ਕਾਲ ਦੇ ਆਗਿਆ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਇਹ ਠੋਸ ਧਰਤੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਥਿਰ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇ ਕਾਲ ਦਾ ਨਿਯਮ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੇਲ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਖੋਖਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਮੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਘਾਹ ਬਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉੱਗਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੁੱਖਮ ਲਕੀਰਾਂ ਜੜ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਫਲ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਹੀ ਮੀਂਹ ਦੀ ਬੂੰਦ ਵਰਗੀਆਂ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ; ਇਹ ਲਕੀਰਾਂ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਬਣਤਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅਣੂਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਮਿਲਾਪ (ਯੋਗ) ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵੀਂ ਬਣਤਰ ਵਿੱਚ ਉਪਜਦਾ ਹੈ। ਬਸੰਤ ਆਉਂਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਕੋਪਲਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉਸਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਆਪਣਾ ਨਿਯਮ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਲਈ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਤਝੜ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਹਿਮ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਤੱਕ ਲਿਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਾਲ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਭਾਗ ਆਪਣੇ ਅਡੋਲਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਸੁਭਾਵ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਲਯ ਤੱਕ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੀਵ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਘਟਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਬੁਲਬੁਲੇ ਇੱਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਉੱਠਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਾਰਥ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਹੰਜੂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ; ਮਾਨੋ ਪਾਗਲ ਹੋਣ, ਮੰਨ-ਘੜੰਤ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਅਸਹਾਇ ਜੀਵ ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਥਿਰ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਜੰਮਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੂਜੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਿਲਚਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਾਉ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਇੰਝ ਇਹ ਅਸਲ ਤੇ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਵਜੋਂ ਹੀ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਨਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਅਸਮਾਨ ਅਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਮਨ ਦੇ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਦੂਜਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਮਨ ਤੋਂ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਤੱਤ ਵੀ ਕੁਝ ਹੋਰ ਬਣਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਾ ਅਸਲ ਹੈ, ਨਾ ਅਸਲ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਚੂੜੀਆਂ ਆਦਿ ਆਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਘਵ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਧੁਨੀ, ਸੁਆਦ, ਰੂਪ ਤੇ ਗੰਧ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਆਪ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਬਹੁਤਾ ਤੇ ਏਕਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਨਿਰਲੇਪ ਆਤਮਾ ਲਈ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਕੋਈ ਧਾਰਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਵੱਖਰੇ ਢੇਰ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਜਾਂ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਹੈ; ਪਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ, ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਨਾ ਰਾਮ ਹੈਂ, ਨਾ ਨਾ-ਰਾਮ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦਵੰਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰਤਾ ਬਣ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਦੱਸ। ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਕਰਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਢੀਲ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਧੀਰਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਉੱਚੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਜੋ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਪਹਚਾਣ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ-ਸਵਰੂਪ ਪਰਮ ਤੱਤ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ। ਕਰਮ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੇ, ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜਾ ਸੁਭਾਵ ਹੈ, ਮਨ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਸੁਖ ਹੈ, ਨਾ ਸੁਖ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ, ਨਾ ਹਿਲਣ-ਡੁੱਲਣ ਹੈ, ਨਾ ਅਡੋਲਤਾ, ਨਾ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਨਾ-ਹੋਣਾ; ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਕੋਈ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇੱਥੇ ਅਨਾਸਕਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾ ਮੁਕਤੀ ਹੈ, ਨਾ ਬੰਨ੍ਹ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਟਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਦਾ ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ। ਇਹ ਦੁੱਖ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਹੈ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਰਹਿ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹਰ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਉਸਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੁੜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਤੋਂ ਧੂੜ ਨਹੀਂ ਉਪਜਦੀ, ਇੰਝ ਹੀ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦੂਜੀ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ; ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਤਾਪ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਰੂਪ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬੋਲਿਆਂ ਦਾ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਜੋ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਵੱਡੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਕੁਝ ਚਮਕ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਜਾਣਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ; ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਵਿਵੇਕ ਰਾਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਅਗਿਆਨਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ; ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਕਿਹਾ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਜਿਸ ਦੀ ਸਮਝ ਅਧੂਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇੰਝ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਜੇਹੜਾ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਪਰਮ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਆਖ਼ਰੀ ਨਿਸ਼ਚੇ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਲਈ ਇਹੀ ਢੰਗ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ।