ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣੀ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਉਹਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਨੇਕ ਲੋਕ ਹੀ ਮਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੰਦ ਲੋਕ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਤਿੰਨ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਸਨ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਪਰਬਤ ਆਪਣੇ ਪੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਡ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਇਹ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਡਮਾ, ਵਿਆਲਾ ਅਤੇ ਕਟਾ ਸਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਹਰ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਸੀ। ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲੁਕਵੇਂ ਰੁਝਾਨ ਨਹੀਂ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰਕਤ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਰਮ ਦਾ ਸੁੱਖਮ ਬੀਜ, ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਅਜੇ ਤਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਬਣਾਵਟੀ ਸੀ। ਇਹ ਯੋਧੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਅਤੇ ਤਾਡ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਦਰਤੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਹੜੇ ਅੱਧੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਐਵੇਂ ਹੀ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਪਤਾ ਸੀ, ਨਾ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦਾ, ਨਾ ਭੱਜਣ ਦਾ; ਨਾ ਜੀਵਨ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਜੰਗ, ਨਾ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਦੀ ਸਮਝ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਪਰਬਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਸ਼ੰਬਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਦਾਨਵ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿੱਤ ਜਾਵੇਗੀ।" ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੈਰੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਰਦੇ, ਨਾ ਭੱਜਦੇ, ਨਾ ਥਿਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਜਦ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਭੱਜਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਯਕੀਨਨ ਮੇਰੀ ਫੌਜ, ਅਸਾਧਾਰਣ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਡਟੀ ਰਹੇਗੀ। ਮਹਾਂਬਲੀ ਦਾਨਵ ਅਤਿਬਲਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਪਰਬਤ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਕਾਸ਼ੀ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੂੰਡਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ 'ਤੇ ਵੀ ਹਿਲਦੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਦਾਨਵ ਆਪਣੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੀਆਂ ਖੱਡਾਂ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਪਰਬਤ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪੰਖੀ ਪਰਬਤ ਚੁੱਕ ਲਏ ਹੋਣ। ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਆਕਾਸ਼ੀ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਚਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਭਰਣ ਲੱਗ ਪਏ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਬਾਗਾਂ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਰਬਤ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਛਿੜ ਗਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਵਾਂਗ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸਿਰ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਕਣਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕਾਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਡੋਲਦੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਪਰਬਤ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉੱਚ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਣੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਡਰ ਤੇ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਜਦੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਚੋਟਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਜੀਆਂ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਟਕਰਾਅ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਅੰਤ 'ਤੇ ਤਾਰੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਖੂਨ ਤੇ ਮਾਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਪਤਲੇ ਭੂਤ, ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਅੰਤ ਦੇ ਤਾਡ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਇਕਠੇ ਹੋ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਕਤ ਤੇ ਧੂੜ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਥਿਰ ਹੋ ਗਏ, ਉੱਥੇ ਟੁੱਟੇ ਮੁਕਟਾਂ ਅਤੇ ਕੰਨ-ਬਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਿਸਾਵਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਬਤ-ਰਾਜ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਪਰਬਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਜਲਦੇ ਖੜਗਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਢੇਰੀਆਂ ਬਣ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ ਹੋਣ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜਤਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਖਦੇੜਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਬਿੱਲੀਆਂ ਬੁੱਢੇ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਪਰਬਤ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਮੈਰੂ ਪਰਬਤ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਛਿੜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਮੱਛਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਲੜ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਭਰ ਗਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਕ ਵੱਡਾ, ਘਣਾ ਬੱਦਲ ਉੱਭਰ ਆਇਆ, ਜੋ ਪਰਬਤ ਦੀ ਖੱਡ ਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਾ ਕੇ ਉਭਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਚਲ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਖਤ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ, ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਜਾਨ ਰਹਿਤ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਉੱਠੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਪਿਘਲਿਆ ਸੋਨਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਡਿੱਗੀ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹੜ੍ਹ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਕੇ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਵਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਾਹਾਕਾਰ, ਪੰਖੀ ਪਰਬਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟੀਆਂ, ਓਲੇ ਪਏ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਰਬਤ ਨਾਲ ਖੀਰੀ ਗਈ ਖੀਰ-ਸਮੁੰਦਰ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਗਿਆ; ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚੋਟਾਂ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਬੂਮ ਤੇ ਧਮਾਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਕ ਭਿਆਨਕ, ਦੈਤਿਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਪਰਬਤ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ। ਦਿਸਾਵਾਂ ਪਰਬਤਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਅਸਮਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਸੀ ਟਕਰਾਅ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨੇ ਮੈਰੂ ਪਰਬਤ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚੱਕਣਾ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਣਥੱਕ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।