ਉੱਚੇ, ਮਹਾਨ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢਲਾਣ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚੋਟੀ ਡਰ ਅਤੇ ਭਰਮ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਟੱਕਰਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਹਥਿਆਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਅੰਬਰ ਵਿੱਚ ਅਜੇਹੀਆਂ ਵਿਖਰ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤਾਰੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਲਹੂ ਅਤੇ ਮਾਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਲੰਮੇ-ਸੁੱਕੇ ਭੂਤ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਖਜੂਰਾਂ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਡਰਾਉਣੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਲਹੂ ਅਤੇ ਧੂੜ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨੇ ਬਾਦਲਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਮੁਕੁਟਾਂ ਅਤੇ ਕੰਨਕਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਅਣਪਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕਾਮਧੇਨੂ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਰੂਪ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪਹਾੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਣਾਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਅਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੀ ਅੱਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚੰਡ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਵਣਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਬਿੱਲੀਆਂ ਬੁੱਢੇ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ, ਦੋਵੇਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦੇ ਖਿੜੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਸੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਣ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਛਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਮੱਛਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਊੱਚੇ ਝੰਡੇ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ ਜੋ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਛਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਟੁਕੜਾ ਫੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਕ ਵੱਡਾ, ਘਣਾ ਬਦਲ ਉਭਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੇਟ ਵਾਂਗ ਫੂਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖੰਗਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ, ਜਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਵਿਹੂਣ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਧੁਨੀ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕੀ ਜਿਵੇਂ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜ ਇਕਠੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜਦ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰੇਲਾ, ਬਾਂਧ ਟੁੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੂੰਜ ਉਹਨਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਵੱਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਝਕੜਾਂ ਨੇ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਕੰਬ ਗਈ; ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਟੱਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਉਠ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ لشਕਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਕ ਭਿਆਨਕ, ਅਸੁਰ-ਸਵਭਾਵੀ ਯੁੱਧ ਵਾਪਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਕੁਝ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ; ਅਕਾਸ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਸੀ ਟੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਿਸ਼ਲਾਂ ਦੀਆਂ ਟੱਕਰਾਂ ਨੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹਵਾ ਅਸੁਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਕਾਸ਼ ਗੱਡਿਆਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਘਾਹ ਨਾਲ, ਅਤੇ لشਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਨੇਕ ਸੁਰਗਵਾਸੀ ਜੀਵ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਪਾਗਲ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੁੱਦ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦ ਕਿ ਅਕਾਸ਼ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਦੁਨੀਆਂ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੁੜ لشਕਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਣੀ ਲੱਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਤੀਬਰ ਤੇਜ ਸਭ ਕੁਝ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਖੀ-ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰ-ਪਹਾੜ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ ਦੇ ਚੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੁਰ-ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਖੇਤਰ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਅਸੁਰ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਮਨੁੱਖ, ਰਥ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵ-ਕੰਨਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਜਾਂਦੇ-ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ ਵਾਲੇ ਬਦਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਦੇ ਹਾਥੀ ਮੁੱਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ ਵੱਡੇ ਉਲਕਾ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਟੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਵਿਖਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਸੁਰ ਭੜਕਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਅੱਗ, ਇੱਕ ਮੱਠੀ ਨਾਲ ਉਕਸਾਈ ਹੋਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉੱਤਰ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਾਣੀ ਚੰਨ ਦੀ ਠੰਢ ਨਾਲ ਜਮ ਗਏ, ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਰਾਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਅਣਪਾਰ ਹਨੇਰੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਪਤਲਾ ਹਨੇਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਅੱਗ, ਪਵਣ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਤੂਫ਼ਾਨ ਉਠ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ, ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨੀਂਦ, ਜਾਗ, ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਰਾ ਦਾ ਹਥਿਆਰ, ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਉਗਰ ਹਥਿਆਰ — ਇਹ ਸਭ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਨਿਵਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਅਕਾਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਸ਼ਲਾਂ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਸੀ। ਚੰਦਨੀ ਨਾਲ ਝੜਦੇ ਝੰਡੇ, ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਚਕਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਪਲਕ ਵਿੱਚ ਰਥ ਸੂਰਜ-ਚੋਟੀ ਅਤੇ ਅਸਤ-ਚੋਟੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ। ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਗਾਤਾਰ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਮਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਹੋਰ ਅਸੁਰ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮਦੇ ਰਹੇ।