ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਅਨੇਕਾਂ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਖੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਘਾਹ ਰੌਂਦੀ ਹੋਈ ਸੂਣ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵੱਡਾ ਉਜਾੜ ਮਚਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਕਾਸ਼ੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਚਪੇਟ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਹਾਥੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਪਰ ਲਿਆ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਭਰ ਦਿੰਦੇ। ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬੇਲਾਂ, ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੀ ਛਤਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਕੇ ਉਡਾ ਰਹੀਆਂ। ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ 'ਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ। ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਉਲਝ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੁੜਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਅਸਮਾਨ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਗਿਆ, ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹਾ। ਸੰਸਾਰ, ਕਈ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢਕ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਦੇਵ-ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਡਰਾਵਨਾ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਦੈਤਾਂ-ਪਹਾੜਾਂ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ, ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਤੜਕਦੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਹਰ ਥਾਂ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਦੈਤਾਂ-ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਤਬਾਹ ਹੋਏ ਰਾਜ, ਸ਼ਹਿਰ, ਜੰਗਲ, ਪਿੰਡ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਂ 'ਚ, ਅਣਗਿਣਤ ਦੈਤ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਮਨੁੱਖ, ਰਥ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਆਏ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਲੰਘਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਹਾਥੀ ਮੁੱਕਿਆਂ ਦੇ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਟਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਚ meteors ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਦੈਤਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਵਿਚ ਸੜਦੇ, ਅਤੇ ਅੱਗ, ਇਕ ਮੋਢੀ ਭਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਧਦੀ। ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡਕ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਜਮ ਜਾਂਦਾ, ਜਦ ਕਿ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦੇ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਪਰ ਮਾਯਾ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇਹ ਪਤਲਾ ਪਰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਯਾ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਤੂਫ਼ਾਨ ਉਠੇ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਤੂਫ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਨੀਂਦ, ਜਾਗਣ, ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ ਗਏ। ਕੁਹਾੜੀ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਭੈੜਾ ਹਥਿਆਰ—ਇਹ ਸਭ ਚਾਨਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਨਿਵੇੜੇ ਗਏ। ਅਸਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਇਆ। ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਘੁੰਮਦੇ ਚਕਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਰਥ, ਸੂਰਜ-ਚੰਦ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਲੰਘ ਗਏ। ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੀ ਚਪੇਟ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮਰ ਰਹੇ, ਪਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੈਤ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੇ। ਮੰਗਲਕ ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਧੂਮਕੇਤੂਆਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੇਠ, ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਅਸਭਾਵਿਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਸੰਕੇਤ ਉੱਘੜ ਆਏ। ਸੰਸਾਰ, ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਕਿੰਸ਼ੁਕਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਫੁੱਲੀ ਹੋਈ ਬਾਗ਼, ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਅਗਰਤਾ ਨਾਲ। ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਲਾਸ਼ਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਤਣਿਆਂ 'ਤੇ ਟੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹਿਲਦੀਆਂ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ, ਪਰਾਂ, ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਲੱਗੇ, ਲੰਮੇ ਖਜੂਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ। ਪਹਾੜਾਂ-ਵਾਂਗ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਅੰਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਪਾਣੀ 'ਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰ, ਬੇਲ, ਗਦਾ, ਜੈਵਲਿਨ, ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ; ਅਸਮਾਨ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗਿਰੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਜੰਗੀ ਡੌਲਾਂ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ, ਮਸਤ, ਗੂੰਜ, ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਇੰਨੀ ਭਾਰੀ ਸੀ ਕਿ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ। ਵੱਡੇ ਦੈਤ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਨਾਯਕ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਉਠਾ ਕੇ ਸੁੱਟ ਰਹੇ; ਤੇ ਇਕ ਪਾਸੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਖੜੇ। ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਜ਼ਖਮੀ ਅਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਏ। ਦੈਤਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਲਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਚਿਰ-ਚਿਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਇਕੱਲਾ, ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਲਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੀ। ਹਵਾਵਾਂ, ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵਗਦੀਆਂ, ਟੁੱਟੇ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉਡਾ ਰਹੀਆਂ—ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਸਨ। ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਲਹਿਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵਹ ਰਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡੀ, ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਛੁਟਣ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ। ਸੱਪ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਆਵਾਸ ਪਕੜ ਕੇ ਖਚ-ਖਚ ਕਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਹੜ੍ਹ ਨਾਲ ਕਮਰ 'ਤੇ ਲੋਟਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਏਰਾਵਤ, ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡੀ 'ਚ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਅੰਗ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਖੂਨ ਵਗਦਾ, ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਬਾਂਧ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਗਈ। ਉਹ ਰੱਸੀ, ਸੱਪ, ਅਤੇ ਪੱਟੇ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਛੁਪੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਈਂਧਨ ਮਿਲੇ। ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਝਾੜੀ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦੇ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ ਨਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਰੱਸੀ, ਸੱਪ, ਅਤੇ ਪੱਟੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਮਲੂਲ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਅਮਿਤ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਜਿੱਤ ਦਾ ਉਪਾਅ ਲੱਭਣ ਚਲੇ।