ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਜੀਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦੇ, “ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ”, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਲਾਲਸਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ—ਨਾ ਤਾ ਸੁੱਖ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਖ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਰੀਬੀ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਪੁਰਾਣੀ ਘਾਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਦਾ ਸੱਚੀ ਹਸਤੀਆਂ ਦੀ ਅਚੰਭੀ ਚਮਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ-ਮਹਾਰਾਜਾ ਵੀ ਅਖੰਡਤਾ ਨਾਲ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਅੰਡੇ ਵਾਂਗ ਪੂਰਨ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਵੀ ਪਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਮੁੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਹੂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਅਣਧਰਮਿਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮੋਹ-ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦੇ। ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਸਦੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹੀ ਉਗਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਪਰ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ—ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਨੁੱਖ ਹਨ; ਬਾਕੀ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਸ਼ੂ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦਾ ਅਸਮਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਹਰੀ ਜੀ ਦੁਧ-ਸਾਗਰ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਭੋਗਣਾ ਸੀ, ਭੋਗ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਣਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਹੀ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਸਲੀਅਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਮਨ ਦੀ ਲਗਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋ। ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ, ਮੌਤ ਦੇ ਵਕਤ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਲੋਕ ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਕੀਰਤੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਰਭੈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਜ਼ਰੂਰ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਫਲ ਦੀ ਚਾਹ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਧ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਕਰਮ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਿਨਾ ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਥਕਾਵਟ, ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਦੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿਉ। ਆਤਮਾ, ਜੋ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਗੱਡੇ ਹੋਏ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋ ਗਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਾਖਾਂ ਖੰਡਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੋਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਰ ਡਿੱਗੋ ਨਾ; ਇਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰੱਖੋ। ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਵੱਡੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਖਾ ਰਹੇ ਹੋਣ ਤੇ ਜਾਨ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਥੋਥੇ ਧਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵੱਲ ਹੀ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਪਰਖੋ ਕਿ “ਇਹ ਪਰਛਾਈ ਹੈ, ਇਹ ਅਸਲ ਹੈ”; ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਅੰਨ੍ਹੀ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਚਲੋ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਬੇਫ਼ਿਕਰ ਸੋਚ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੰਗਲ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਉ; ਲੰਮੀ, ਗਹਿਰੀ, ਭਾਰੀ ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਜਾਗੋ। ਸੌਣੇ ਨਾ ਰਹੋ; ਪੁਰਾਣੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੇ ਕੱਛੂਏ ਵਾਂਗ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਉਠੋ ਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕਣ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਲਈ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਰੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ, ਸਮਾਜਕ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਜਾਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਾ ਹੋ ਕੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਆਚਰਨ ਪਵਿੱਤਰ, ਜੀਵਨ ਨਿਰਲੇਪ, ਤੇ ਜੋ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਸੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਾਲਚ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਇੱਕ-ਠਾਂ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਬੇ ਦੀ ਬੇਲ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਪੂਰਨ ਸਫਲਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮੰਗਲਮਈ ਉਪਰਾਲੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੋ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਹਰਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਝੀਲ ਵਲੋਂ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਰਾਜਾ ਮਰੁੱਤ ਦੇ ਯਜਨ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੰਵਰਤ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਹੋਰ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਰਚ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੋਵਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਟੇ-ਪਾਣੀ ਦਾ ਅਨੋਖਾ ਰਸ ਪੀ ਕੇ, ਦੁਧ-ਸਾਗਰ ਤੱਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸੀ। ਕਾਲ ਨੇ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਵਧੀਕ ਤਰਕ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ, ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤ ਵਲੋਂ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਤਯਵਾਨ ਲਈ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਯਮ ਨੂੰ ਵੀ ਮੰਨਵਾ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਕਰਵਾਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਉੱਤਮਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਸਾਫ਼ ਨਤੀਜਾ ਨਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪਛਾਣ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁੱਖ ਦੇ ਸਭ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਵਸਤੂਆਂ ਤੇ ਖੋਟੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਫਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਚੰਚਲਤਾ ਆਪ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਜਾਣੋ ਕਿ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉ, ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਕਸਤ ਕਰੋ। ਨਾ ਤਪੱਸਿਆ, ਨਾ ਤੀਰਥ, ਨਾ ਹੀ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਉਹਨਾ ਤਰੀਕੇ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸਦੇ ਲਾਲਚ, ਮੋਹ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਉਸਦੀ ਬੁੱਧੀ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਅਣਹੋਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮ ਤੱਤ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਤਮਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਨ, ਕਰਮ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣੋ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਤੇ ਉਪਰਾਲੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਵੱਲ ਵਧ ਸਕਦਾ ਹੈ।