ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਗੱਜਣਾ ਉਠਿਆ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕ ਟੁਕੜਾ ਪਕੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਕ ਵੱਡਾ, ਘਣਾ ਬੱਦਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਪਹਿਲੀ ਹੀ ਟੱਕਰ 'ਤੇ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਕਿਲਕਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਇਹ ਗੂੰਜ ਇਤਨੀ ਵਧ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਿਪਤਕਾਲ ਦੇ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਛਾ ਗਏ ਹੋਣ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਏ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਟਕਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਹੜ੍ਹ ਬਾਂਧ ਤੋੜ ਕੇ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਵਗ ਪਵੇ। ਇਹ ਹੜ੍ਹ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਝਕੜ ਰਹੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਚੀਆਂ, ਭਰੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਦੂਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਹਿਲ ਗਈ ਸੀ; ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਗਮਗਾਹਟ ਅਤੇ ਟਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਲਸ਼ਕਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਅਸਮਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਸ ਵਿਚ ਟਕਰਾ ਕੇ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘੇਰਾਬੰਦੀਆਂ ਨੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਸਮਾਨ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀ ਘੁੰਮਦੀ ਧੂੜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਕੁਚਲੀ ਘਾਹ, ਅਤੇ ਲਸ਼ਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਅਨੇਕ ਅਸਮਾਨੀ ਜੀਵ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਕੁਚਲੇ ਗਏ, ਜਦਕਿ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਲਿਆਂਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤਰ ਗਿਆ। ਸੈਂਕੜੇ ਦਰਿਆ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਨੂੰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਤਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਲਸ਼ਕਰ, ਪਾਗਲ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੁੱਟ-ਪੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਅਸਮਾਨ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ। ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਕਈ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਲਸ਼ਕਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਦੈਤਿਆਂ-ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਦੈਤਿਆਂ-ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤਬਾਹ ਹੋਏ ਰਾਜ, ਸ਼ਹਿਰ, ਜੰਗਲ, ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਦੈਤਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਮੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਵਿਖਰ ਗਈਆਂ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਅੱਗ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਕ ਮੱਠੀ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਅੱਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉੱਭਰ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਨ ਦੀ ਠੰਡ ਨੇ ਜਮ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਗਏ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਲਯ ਰੂਪ ਰਾਤ ਅਜਿਹੀ ਘਣ ਘੋਟ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਪਤਲੀ ਪਰਤ ਮੋਹ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈ। ਇਸ ਤੇ ਜਾਲੀ ਹੋਈ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰ੍ਹਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਤੂਫਾਨ ਉਠ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾਵਾਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੇ ਤੂਫਾਨਾਂ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨੀਂਦ, ਜਾਗਣ, ਮੀਂਹ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿ-ਬਲ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੋਈ। ਆਰੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤਰ, ਅਤੇ ਭੈਣਕ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਅਸਤਰ—ਇਹ ਸਭ ਚਾਨਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਨਿਵਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਅਸਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਸੀ। ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਲਹਿਰਦੇ ਝੰਡੇ, ਘੁੰਮਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਰਥ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਡੁੱਬਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਗਏ। ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਮਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਹੋਰ ਦੈਤ, ਸ਼ੁਕਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਧੂਮकेतੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਾਂ ਅਪਸ਼ਕੁਨਾਂ ਅਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਦੇ ਗਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਸਨ। ਸੰਸਾਰ, ਪਹਾੜਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਸਮੇਤ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਇਕੋ ਕਿਸਮ ਦੇ ਖਿਲਦੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗਿਆ, ਇਸ ਅਟੱਲ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਕੇ। ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਅਣਗਿਣਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਹਰ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਤਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਝੂਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ, ਪੰਖਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਲੰਮੇ ਤਾੜਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਅਸਮਾਨੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਆਪਣੇ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਅਸਮਾਨ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਡਿੱਗੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਜੰਗੀ ਨਗਾਰੇ, ਜੋ ਮੱਤਵਾਲੇ ਤੇ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਇਤਨੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਅਧੋਲੋਕ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇ। ਪਹਾੜ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਨਾਇਕ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਉਚਕ ਕੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਵਾਯੁਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਿਸ਼ਚਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਅਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਲਸ਼ਕਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿੱਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਲਗਭਗ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਇਕੱਲਾ, ਗੰਭੀਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ।