ਸ਼ੰਭਰ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ: "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੇਰੀ ਸੈਨਾ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਦੈਤ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਰੂਰ ਜਿੱਤੂ ਹੋਵੇਗੀ।" ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਅਜਿਹੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾ ਉਹ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀ ਸੈਨਾ ਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਤਾਕਤ ਹੈ ਜੋ ਹੁਣ ਅਟੱਲ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਅਤਿਬਲਾ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਅਡੋਲ ਰਹੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਵ੍ਯ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਧਰਤੀ, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੈਤ, ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਦਰਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਆਕਾਸ਼ੀ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਘਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਏ ਸਨ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਖਾਲੀ ਅੰਸ ਨੂੰ ਭਰਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਵਨ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਛਿੜ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅਫ਼ਰਾ-ਤਫ਼ਰੀ ਵਾਂਗ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਿਰ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ ਗਏ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਡੋਲਦੇ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਨਾਅਰਿਆਂ ਅਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤਬਾਹੀ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚੋਟੀਆਂ ਡਰੀਆਂ ਤੇ ਘਬਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਦੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਟੱਕਰਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਨਿਕਲੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਇੰਝ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟਦੇ ਤਾਰੇ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਪਤਲੀਆਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਖਜੂਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਲਹੂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀਆਂ ਵਾਰਿਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਬੱਦਲ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਮਕੁਟਾਂ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਅਭੇਦ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕਾਮਧੇਨੁ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਮਾਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਪਹਾੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਈਆਂ, ਕੱਟ-ਕੱਟ ਕੇ ਢੇਰੀਆਂ ਬਣ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ ਹੋਣ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਬਰਤਾ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਗਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਬਿੱਲੀਆਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਖਿੜਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਸੇ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਮੱਛਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਦਰਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਦੀ ਗੂੰਜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਅੱਡ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਘਣਾ ਬੱਦਲ ਉਭਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ, ਪਹਿਲੀ ਹੀ ਚੋਟ ਵਿੱਚ ਕੁਚਲ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਿਲਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਗੂੰਜ, ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜ ਇਕੱਠੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਡਿੱਗ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਹੜ੍ਹ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਕੇ ਖਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਗ ਪਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਧੁੰਮਚੱਕੜ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਬਾਹ ਹੋਈਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਖੀਚੇ ਹੋਏ ਖੀਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਮਥਣ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਡੱਕਣੀਆਂ ਤੇ ਟਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਵਾਪਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦੋਵਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਤਬਾਹੀ ਵਾਲਾ, ਦੈਤਾਂ ਵਰਗਾ ਜੰਗ ਛਿੜਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਕੁਚਲ ਗਏ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਗਏ; ਆਕਾਸ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਸੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਨੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨੇ ਦੈਤ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਕੌਮਲ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਵੀ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ। ਆਕਾਸ਼ ਅਣਗਿਣਤ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਘੁੰਮਦੀ ਮਿੱਟੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਘਾਹ, ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਅਨੇਕ ਆਕਾਸ਼ੀ ਜੀਵ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਹਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਭਰ ਗਿਆ। ਸੈਂਕੜੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਨੂੰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ, ਲੈ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਿੱਗ ਰਹੇ, ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ। ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਜੰਗਲੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝਦੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੁੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧੁੰਧਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ। ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਨੇ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਏ ਦੈਤ-ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤਬਾਹ ਹੋਏ ਰਾਜ, ਸ਼ਹਿਰ, ਜੰਗਲ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦੈਤ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਮਨੁੱਖ, ਰਥ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਂਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਟੁੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਲਯ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘਣੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਰਗਾ ਇਹ ਮਹਾ-ਸੰਘਰਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਗਿਆ।