ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਦੁਖਾਂ ਭਰੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਚਾਹੇ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਕਰੀਏ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੂਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਸਾਫ਼ ਰਸਤਾ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਉਭਰਦੀ ਨਹੀਂ। ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੋੜੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦਇਆ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੀ, ਪਰ ਨੀਚਤਾ ਦੂਰੋਂ ਆ ਕੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੌਸਲਾ ਵੀ ਡਰਪੋਕੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਤਨ ਤੇ ਬਰਬਾਦੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ-ਵਾਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਲੱਭਣੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਲਪਨਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਅਣੰਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਥਾਂ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਕੋਈ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਪਹਾੜ ਵੀ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਆਸ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਰੇ ਮਿਟ ਰਹੇ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਵੀ ਸਿੱਧ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਕੀ ਆਸ? ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਅਸਤਿਤਵ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਅਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ—ਇਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਸ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਦੈਤ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ; ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਆਸ ਕਿਵੇਂ? ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਮ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਵੀ ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਖੋ ਸਕਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲਈ ਆਸ ਕਿਵੇਂ? ਚੰਦ ਵੀ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਆਸ ਕਿਵੇਂ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਜਨਮਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਅਸਤਿਤਵ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਕਿਹੜੀ ਆਸ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਕਾਲ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਗ ਵੀ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵੀ ਅਨੰਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਆਸ ਕਿਵੇਂ? ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ, ਅਣਸੁਣੀ, ਅਣਕਹੀ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਲੋਂ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਸੁਕਸ਼ਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਅਵਿਰਤ ਝਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਕਾ ਬੈਲ ਪੱਤੇ ਨਾਲ। ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਦੈਤ ਤੇ ਨਾਗ—all ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ ਤੇ ਨਾਸ਼ ਵੱਲ ਹੀ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਪਾ ਕੇ, ਬੇਤਰਤੀਬੀ ਨਾਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਬਸੰਤ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵੰਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਾਰੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨਿਸ਼ਕਾਮਤਾ ਨਾਲ ਠੰਢੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਉਪਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਿਘਲਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੌਣ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਗਿਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਠਦੀਆਂ ਤੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ? ਲੋਕ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਿਅਰਥ ਆਸਾਂ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਆਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਫਾਹੀ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—"ਅੱਜ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ, ਇਹ ਮੌਸਮ ਹੈ, ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਹੈ, ਇਹ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ, ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਨੰਦ ਹੈ"—ਇੰਝ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਦੀ ਜਾਲ ਬੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਓ ਪਿਤਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਐਸੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਜਦੋਂ ਬਚਪਨ, ਆਪਣੀ ਕਲਪਿਤ ਖੇਡਾਂ ਸਮੇਤ, ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਵਾਨੀ, ਉਮਰ ਦਾ ਹਿਰਣ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕਵਲ ਬੁੱਢੇਪੇ ਦੀ ਠੰਢ ਨਾਲ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਤਿਤਲੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੋਵਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੱਕਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰ-ਲਤਾ ਬੁੱਢੇਪੇ, ਭਾਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਦਰਿਆ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਅਣਗਿਣਤ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦਰਿਆ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਨੌਕਾ, ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਜ ਮਗਰਮੱਛ—ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ—ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਦੇ ਹਿਰਣ, ਚਾਹ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸੌ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੋਹ ਤੇ ਭਟਕਾਵ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਅਪਾਰ ਸੌੰਦਰਯ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਹਸਤੀ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ। ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸਲ ਨਾਇਕ ਨਹੀਂ; ਕੇਵਲ ਉਹ, ਜੋ ਮਨ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਨਾਇਕ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰਮ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਸੁਖਦ ਤੇ ਆਸਾਨ ਫਲ ਮਿਲੇ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਅਰਥ ਆਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕੇਵਲ ਐਸਾ ਹਾਲਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਮ ਦੀ ਡੋਰੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਹੀਰੇ ਦੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਅਕਿਸਮਤ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲਾਜ਼ਮੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਧਨ—all ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਹਨ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਇਲਾਇਚੀ ਵਾਂਗ; ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਅਖੀਰ ਸਮੇਂ ਸਹਾਇਕ ਨਹੀਂ—ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਜ਼ਹਿਰ ਹੀ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਜਰਬਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀ ਹਨ—ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਬੁੱਢੇਪੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਖ, ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕਰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਹਨ, ਮਨ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਂਗ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਆਰਾਮ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?