ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਮਨ ਦੀ ਗੁੱਥੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾਸ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਬੀਜ ਜ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਕੜਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸੀ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਮਨ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਕੰਮਾ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਿਹਤਮੰਦ ਵਿਅਕਤੀ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭੂਤ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਫ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਦਾ ਰੰਗ ਹੋਵੇ, ਓਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਕਦੇ ਭਰਪੂਰੀ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਝੂਠਾ ਭਰਮ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਲਤਾ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲੜੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾਵਾਂ ਦੇ ਭਰਮ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ ਅਨੰਤ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਛੋਟਾ ਹਾਂ", ਪਰ ਜਦੋਂ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਆ ਜਾਵੇ ਕਿ "ਮੈਂ ਅਨੰਤ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹਾਂ", ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਸਭ ਵਿਅਪਕ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ"—ਇਹ ਵੀ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭਰਮ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਵਸਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ, ਨਾ ਦੁਇਤਾ, ਨਾ ਏਕਤਾ—ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੰਗੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨ-ਰਹਿਤ ਜਿਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟਾ ਕਪੜਾ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਤਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਚਤਾ ਨਾਲ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ "ਮੈਂ" ਤੇ "ਮੇਰਾ" ਮੰਨ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਤੇ ਤਿਆਗ ਦੀ ਭਿੰਨਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਜਿਸ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਖੋ ਕੇ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਕਿਸੇ ਇਕ ਵਸਤੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਏਕਤਾ ਅਧੂਰੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਛਣਭੰਗੂਰ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਾਰੇ ਬਾਹਰੀ ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਸਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਅਵਸਥਾ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਨਹੀਂ; ਮਨ ਦਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਣਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅਖੀਰ ਨਾਸਵੰਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਸਲ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨ ਗਲਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਵਸਤੂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ "ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ" ਨਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਆਨੰਦ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਪਾਣੀ ਇਕ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਲਹਿਰ ਵੱਖਰੀ"—ਇਹ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦਾ ਅਗਿਆਨ ਹੈ; "ਇਹ ਲਹਿਰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਹੀ ਹੈ"—ਇਹ ਏਕਤਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮੰਨਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਅਨੰਤਤਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਰੂਪਾਂ, ਜੋ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਹਨ, ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ, ਰਾਘਵ, ਦੱਸ, ਜਦੋਂ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਫਿਰ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਣਸੰਬੰਧੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਲੇਪ ਮਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਦਿਸਦੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਵੇਖੋ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਆਤਮਾ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਮੰਗਲਮਈ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਰਸਤਾ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਮਨ ਉਸ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਵਾ ਬੰਦ ਹੋਣ 'ਤੇ ਧੂੜ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਹਵਾ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਧੂੜ ਵੀ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮੰਦਤਾ ਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਕੰਪਣ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਟੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਿਲ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਘਟ ਗਏ, ਓਥੇ ਝੂਠੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਘਣਾ ਜੰਗਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਰਮ ਦੀ ਧੁੰਦ ਸੁਵੇਰੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਮੰਦਤਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਨੌਂ ਨਵੇਂ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਦਰਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਹੁਣ ਵਗਦੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪੰਛੀ ਹੁਣ ਉੱਡਦੇ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਗੁਫਾ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਦਾ ਸੂਰਜ ਮਹਾਨ ਸੁਵੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭਾਰੀ ਭਰਮ ਦੀ ਲੋੜ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰਮ ਇਕਾਂਤਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਸ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਫੁੱਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨੀ। ਸਭ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਠੰਢਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਦੀ ਝੀਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਲ-ਗੁਫਾ ਨਿਰਮਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਘਮੰਡ ਵਾਲੀ ਭੌਂਰ, ਜੋ ਮੈਲੀਆਂ ਤੇ ਚੰਚਲ ਸੀ, ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੋਂ ਕਦੇ ਮੁੜ ਨਾ ਆਉਣ ਲਈ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਅਪਕ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਕਾਰ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਖੋਜ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਅਤਮਾ ਦੀ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਚੰਚਲਤਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਸਵੰਤਤਾ ਤੇ ਡਰ ਰਹਿਤ ਰਾਹਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਬੇਚੈਨੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।