ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਸਵਰੂਪ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਸਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ ਵੀ ਹਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਸੋਚਦਾ ਰਹੇ ਕਿ “ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਹੈ,” ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਸਮਝੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਜਾਣੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਬੇਹੱਦ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਉਸੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਯੋਗ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਿਰਫ ਆਸਕਤੀ ਹੀ ਅਣਗਿਣਤ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਥਾਂ ਵੈਰਾਗ ਹੀ ਸੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਅੰਦਰਲੇ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਮੱਛਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੀ। ਕੋਈ ਜੀਵ, ਜੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾਲ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਮੱਛਰ ਵੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਥੇ ਜਿਥੇ ਸੰਸਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਗੁਣ ਅਤੇ ਅਵਗੁਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਹੀ ਦਿਖਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਕਿ ਅਮੌਜੂਦ ਵਿਚ। ਅੰਦਰੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ “ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ”; ਜਿਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹ ਮਨ ਨੂੰ ਰੂਪ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ। ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਜਾਂ ਹੋਣ-ਨਾ-ਹੋਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾ ਦੀ ਬੇਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹਨ—ਕਦੇ ਕਰਵੇਲੇ, ਕਦੇ ਮਿੱਠੇ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜਦ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਘੋਰ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ, ਗਿਆਨੀ, ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਵੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਜੰਜੀਰ ਨਾਲ ਬੱਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਜੰਜੀਰ ਨਾਲ ਵੱਝਿਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਹ-ਰੂਪ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਚੰਚਲ ਮਨ ਲਈ ਇੱਛਾ ਦਾ ਜਾਲ ਰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਵੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਪੰਛੀ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੱਝਿਆ, ਲਚਾਰੀ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਭੁਲਾਵੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਸਿਰਫ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਹੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਸਨਾ-ਰੂਪ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ। ਜਦ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਥਿਰਤਾ ਡੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਅਮਰ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ—ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ, ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ, ਕੋਈ ਅਸਤਰ—ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਰੱਸੀ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜੰਗ ਕਰ ਕੇ ਇਹ ਅੰਦਰੋਂ ਅਹੰਕਾਰ-ਰੂਪ ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਇਹ ਮਕੈਨੀਕੀ ਜੀਵ ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜੇਯ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਵੇਕ-ਰੂਪ ਜੰਗ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਅਮਰਾਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ। ਫਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਹੜਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਚਾਹੇ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਇਹੀ ਵਾਸਨਾ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਕੇ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਭੌਰੇ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਭਾਗਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਤਥਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਿਆਂ ਡੰਗ ਪੀਟੇ। ਫਿਰ, ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉੱਠੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਮੁੜ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਾਂ, ਮੁਸ਼ਲਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਚੱਕਰਾਂ, ਵਜਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਸੜਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸੱਪ, ਗਰੁੜ ਆਦਿ ਰੂਪ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਮਾਰਾਂ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਇਕ ਵੱਡੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਪੱਥਰ, ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਨਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਮਸ਼ਾਲਾਂ, ਭਾਲੇ, ਪੱਥਰ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗੱਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਣੀਆਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਸਮਾਨੀ ਮਹਿਲਾਂ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਨਦੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਘਾਵਾਂ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਂਦੀ, ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਠੰਢ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ; ਪਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਤੱਤ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉੱਠ ਪੈਂਦੀ ਸੀ। ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਰਗ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਲਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਤਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵਧਣ ਲੱਗੇ—ਇਹ ਸਭ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਬਣ ਗਏ। ਭਾਲੇ, ਤੀਰ, ਗੱਦੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚੱਕਰ ਉੱਛਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਖੜਕ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਉਂਦੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਈ। ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਲਪਟਾਂ ਅਤੇ ਤਪਤਾਪ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਚੌਂਕਾਂ ਸਾੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਸੱਪ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਗਏ। ਗੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਮਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟਕਰਾਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼-ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤੰਗ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਆਕਾਸ਼ ਪਹਾੜਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਗਰੁੜ-ਸ਼ਿਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਕਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਸੰਸਾਰ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਲੋਕ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਰੁੜ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾਵਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਸੁਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਉੱਡਦੇ ਹਨ; ਜਦਕਿ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਪੱਥਰ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ-ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਲੱਗ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਉੱਚਾਈ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜੋ ਯੁੱਗ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਕਾਸ਼, ਜੋ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਵਗਦੇ ਲਾਲ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਸਵੇਰੇ ਉੱਗਦੀ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਅਣਗਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਫਿਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।