ਇਹ ਜਗਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਬੁਲਬਲੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉੱਭਰਦੇ ਤੇ ਫਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਉਂਦੇ, ਜਾਂਦੇ, ਠਹਿਰਦੇ, ਉੱਚ-ਨੀਚ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ, ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਹੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੰਨਿਆਂ ਹੋਏ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੇ ਯਤਨਾਂ ਨਾਲ, ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲਾਚਾਰ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਥਿਰ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੀ ਗਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਕਾਰਣ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਹਰੇਕ ਦੂਜੇ ਕਰਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਹਿਰੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਠਹਿਰਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਅਸਲੀ ਤੇ ਝੂਠੀ ਹਕੀਕਤ ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਤ-ਚੇਤਨਾ ਵਜੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਕਾਸ਼ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮਨ ਦੀ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਉਪਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦੂਜਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨ ਤੋਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਮੂਲ ਅਸਲੀਅਤ ਹੋਰ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਾ ਸੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਝੂਠ; ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਚੂੜੀਆਂ ਆਦਿ ਗਹਣਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਵਾਜ਼, ਸੁਆਦ, ਰੂਪ, ਤੇ ਗੰਧ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਆਤਮਾ, ਉਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਅਡਿੱਕਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੱਖਰੇ ਢੇਰ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਸ਼ੁਭ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ, ਸਿਰਜਣਾਵਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਹਨ; ਪਰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ। ਤੂੰ ਨਾ ਰਾਮ ਹੈਂ, ਨਾ ਨਾ-ਰਾਮ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦਵੈਤਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਰਤਾ ਬਣ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਈ ਕਰਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਈ ਕਰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਕੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰਤਾ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਅਰਾਮ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਕੁਝ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਸੁੱਚੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਧੀਰਜ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲੈ। ਇੱਥੇ, ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ, ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਸੱਚੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਹਕੀਕਤ, ਚੇਤਨਾ-ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ। ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜਾ ਭਾਵ ਹੈ, ਮਨ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਸੁਖ ਹੈ, ਨਾ ਸੁਖ-ਰਹਿਤਤਾ; ਨਾ ਚਲਣ ਹੈ, ਨਾ ਠਹਿਰਾਉ; ਨਾ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਨਾ-ਹੋਣਾ; ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਮਧ-ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇੱਥੇ ਅਸਕਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾ ਮੁਕਤੀ ਹੈ, ਨਾ ਬੰਨ੍ਹ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ। ਇਹ ਦੁਖ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਵੀ ਕਲਪਨਾ ਹੀ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇ ਵੱਸ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ, ਸਭ ਪ੍ਰਤੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ, ਵੱਸਦਾ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਠਹਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਨਾ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਨਹੀਂ ਉਪਜਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦੂਜੀ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ; ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਿਰਫ਼ ਗਰਮੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਦੁਖ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਹੈ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ, ਦੁਖਮਈ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵੱਡੀ ਵਿਸਤਾਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਹਾਲੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਕੁਝ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਆ ਗਈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਹਾਲੇ ਦੂਰ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮੁਕਤੀ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਵਿਵੇਕ ਰਾਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਅਗਿਆਨਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ; ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਕਿਹਾ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਅਰਾਮ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਅਧੂਰੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਛਾ-ਆਨੰਦ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਉਪਜਦੀ; ਅੰਤਮ ਨਿਰਣੇ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ ਲਈ ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਵ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨ, ਅਧ-ਜਾਗਰੂਕ ਵਿਅਕਤੀ ਕਹਿ ਦੇਵੇ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਆਨੰਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੁਕ ਗਈ, ਤੇ ਉਮੀਦਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਉਚਿਤ ਹੈ: "ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬੋਲੇ। "ਹੇ ਰਾਘਵ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਦਾਗ ਦੀ ਧਾਰਨਾ—ਚਾਹੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਅੰਤਮ ਨਿਰਣੇ ਵੇਲੇ ਹੀ ਕਹੀ ਜਾਵੇ; ਤੂੰ ਆਪ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ।" ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮ-ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਹਾਸਾ, ਹੈਰਾਨੀ, ਭਟਕਾਵਾ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਆਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਹੋਣ ਤੇ ਦੀਵਾ, ਦਿਨ ਹੋਣ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਸੁਗੰਧ ਹੋਣ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਿੱਖ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਸਿਰਫ਼ ਦਿੱਖ ਹੀ ਜਾਪਦੀ ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੀ ਚਲਣ, ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਨਾ ਨਾ-ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਪਰ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਉਹ ਵਸਤੂ ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਨਹੀਂ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਗਤ-ਵੱਸਾ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ—ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਉਮੀਦਾਂ ਦੇ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ, ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜਦੀ, ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਲਾਲਚ ਦੀ ਬੇਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ—ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋੜ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਹੁਣ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲਾ ਘੁੰਮ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।