ਇਕ ਪਵਿਤ੍ਰ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਤਨ 'ਤੇ, ਜਿਥੇ ਨੌ ਨਵੇਂ ਰਸਤੇ—ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਖੋਲ੍ਹੇ ਹਨ—ਹੁਣ ਵਧੇਰੇ ਨਹੀਂ ਵਹਿੰਦੇ, ਉਥੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੰਛੀ ਹੁਣ ਉੱਡਦੇ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਗੁਫਾ, ਪਰਮ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਦਾ ਸੂਰਜ, ਮਹਾਨ ਉਸ਼ਾ ਵੇਲੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋ ਮਨ ਭਾਰੀ ਮੋਹ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰਮ ਇਕਾਂਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਸ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰਿਆ ਫੁੱਲ, ਉੱਤਮ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨੀ। ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਸਾਫ਼-ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਜਗਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਪਵਿਤ੍ਰ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਠੰਢਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਦੀ ਝੀਲ, ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਮਲ-ਗੁਫਾ, ਨਿਸ਼ਪਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਮਧੁਮੱਖੀ, ਜੋ ਮਲਿਨ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਸੀ, ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਭ-ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਕਾਰੋਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ-ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਤਮ-ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਜੋਦੀ, ਜੋ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਅਡੋਲ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਜਦੋ ਸਾਰੇ ਉਲਝਣ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ-ਭੈ-ਰਹਿਤ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ-ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: "ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਦੱਸੋ, ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਇਹ ਜਗਤ, ਜਿਵੇਂ ਸਥਾਪਤ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ ਜੋ ਜਗਤ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ?" ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਉਠਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਖਮਤਾ ਕਰਕੇ ਦਿੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼, ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਸੁਖਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਦਿੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਭੇਦ ਹਿੱਸਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵ, ਰਤਨ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਨਾ-ਹੋਣ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਰਚਨਾ ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਨਾ ਅਸਲ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਅਸਲ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਬੱਦਲ, ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਵਸਤੂਆਂ ਛੂਹਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਪਰਮ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਆਧਾਰ ਛੂਹਦੇ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵ ਕੇਵਲ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਕੇਵਲ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭੌਤਿਕ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਇਰਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਸਭ ਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ "ਅਵਿਨਾਸੀ ਸਰੂਪ" ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਸੌਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸੁਖਮ, ਗਿਆਨੀ ਲਈ ਇਹ ਰੂਪ-ਰਹਿਤ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਹੀ ਪੂਰੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਜਗਤ ਦੀ ਇਕੋ-ਇਕ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਉਠਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਵਿਭਿੰਨ ਰਚਨਾਵਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਚੇਤਨਾ, ਚੇਤਨ ਤੇ ਚੇਤਨ-ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਸਮਝਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਜਗਤ ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ; ਜਾਣਨ ਤੇ ਨਾ-ਜਾਣਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਭਿੰਨਤਾ ਦਾ ਭਾਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਿਆਨੀ ਲਈ, ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਲਈ, ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸਭ ਨਾਲ ਇਕੋ-ਇਕ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਸਰਵ-ਸਾਰ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਅਨੁਭਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਸ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ ਜੋ ਹੋਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੇਤਨਾ ਨਾ ਕਦੇ ਡੁੱਬਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਉਗਦੀ; ਨਾ ਖੜੀ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਨਾ ਰਹਿੰਦੀ; ਨਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਆਉਂਦੀ; ਨਾ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਨਾ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰ-ਸਰੂਪ ਚੇਤਨਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਰਾਘਵ, "ਜਗਤ" ਨਾਮ ਹੇਠ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਚਾਨਣ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਰਚਨਾ ਦੀਆਂ ਹਲਚਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਪਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੂਪ ਕਰਕੇ, "ਚੇਤਨਾ" ਨਾਮ, ਸਭ-ਵਿਆਪਕ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ, ਚਾਨਣ ਤੇ ਨਾ-ਚਾਨਣ, ਅਭੇਦ ਤੇ ਭੇਦ-ਧਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਤਮ-ਵਿਮਰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅੰਤਹੀਨ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ" ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ। ਜਦੋ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਵਾਗਵਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਉਹ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ ਜਿਥੇ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ-ਹੋਣ ਦੀ ਪਕੜ ਤੇ ਛੱਡ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ, ਸੋ ਸੈਂਕੜੇ ਕੰਪਨਾਂ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰਾਂ ਦਾ ਢੇਰ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਉੱਪਰ ਉਠਦਾ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਖਾਲੀਪਨ ਹੈ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹਵਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਚਲਚਲ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਰਸ ਹੈ, ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਠੋਸ ਧਰਤੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਅੱਗ, ਤੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਜੋ ਠਹਿਰਾਅ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਤੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਣਨਾ ਰਾਹੀਂ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲਤਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਰੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਨਮੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘਾਹ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਖਮ-ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜੋ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਮ ਤੇ ਰਸ ਦੇ ਬੂੰਦ ਹਨ; ਇਹ ਲਕੀਰਾਂ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਧਨੁ-ਬਾਣ ਦੀ ਬਣਾਵਟ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ, ਅਣੂ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋਗ (ਯੋਗ) ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਵਿਧਾਨਾਂ ਵਿੱਚ। ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕੂੜੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਬਸੰਤ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਵਰਖਾ ਦੇ ਮੌਸਮ ਲਈ ਜੁਝਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ, ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਠੰਢੀ ਹਵਾਵਾਂ, ਠੰਢੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਮਾਂ ਆਪਣਾ ਕ੍ਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਥਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਰਚਨਾਵਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਿਯਤੀ ਆਪਣਾ ਠਹਿਰਾਅ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਤੇ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਵਿਘਟਨ ਤੱਕ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੌਦਾਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ ਹਨ; ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਰਸ-ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਲਚਲਾਂ, ਤੇ ਸਮੇਂ-ਨਿਯਤੀ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।