ ਸਰੀਰਕ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਤਕ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹੀ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭੀੜ, ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਉਂਦੀ-ਜਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਇੱਕ ਅਸਥਿਰ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੈਣ ਲਈ ਹੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹਨ—ਮਨ, ਜੋ ਸੁਖ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਭੰਬੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਡੋਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ—ਪਤਨੀ, ਦੋਸਤ, ਕਾਰੋਬਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਏਥੋਂ, ਕਦੇ ਓਥੋਂ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਸਮਾਨ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਮਾਯਾ-ਮੋਹ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ, ਲੰਬੇ-ਛੋਟੇ ਦੀਆਂ ਲੋਅਆਂ ਜਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਕੀਕਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਮੋਹ-ਮਾਯਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਲਝਣ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਾਰਿਸ਼ ਦੀਆਂ ਬੁੱਲਬੁਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਾਜੁਕ ਹੈ, ਪਰ ਅਗਿਆਨ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਪੱਕਾ ਭਰੋਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਮਕ ਤੇ ਰੌਣਕ ਦੁੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਮਿਟ ਗਈ ਹੈ; ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ; ਆਰਾਮ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿਚ ਕਮਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕਲ੍ਹ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਆਰਾਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਸੰਗਤ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਹੜੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਖ਼ਾਮੀ ਨਹੀਂ? ਕਿਹੜੇ ਪਾਸੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਜਲਨ ਨਹੀਂ? ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਨਾਜੁਕ ਨਹੀਂ? ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਹਨ, ਜੋ ਮਾਯਾ ਨਹੀਂ? ਇੱਥੇ, ਉਹ ਵੀ ਜੋ 'ਬ੍ਰਹਮਾ' ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਇੱਕ ਕਲਪ ਦੀ ਪਲ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਲਪਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ, ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਹਰ ਪਾਸੇ, ਪਹਾੜ ਪੱਥਰ ਦੇ, ਧਰਤੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ, ਰੁੱਖ ਲੱਕੜ ਦੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮਾਸ ਦੇ—ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਵਾਂ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਵੀ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਪਰਪੂਰਨ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਅਣੂ ਹਨ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੰਡਾਂ ਤੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਕismet ਨਾਲ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ, ਮਨ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਅਜੀਬਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਰੂਪ, ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਲਈ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਅੱਜ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਦੀ ਰੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ—ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲਤਾ, ਵੱਡਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ। ਚੰਗੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਬਿਨਾ ਹਿਜਕ, ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਪਸ਼ੂ, ਨੀਲੇ ਪੱਤੇ ਦੀ ਲਤਾ ਲਈ ਉੱਡ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਖੱਡ ਵਿਚ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਡਾਲੀਆਂ, ਛਾਂ, ਪੱਤੇ, ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ—all confined—ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਅੱਜ ਬੰਦ ਹੋਏ ਹਨ। ਲੋਕ ਕਦੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰਾਂ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਭਿਆਨਕਾਂ ਵਿਚ, ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਨਵੇਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਕੰਮ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਉਲਝਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕੜਵੇ ਫਲਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਹ ਚਲਾਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਲੋਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ, ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਅੱਜ ਕਮ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕਰਮ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਇਹ ਜੀਵਨ ਕਿਵੇਂ ਜੀਣਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਭ ਅਸਥਿਰ ਹੈ—ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਾਂਗ। ਅੱਜ ਜੋ ਸੁੱਕਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਡਿੱਗਾ ਤੇ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਵੱਡਾ, ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ—ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਜਾਂ ਖੱਡ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਰੀਰ ਅੱਜ ਰੇਸ਼ਮੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਕੱਲ੍ਹ ਉਹੀ ਸਰੀਰ ਦੂਰ, ਬੇਸਾਹਰਾ ਥਾਂ ਤੇ, ਧੁੱਪ-ਹਵਾ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਅੱਜ ਸ਼ਹਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਥਾਂ, ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ, ਉਜੜ ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ ਮੈਦਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ, ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗਲ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ, ਚੁੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਉਹੀ ਖੁਦ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ, ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਅੱਜ ਚਮਕਦਾਰ, ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਲੱਕੜ, ਪਾਣੀ, ਘਾਹ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਦਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਵਾਨੀ, ਬਚਪਨ, ਸਰੀਰ, ਦੌਲਤ—ਇਹ ਸਭ ਅਸਥਿਰ ਹਨ; ਇੱਕ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਵਿਚ, ਲਗਾਤਾਰ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜੀਵਨ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਲਦੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਬੇਚੈਨ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਣੂਆਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਬਦਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਢੇਰ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਉੱਗਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਅਣਗਿਣਤ ਅਣੂਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਦੇ ਨਾਟਕ, ਉਲਟ-ਪਲਟ, ਤੇ ਭਾਗ-ਅਭਾਗ ਦੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ, ਮੋਹ-ਮਾਯਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਇੱਕ ਹਾਲਤ ਵਾਂਗ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਨਾਚਣ ਵਾਲੀ ਨਾਚਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਆਪਣਾ ਨਾਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਲਝਣ, ਅਸਥਿਰਤਾ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਚਾਈ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਦਲਦੀ, ਉਲਝਦੀ, ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।