ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਤਿ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣੋ, ਜੀਵਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਛਿਨਭੰਗੁਰ ਹੈ। ਮੌਤ ਹੀ ਇਕੋ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹਕੀਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਵਾਨੀ ਵੀ ਪਲਕ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬਚਪਨ ਤਾਂ ਮੰਦੇਪਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ-ਨਾਤੇ ਸਾਨੂੰ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਬਾਂਧ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਤਾਂ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਲ ਨਹੀਂ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੇ ਹੀ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਝੂਠ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਦੁਖੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਹੰਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਗ ਹੈ, ਬੁੱਧੀ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਡੋਲਣ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਨਿਕੰਮੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀਦਾਇਕ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਲੱਗਣ। ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਅਕਸਰ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਹੁਣ ਸੁਆਦਹੀਣ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਅਸਲ ਨੂੰ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸਤੀਤਵ ਅਸਤੀਤਵ ਵਿੱਚ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਬੜੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਰਸ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਰਜੋਗੁਣ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਮੋਗੁਣ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਤੋਗੁਣ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸਥਿਰ ਸੀ, ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਮੌਤ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਵੀ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਲਗਾਵ ਸਦਾ ਝੂਠ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਆਲਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਸ਼ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉੱਠ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਕਰੀਏ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੂਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਕੋਈ ਸਾਫ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤੇ ਸੱਚ ਉਭਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ; ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਉਭਰਦੀ, ਪਰ ਨੀਚਤਾ ਦੂਰੋਂ ਆ ਕੇ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੌਸਲਾ ਡਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਤੇ ਵਿਨਾਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੰਦ ਬੰਦਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੱਡੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਸਾਨੂੰ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਬਾਂਧ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਸਦਾ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਦਿਸਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਪਹਿਚਾਨ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਪਹਾੜ ਵੀ ਢਹਿ ਰਹੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨੂੰ ਕੀ ਆਸ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਰੇ ਮਿੱਟ ਰਹੇ ਹਨ; ਜੋ ਪੂਰਨ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੀ ਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ—ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਆਸ? ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਅਸਤਿਤਵਹੀਣ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਖੰਡ-ਖੰਡ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਵੀ ਅਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹੀ—ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਆਸ? ਦੈਤ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਅਸਥਿਰ ਨਹੀਂ; ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਆਸ? ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹੋਰ ਇੰਦਰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਵਾ ਵੀ ਕਦੇ ਚੱਲਣੋਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਆਸ? ਚੰਦ ਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਸੂਰਜ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ; ਅੱਗ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਆਸ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਪੱਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ, ਅਜਨਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ; ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਅਸਤਿਤਵਹੀਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ—ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਆਸ? ਕਾਲ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ, ਭਾਗ ਵੀ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ; ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਅਨੰਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ—ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਆਸ? ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਅਣਜਾਣ ਤਾਕਤ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸੂਝ, ਬਿਆਨ ਤੇ ਦਿੱਖ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਅਕਥ ਰਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਝਟਕੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਇੰਝ ਹੀ ਹਰ ਜੀਵ ਅਨੇਕ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਝਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਕਾ ਬੈਲ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਦੈਤ ਤੇ ਸੱਪ—all imagination ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਛਾ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬੇਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਸੰਤ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਵੀਵੈਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਖੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਨਿਸ਼ਕਾਮਤਾ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਰਹੁਤ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਉਠਦੀਆਂ ਤੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੌਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਿਆਰਥ ਆਸਾਂ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਆਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਫੜ ਹੈ। ਅੱਜ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ, ਇਹ ਮੌਸਮ ਹੈ, ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ, ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਨੰਦ ਹੈ—ਇੰਝ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਲ ਬੁਣਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡੋਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਭਾਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਠੰਢਕ ਦੇਵੇ। ਜਦੋਂ ਬਚਪਨ, ਆਪਣੀ ਕਲਪਿਤ ਖੇਡਾਂ ਸਮੇਤ, ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਵਾਨੀ, ਉਮਰ ਦੀ ਹਰਣੀ ਵਾਂਗ, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ ਦੁਖੀ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕਮਲ ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਦੀ ਠੰਢ ਨਾਲ ਝੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਤਿਤਲੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੋਵਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੱਕਣਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰ-ਲਤਾ, ਬੁਢ਼ਾਪੇ, ਭਾਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਨਤਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਝੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਵਗਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦਰਿਆ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੱਚਾਈ, ਮਨ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਨਾਸ਼ਵਾਨਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਪਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।