ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਨੌਕਾ, ਜੋ ਚਮੜੇ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਪਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨੌਕਾ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ—ਜੋ ਕ੍ਰੋਡਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ—ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਦੇ ਹਿਰਣ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਲਤਾ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸੌਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਮਨ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਵਸਥਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਜਾਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚੇ ਵੀਰ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਅਸਲ ਵੀਰ ਤਾਂ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਮਨ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਕਰਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਆਸਾਨੀ ਅਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਅਰਥ ਆਸਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਿਰਾਮ ਤੇ ਅਰਾਮ ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾ, ਘਰ ਨੂੰ ਦੌਲਤ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਮ-ਬੰਨ੍ਹੀ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ—ਪਰ ਉਹ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਜਾਂ ਹੀਰੇ ਦੇ ਕਿਲੇ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤ, ਪਤਨੀ, ਦੌਲਤ—ਇਹ ਸਭ ਮਨ ਦੀ ਉਪਜ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਸਾਇਣ। ਪਰ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਵਿਅਰਥ ਵਿਸ਼ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਅਸਲ ਮੁੱਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ—ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਬੁੱਢੇਪੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਸੁਖ, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਅਣਢੁੱਕੇ ਹਨ; ਮਨ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਂਗ ਅਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਅਰਾਮ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਜੋ ਨਦੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਲੱਭਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੰਗ-ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ, ਜਿਹੜੇ ਅੰਤਹੀਂ ਸੁਖਦਾਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਮਨ ਨੂੰ ਥਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆ ਕੇ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਛੇਤੀ ਝੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਲੋਕ ਕੁਝ ਦਿਨ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿ ਕੇ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਥਾਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ ਭਰ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦਿਨ ਵਿਚ ਨਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਹੋਏ, ਨਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਅਰਾਮਦਾਇਕ ਨੀਂਦ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਾਧਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਇਹ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਹਨ—ਪਰ ਮੌਤ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਛਣਭੰਗੀ ਅਤੇ ਵਿਰਥ ਮਨ-ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲੁਭਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆ ਕੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਜੋ ਆਇਆ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਮਿਲਿਆ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਲੋਕ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਦਮ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਦ ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਤਾਕਤ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹੀ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭੀੜ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਰੁਕਤ ਰਹੀ, ਅਚਾਨਕ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੈਣ ਲਈ ਉੱਦਮਸ਼ੀਲ ਹਨ—ਮਨ, ਜੋ ਸੁਖ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭੰਭੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਵਿਸ਼-ਵਿਰਖ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ—ਪਤਨੀ, ਦੋਸਤ, ਵਪਾਰ—ਵਿਰਥ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਤੇ ਇਹ ਮਾਨਵ-ਸਮਾਜ ਦੀ ਮਾਯਾ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚਿਰਾਗ ਦੀ ਲੋਹ ਜਾਂ ਖਾਣੇ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਅਸਲ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਲਾਇਤ ਤੇ ਅਚਲ ਮਾਯਾ ਵਿਚ ਵੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਕਰ-ਵਾਤੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬੂਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੈ, ਪਰ ਅ-ਸਾਵਧਾਨ ਮਨ ਵਿਚ ਲੰਮੀ ਪੱਕੀ ਧਾਰਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਚਮਕ ਤੇ ਤੇਜ ਦੁਖਾਂ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੀ ਮੁਰਝੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਆਰਾਮ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿਚ ਕੰਵਲ। ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਿਥੇ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖਦਾਈ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼-ਵਿਰਖ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਹੜੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ? ਕਿਹੜੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਜਲਣ ਨਹੀਂ? ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਨਾਜ਼ੁਕ ਨਹੀਂ? ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਹਨ ਜੋ ਮਾਯਾ ਨਹੀਂ? ਬ੍ਰਹਮਾਂ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਕਲਪ ਦੇ ਇਕ ਪਲ ਜਿਤਨੀ ਹੈ, ਕਲਪਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ, ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਹਰ ਥਾਂ, ਪਹਾੜ ਪੱਥਰ ਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ, ਦਰਖ਼ਤ ਲੱਕੜ ਦੇ; ਮਨੁੱਖ ਮਾਸ ਦੇ, ਮਰਦ-ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ—ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਗਠਜੋੜ ਵਿਚ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਿਆ ਹੈ—ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਅਚੰਭਾ ਤਾਂ ਮਨ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਹੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਪਜਿਆ ਹੈ। ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ, ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਰੂਪ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਅੱਜ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਲੋਭ ਦਾ ਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਉਪਜਦੀ—ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲਤਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੀ। ਸੰਸਾਰ, ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ, ਬਿਨਾਂ ਹਿਚਕ, ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨੀਲੇ ਪੱਤੇ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਕੁਦ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਖੱਡ ਵਿਚ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਾਖਾਂ, ਛਾਂ, ਪੱਤੀਆਂ, ਫਲ-ਫੁੱਲ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ। ਲੋਕ ਕਦੇ ਮ੍ਰਦੁ ਤੇ ਸੋਹਣਿਆਂ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਭਿਆਨਕਾਂ ਵਿਚ, ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਰੋਜ਼, ਨਵੇਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜਾਂ ਸੁਖਦਾਈ ਕੰਮ, ਜੋ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਰਮ ਦੇ ਕੜਵੇ ਫਲ ਪੱਕਣ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਹ ਚਲਾਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਚੰਭਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਲੋਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਮਾੜੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲਗੇ ਹਨ; ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ, ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੁਖ ਦੇ ਸੰਗਤ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਅਣਢੁੱਕੇ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ—ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਇਹ ਜੀਵਨ ਕਿਵੇਂ ਜੀਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ—ਚਲਦੀਆਂ ਜਾਂ ਅਚਲ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਭ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਾਂਗ। ਜੋ ਅੱਜ ਸੁੱਕਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ, ਅਡੋਲ, ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਸਮਾਨ ਜਾਂ ਖੱਡ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਰੀਰ ਅੱਜ ਰੇਸ਼ਮੀ ਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੇਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕੱਲ੍ਹ ਨਿਰਜਨ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਹਵਾ-ਪਾਣੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ, ਦੂਰ ਪਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਇਹ ਮਾਯਾ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਭਟਕਣ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਅਣਢੁੱਕੀ ਹਾਲਤ, ਅਤੇ ਅਸਥਿਰਤਾ—ਸਭ ਕੁਝ, ਅਖੀਰਕਾਰ, ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਤੇ ਅਰਾਮ ਦੀ ਖੋਜ ਵੱਲ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।