ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਦਿਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਬਰਾ ਵੱਲੋਂ ਆਈ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਮਾ, ਵਿਆਲਾ ਅਤੇ ਕਟਾ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਲੜੀਵਾਰ ਵਿਵਰਣਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਪਰਖ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਬਰਾ ਨੂੰ ਹਰੀ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਹੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਡੀਕ ਕਰੋ। ਅੱਜ, ਤੂੰ ਦਮਾ, ਵਿਆਲਾ ਤੇ ਕਟਾ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰ, ਫਿਰ ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਹਟ ਜਾ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਲਗਾਤਾਰ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਉੱਠਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਵਾਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਦਮਾ, ਵਿਆਲਾ ਤੇ ਕਟਾ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਵੋਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਪਏ ਪੰਛੀ। ਪਰ ਅੱਜ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਕਿਸੇ ਵਾਸਨਾ ਜਾਂ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਜੇਅ ਜ ਹੋ ਗਏ ਹੋ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੇਹੜੇ ਜੀਵ ਆਪਣੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕਾਬੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਅਸੰਗਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਪਾ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ ਗੁੰਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਇਕ ਬੱਚਾ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਹੈ,” ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਘੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਣੀਆਂ ਲਈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ ਲਈ ਸੀਮਾ ਸੋਚ ਲਈ, ਉਸੀ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਭੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਯੋਗ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਲਗਾਵਟ ਹੀ ਅਣਗਿਣਤ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੈਰਾਗ ਹੀ ਸੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਾਲਤ ਪ੍ਰਤੀ ਅਣਗਹਿਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟ ਸਕਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਮੱਛਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੀ। ਜੀਵ, ਜੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਕ ਮੱਛਰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਡੋਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਵਾਸਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਗੁਣ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦ ਵਿੱਚ। ਅੰਦਰੋਂ, ਜਦ ਮਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ,” ਤਾਂ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਇਹ ਰੱਸੀਆਂ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਤ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰ। ਜੋ ਭੀ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਜਾਂ ਹੋਣ-ਨਾ-ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਲਾਲਸਾ ਦੀ ਬੇਲ ਦੇ ਖੱਟੇ-ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਵਾਸਨਾ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਇਹ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ, ਪੰਡਿਤ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਲਾਲਚ ਦੀ ਜੰਜੀਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਲਾਲਚ ਦਾ ਜਾਲ ਮਨ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਬੱਚੇ ਵਲੋਂ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਬਸ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਉਲਝਣ ਤੋਂ ਮੁੱਕ ਜਾਓ; ਸਿਰਫ਼ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਦੁਸ਼ਮਣ—ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਕ੍ਰਿਤੀਆਂ—ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰੋ। ਜਦ ਅੰਦਰੂਨੀ ਟਿਕਾਉਣ ਵਿੱਚ ਥਰਥਲੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੈਰੀ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਂ ਅਸਤਰ ਹੋਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਸਭ ਰੱਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਪ ਦੇ ਕੋੜੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਜੰਗ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਉਹ ਵਾਸਨਾ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ, ਫੜ ਲੈਂਗੀਆਂ। ਜੇਕਰ ਸ਼ੰਬਰਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਮਕੈਨਿਕਲ ਜੀਵ ਉਹ ਵਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਫੜਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜੇਅ ਜ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਜੰਗ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਓ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਲਗਾਤਾਰ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੇ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ। ਫਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਨਾਸ਼ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਚਾਹੇ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਥਿਰ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਇਥੇ, ਉਹੀ ਵਾਸਨਾ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਵਾਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ। ਕਈ ਦਿਨ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਅਡੋਲ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਉਹ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਦਾਇਕ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਡੰਕੀਆਂ ਵਜਾਈਆਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਘਟਨ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਦੁਬਾਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਮੁਸਲਾਂ, ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਚੱਕਰਾਂ, ਵਜਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਸੜਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਸਾਪਾਂ, ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਝੜੀਆਂ ਚੱਲੀਆਂ। ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਗਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਪੱਥਰ, ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਦਰੱਖਤ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੜਦੀਆਂ ਮਸ਼ਾਲਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਪੱਥਰ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰ, ਬਾਣ, ਅਤੇ ਗਦਿਆਂ ਦਾ ਵਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਚੋਟਾਂ ਲਾਉਂਦੀ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਠੰਢੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ; ਪਰ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੂਲਤਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉੱਠ ਆਉਂਦੀ।