ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਢੇਰੀ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ, ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਪਰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਨਾ ਰਾਮਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਗੈਰ-ਰਾਮਾ; ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦਵੰਦਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਕੇ ਕਰਤਾ ਬਣ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਰੱਖ ਕੇ ਉਹ ਕਰ ਲਏ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਮਿਲਣਾ ਹੈ? ਦੱਸ, ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੱਸ। ਮਨ ਨੂੰ ਕਰਤਾਪਣ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਆਰਾਮ ਦੇ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਸੁਚੱਜੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਕਰ ਲੈ। ਇਥੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵੀ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪਰਮ ਤੱਤ, ਚੇਤਨ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ। ਚਾਹੇ ਕਰਮ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਨ ਦਾ ਭਾਵ ਹੈ, ਮਨ ਉਸੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਨਾ ਆਨੰਦ ਦੀ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ; ਨਾ ਚਲਣ ਹੈ, ਨਾ ਥਿਰਤਾ; ਨਾ ਅਸਤਿਤਵ ਹੈ, ਨਾ ਅਨਸਤਿਤਵ। ਗਿਆਨੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਕੋਈ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਇੱਥੇ ਅਸੰਗ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਾ ਮੋਖ ਹੈ, ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਣ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਦਾ ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹਣ, ਨਾ ਮੋਖ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹਨ ਵਾਲਾ। ਇਹ ਦੁੱਖ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਵੀ ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੋਖ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਵੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ, ਹੇ ਰਾਮਾ। ਸਭ ਜੀਆਂ, ਸਭ ਅਨੁਭਵਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ। ਜਗਤ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਟਿਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ। ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਨਾ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਧੂੜ ਨਹੀਂ ਉਠਦੀ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦੂਜੀ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ; ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਤੇਜ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਹਮ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ, ਦੁਖੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਅਸਪਸ਼ਟ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਰਾਮਾ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਮਾ ਦਾ ਮਨ ਵੱਡੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਕੁਝ ਸਫ਼ਾਈ ਆਈ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਥੋਂ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ; ਮੋਖ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਵਿਵੇਕ ਰਾਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਅਗਿਆਨਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ; ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਿਸ ਦੀ ਸਮਝ ਅੱਧੀ ਪੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਉਹ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਆਖਰੀ ਨਿਸ਼ਚੇ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਰਾਮਾ ਲਈ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਯਮ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ ਤੇ ਅੱਧ-ਜਾਗਰੂਕ ਆਦਮੀ ਕਹਿ ਦੇਵੇ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਭੋਗ ਵਾਸਨਾ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਜੋ ਉਮੀਦਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਹੈ: “ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਮਲਿਨਤਾ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਮুনি ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ। ਹੇ ਰਾਘਵ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਮਲ ਹੋਣ ਦੀ ਧਾਰਨਾ—ਚਾਹੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ—ਆਖ਼ਰੀ ਨਿਸ਼ਚੇ ਦੇ ਵੇਲੇ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਖੁਦ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਹੱਸੇ, ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਮੋਹ, ਆਨੰਦ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ ਆਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਜੋਤ ਹੋਣ ਤੇ ਚਾਨਣ, ਦਿਨ ਹੋਣ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਸੁਗੰਧ ਹੋਣ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਜਗਤ ਖੁਦ-ਬ-ਖੁਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਿੱਖ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੀ ਚਲ, ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਵਿਚਕਾਰ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਗਤ ਰੂਪੀ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ, ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜਦਾ, ਬੁੱਢਾਪੇ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ, ਲਾਲਸਾ ਦੀ ਲਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੇ ਜੰਜੀਰ ਤੋੜ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮੋਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਟਿਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਓਝਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਸੁਣ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ। ਸ਼ੁੱਧ ਬ੍ਰਹਮ ਚੇਤਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਆਪ ਜਾਣਣਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਕਲਪਨਾ ਗਾੜ੍ਹ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚਾਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਕੀਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਲ ਵਿੱਚ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਅਸਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਦਿੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਿਰਫ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜਦ ਕੌਮਲ-ਜਨਮੇ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਜਨਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਜਗਤ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਗਿਆਨ, ਚੌਦਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੀ ਹੀ ਉਤਪੱਤੀ ਵਜੋਂ ਉਭਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ ਮਨ ਦਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਖਾਲੀ, ਸਿਰਫ ਆਕਾਸ਼ ਰੂਪੀ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਮੋਹ ਅਤੇ ਅਸਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਦਿੱਖ ਹੈ।