ਜੋ ਵੀ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਜਾਂ ਹੋਣ-ਨਾ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾ ਦੀ ਬੇਲ ਦੇ ਖੱਟੇ-ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਘੋਰ ਪੀੜਾ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ, ਵਿਦਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਜੰਜੀਰ ਨਾਲ ਬੱਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੇਰ ਵੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਜੰਜੀਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰੂਪੀ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਰੂਪ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਾਂਗ ਚਲਾਇਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਮਨ ਲਈ ਇੱਛਾ ਦਾ ਜਾਲ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੜੀ ਇਕ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੱਝ ਕੇ ਬੇਬਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਬਸ ਹੁਣ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋਈ—ਸਿਰਫ਼ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਵੈਰੀ, ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੰਦਰਲੀ ਸਥਿਰਤਾ ਹਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੈਰੀ ਦੇ ਨੇਤਾ—ਉਹ ਅਮਰ ਵਾਸਨਾਵਾਂ—ਨਾਹ ਤਾ ਹਥਿਆਰ, ਨਾਹ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਨਾਹ ਹੀ ਕਿਸੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਰੱਸੀ ਜਾਂ ਸੱਪ ਦੀ ਕੋੜੀ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਅੰਦਰੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਰੂਪੀ ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਸ਼ੰਭਰਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਇਹ ਮਕੈਨੀਕੀ ਸੱਤਾਵਾਂ ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜੇਹੀਆਂ ਅਜੈਯ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਜੰਗ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਅਮਰ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਓ, ਜਦ ਤੱਕ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ। ਫਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਬੱਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋਣ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਚਾਹੇ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ, ਇਹੀ ਵਾਸਨਾ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਗਰੋਂ, ਦੇਵਤੇ, ਉਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਵਾਅ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨਿਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਉਹ ਸਵੈ-ਉਤਪੱਤੀ ਵਾਲੀ ਮੰਗਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੱਜਦੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡੋਲ ਵਜਾਏ। ਫਿਰ, ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕ ਡਰਾਵਨੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਉਥੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰਾਂ, ਨੇਜ਼ਿਆਂ, ਗਦਾਂ, ਮੁਸਲਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਚੱਕਰ, ਵਜਰ, ਪਹਾੜ, ਪੱਥਰ, ਸੜਦੇ ਰੁੱਖ, ਤੇ ਸੱਪ, ਗਰੁੜ ਆਦਿ ਰੂਪ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਮਾਰਾਂ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਇਲੂਜ਼ਨ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਗਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਪੱਥਰ, ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੋਂ ਰੁੱਖ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਧੁੰਮ ਮਚੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੱਗੀਆਂ ਮਸ਼ਾਲਾਂ, ਨੇਜ਼ੇ, ਪੱਥਰ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਗਦਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਿਲ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਦਿਸਦੇ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾਵਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਆਕਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਦੇਵ, ਦੈਤ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਠੰਢੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ; ਪਰ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਮੂਲਤਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉੱਠ ਜਾਂਦੀ। ਪਹਾੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਜਿਆ ਗਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਲਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਖਜੂਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਉੱਗ ਆਏ—ਇਹ ਸਭ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਬਣ ਗਏ। ਨੇਜ਼ੇ, ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚੱਕਰ ਸੁੱਟੇ ਗਏ, ਦੈਤ ਤੇ ਦੇਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਤੀਖੇ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਖੜਕ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਈ। ਸੜਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸ਼ੋਲੇ ਤੇ ਤਪਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ, ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਸੱਪ, ਨਸ਼ੀਲੇ ਸਮੁੰਦਰਾ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਗਏ। ਗੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਮਕਰਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼-ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਡਰਾਵਨਾ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ, ਜਦ ਕਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਤੇ ਵਗਦੀਆਂ। ਆਕਾਸ਼ ਪਹਾੜਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਗਰੁੜ-ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਕਦੇ ਬਦਲ, ਕਦੇ ਅੱਗ, ਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਹਨੇਰਾ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ। ਸੰਸਾਰ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਸ ਦੇ ਲੋਕ ਅੱਗ ਦੇ ਸ਼ੋਲੇ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ, ਜਦ ਗਰੁੜ ਦੀਆਂ ਗੱਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ-ਅੱਗ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸਾੜ ਰਹੀਆਂ। ਦੈਤ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ; ਜਦ ਕਿ ਦੇਵ, ਹਾਰ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਟੁੱਟਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਮਹਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਉੱਚਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜੋ ਯੁੱਗ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਕਾਸ਼, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵ, ਦੈਤ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਉੱਠਦੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਉੱਚ-ਨੀਚ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਟਾਹਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਣ। ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ, ਜੰਗ ਦੇ ਹੱਲੇ ਨਾਲ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਜਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੇ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾਉਂਦੇ ਫਿਰਦੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪੇਟ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ, ਹੱਥ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ رانਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਟिडੀਆਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਘਣੇ ਬਦਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਡਰਾਵਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਅੱਗ, ਉਤਲ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜਦੇ, ਦੇਵ-ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਕੰਧ ਤੇ ਕੋਨੇ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ। ਉਹ ਹਲਚਲ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰ ਰਹੀਆਂ, ਗੁਫਾ-ਵਾਸੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਬਾਦਲਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ। ਆਕਾਸ਼ ਮੋਹ ਦੇ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਅੱਗ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਬਦਲ, ਰੁੱਖ, ਦੇਵ-ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਪਹਾੜ, ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਸਿਰ, ਤੀਰ, ਨੇਜ਼ੇ, ਗਦਾਂ, ਅਸਤਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪਰ ਲੱਗਣ ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਰਗੇ ਅਟੱਲ ਸਨ, ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਵਗ ਪਈ। ਆਕਾਸ਼ ਗੂੜ੍ਹੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਸੰਸਾਰ-ਗੁਫਾ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਲਹੂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਹੱਲਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਫੈਲਿਆ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ, ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਿੰਦਾ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇਲੂਜ਼ਨ, ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ, ਗਠਜੋੜ, ਸੰਘਰਸ਼, ਭੱਜਣ, ਡਟ ਜਾਣ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਭਰੀ ਯੋਜਨਾ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਰਹੀ...