ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਇੱਕ ਪ੍ਰਚੰਡ ਅੱਗ ਲਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਲਪਟਾਂ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ, ਹਵਾ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰਾਂ ਵਾਂਗ ਡੱਕੇ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ—ਇਹ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਹਵਾ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਅਤੇ ਵਿਦਿਊਤ-ਘਾਤਿਤ ਦੇਹਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰਿਕ ਵਿਧੰਸ ਦੇ ਪੂਰਵ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਉਫਾਨ ਵਿੱਚ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਖੁਲ੍ਹਣ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੱਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਜਕੜ ਲਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਨੇ ਕਮਰ ’ਤੇ ਕੌਮਲ ਕਮਲ ਨੂੰ ਵੀ ਓਹਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸੂਰਜ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਜਾਵੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅੰਗ ਜ਼ਮੀਨ ’ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡੱਕਾ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਰੱਸੀਆਂ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਬੇਲਟਾਂ, ਜੋ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਈंधਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਲੱਭਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਨਾ ਸਕੇ; ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਰਣਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਨਾ ਸਕਣ ਜੋ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਝਾੜੀ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਗਏ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਲੱਭੇ ਨਾ ਗਏ, ਉਹ ਰੱਸੀਆਂ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਬੇਲਟਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੰਭਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਤਿ-ਤੇਜਸਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਜਿੱਤ ਦਾ ਉਪਾਅ ਲੱਭਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਰਗਟ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਲਾਲ ਚਾਂਦਨੀ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭਰ ਦੁਆਰਾ ਕਹੀ ਗਈ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਡਾਮ, ਵਿਆਲ ਅਤੇ ਕਟਾ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਥਾ ਵੀ ਦੱਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਸ਼ੰਭਰ ਨੂੰ ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਐਸੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਉਡੀਕ ਕਰੋ। ਪਰ ਅੱਜ, ਤੁਸੀਂ ਡਾਮ, ਵਿਆਲ ਤੇ ਕਟਾ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰੋ, ਪਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੰਗ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਡਾਮ, ਵਿਆਲ ਤੇ ਕਟਾ ਯੋਧੇ ਵਾਸਨਾ-ਵਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਵੋਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਪੰਛੀ। ਪਰ ਅੱਜ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਵਿਕਾਰ-ਰਹਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਅਜੇਅਤ ਹੋ ਗਏ ਹੋ। ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਵਾਸਨਾ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਣ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀਆਂ ਬੇਲਟਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ-ਰਹਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰ ਥਾਂ ਅਲਿਪਤ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਆਤਮਾ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਡੋਰ ਨਾਲ ਗੁੱਥਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਮਹਾਨ ਜਾਂ ਪੰਡਿਤ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਦਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ‘ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਹੈ’, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਘੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਣੀ ਲਈ ਘੜਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਣਮੁੱਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਰਿਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸੀਮਾ ਕਲਪਣਾ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਜਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਿਰਫ ਲਗਾਵਟ ਹੀ ਅਣਗਿਣਤ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਰਤਾ ਹੀ ਸੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਅੰਦਰਲੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਮੱਛਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦੀ। ਜੀਵ, ਜੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਜਕੜਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਲੋਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇੱਕ ਮੱਛਰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਵਾਸਨਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਗੁਣ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਸਿਰਫ ਮੌਜੂਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਮੌਜੂਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਅੰਦਰ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਹੀ ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ‘ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ’; ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਡੋਰਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰ। ਜੋ ਵੀ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਜਾਂ ਹੋਣ-ਨਾ-ਹੋਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲਾਲਸਾ ਦੀ ਬੇਲ ਦੇ ਖੱਟੇ-ਮੀਠੇ ਫੁੱਲ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਇਹ ਡੋਰਾਂ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੀਬਰ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ, ਪੰਡਿਤ, ਉੱਚ-ਕੁਲ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਵੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਬੱਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਜੰਜੀਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੀਵ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਹੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਲਈ ਲਾਲਸਾ ਦਾ ਜਾਲ ਬਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਭਾਗ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਡੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਹੋ ਗਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਗੁੰਝਲ ਦਾ; ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ—ਵਿਕਾਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਡੰਬਨਾਵਾਂ—ਨੂੰ ਸਮਝੋ ਤੇ ਜਿੱਤੋ। ਜਦ ਅੰਦਰਲੀ ਸਥਿਰਤਾ ਡੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਨਾ ਹਥਿਆਰ, ਨਾ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਨਾ ਅਸਤਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਰੱਸੀਆਂ ਤੇ ਸੱਪ-ਚਾਬਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜੰਗ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਬਣੀ ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਯੰਤਰ-ਜੀਵ, ਜੋ ਸ਼ੰਭਰ ਨੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਫੜ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਅਜੇਅਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਜੰਗ ਰਾਹੀਂ ਜਗਾਉ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ।