ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਬੰਨੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਚਾਹੇ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥਿਰ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ, ਓਹੀ ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਝ ਕੇ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਈ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਉਹ ਆਪਣੇ-اپنے ਰੌਣਕਦਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਤਮਿਕ ਮੰਗਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਵੈ-ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਉਦੇ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡੋਲ-ਨਗਾਰੇ ਵਜਾਏ, ਜਿਹੜੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਲ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜੇ। ਫਿਰ, ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਲੰਮਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤੋਂ ਛਿੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਮੁਸਲਾਂ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਚਕਰਾਂ, ਵਜਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਸੜਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਅਤੇ ਸੱਪ, ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਚਲੀਆਂ। ਇਲੂਜਨ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਪੱਥਰ, ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਉਖੜੇ ਦਰੱਖਤ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀਆਂ ਮਸ਼ਾਲਾਂ, ਭਾਲੇ, ਪੱਥਰ, ਬਰਛੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰ, ਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਗਦਿਆਂ ਦਾ ਵਹਿਣ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਹਿਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਛੀਣ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਰਣਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਆਪਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਦੋ ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ, ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਠੰਢਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ; ਪਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਪਹਾੜ, ਲਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ-ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਉੱਗੇ ਲੰਮੇ ਤੜ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ, ਇਹ ਸਭ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਬਣ ਗਏ। ਭਾਲੇ, ਤੀਰ, ਸ਼ੂਲ, ਗਦਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚਕਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ-ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟੇ, ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਨਖਾਂ ਦੀਆਂ ਖੜਕਣਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਉਂ ਜ਼ਿੰਦੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਿੰਘ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਰ੍ਹਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤਾਪ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਲਾਲਟੇਨ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੱਪ, ਮਸਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਗਏ। ਗੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਮਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟਕਰਾਂ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼-ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਦ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਗਦੀਆਂ ਤੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਪਹਾੜਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ-ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਂਸੱਪਾਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਆਕਾਸ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵਲੋਕਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਰੁੜ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਦੇਵਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੈਤ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ ਤੋਂ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦੇ ਹਨ; ਜਦਕਿ ਦੇਵਤੇ, ਹਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਪੱਥਰ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਥਿਆਰ-ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਉੱਚਾਈਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜ ਯੁੱਗ ਦੇ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰ ਦੀ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਅਣਬਰਾਬਰ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਜੋ ਯੁੱਧ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਟਾਹਣਿਆਂ ਉੱਤੇ। ਦੇਵਤੇ-ਦੈਤ, ਜੰਗ ਦੇ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਉਤੇਜਿਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਗਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪੇਟ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰਾਂ, ਹੱਥਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ, ਅਤੇ ਰਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਟिड੍ਹੀਆਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਘਣੇ ਬੱਦਲ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੰਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਅੱਗ, ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਜੰਗਲ ਉਜੜ ਗਏ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਪਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਕੋਨੇ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਦ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਵਿਖਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗੁਫ਼ਾ-ਵਾਸੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣਾਂ, ਅਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਜਦ ਬੱਦਲ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਮਾਇਆ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਅੱਗ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਬੱਦਲ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਦੇਵਤੇ-ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਿਰ, ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦਿਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਸਨ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਦੇਵਲੋਕਾਂ ਦੇ ਉਜੜੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਪਈ। ਆਕਾਸ਼ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਧੋਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ-ਗੁਫ਼ਾ, ਲਹੂ ਦੇ ਤਲਾਵ ਵਾਂਗ, ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਜੰਗ ਦੀ ਹਲਚਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਦੁੱਖ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼, ਦੋਵੇਂ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਇਹੀ ਸੰਸਾਰਕ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮਾਇਆ, ਵਿਵਾਦ, ਸਾਂਝ, ਲੜਾਈ, ਭੱਜਣ, ਡਟ ਜਾਣ, ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਜੰਗ ਚਾਲੂ ਰਹੀ। ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਤਰਸ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਣ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਯੁੱਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੈਂਤੀ ਸਾਲ ਚੱਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ, ਮਹੀਨਿਆਂ, ਦਿਨਾਂ—ਦੱਸ, ਅੱਠ, ਪੰਜ, ਤੇ ਸੱਤ—ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਅੱਗ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਬੰਧਨ ਤੇ ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖਪ ਗਏ ਸਨ, ‘ਮੈਂ ਹਾਂ’ ਦੀ ਪੱਕੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਦਰਪਣ ਆਪ ਹੀ ਚਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ‘ਅਹੰਕਾਰ’ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਜਿਵੇਂ ਦੂਰਲੀ ਚੀਜ਼ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਭਿਆਸ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਛਾਪ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। ਜਦ ਬੰਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਜੁੜਾਅ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਜਨਮ ਲੈ ਲਈ, ਤਾਂ ‘ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਮੇਰਾ ਧਨ’ ਦੀ ਸੋਚ ਆਈ, ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਆ ਗਿਆ। ਡਰ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਮੋਹ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਨੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਸ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ‘ਮੇਰਾ’ ਦਾ ਭਾਵ ਉਹ ਲੋਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਉੱਤੇ ਸੱਪ ਦਾ ਭਰਮ, ਰੱਸੀ-ਸੱਪ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਰਕੇ। ‘ਇਹ ਸਰੀਰ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰ ਤੱਕ ਕਾਇਮ ਰਹੇ’—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਿਹੜੇ ‘ਮੇਰਾ’ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਬੇਚੈਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਤਾਸੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ‘ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਥਿਰ ਰਹੇ, ਮੇਰਾ ਧਨ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੋਵੇ’—ਇਹ ਜਿਹੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੌਂਸਲਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।