ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣੇ, ਪਰ ਸਦਾ ਉੱਚੇ ਲਕੜ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੇ। ਭਲਾ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਉਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਲਾਭਕਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ। ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਰੱਸੀ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਉਦਾਹਰਣ ਦਾ ਭਾਵ ਨਾ ਆਵੇ। ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿ, ਤੇਰੀ ਸਥਿਰਤਾ ਉਸ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ ਜੋ ਤਿੱਖੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਹਲੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਰੱਸੀ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਇਹ ਉਦਾਹਰਣ ਅਕਸਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਭਾਵ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਨਾ ਆਵੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਇਹ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰੋ। ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਤਿੱਖੀ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਰ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਰੱਸੀ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਉਦਾਹਰਣ ਅਤੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਵਰਗੀ ਸਥਿਰਤਾ ਸੁਣ ਲਈ, ਫਿਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਉਹ ਕਰ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਦੀ ਇਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਭਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਜਾਦੂਈ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਾਗ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਨੂੰ ਨਕਲੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਤੇ ਸੂਰਜਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਸਨ, ਜਿਥੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਕਮਲ ਖਿੜਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਅੰਤਹੀਣ ਸੀ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਸ ਦੇ ਜਵੇਹਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤਮਈ ਧੁਨ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਹਾਰ-ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਭਰਪੂਰ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਨੀਲੇ ਖਿੜਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁਛਿਆਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੁਣਹਿਰੀ ਹੰਸ ਸੁਣਹਿਰੀ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਸੁਣਹਿਰੀ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਿੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਕੋਲੜੇ ਲਟਕਦੇ, ਅਤੇ ਕਰੰਜ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ। ਉਸ ਦੇ ਬਾਗ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੌਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਤੋਂ ਵੀ ਉਤਮ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਲਯਾ ਦੇ ਚੰਦਨ ਨੂੰ ਝੂਠੇ ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੁੱਟ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਨਾਲ ਛੂਹ ਜਾਂਦੇ। ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਦਾ ਆਸਮਾਨ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਗੂੰਜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੋਹ-ਜਾਲ ਨੇ ਉਥੋਂ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰੀ ਗੁਫਾਵਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੋਹ-ਜਾਦੂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਪਾਈ। ਫਿਰ, ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਸ਼ੰਭਰਾ ਨੇ ਦੂਦ੍ਰਿਕਾ ਅਤੇ ਹਵਦ੍ਰੁਮਾ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ, ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹਾ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਜਿਵੇਂ ਬਾਜ਼ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਵਿਹਲੇ ਚਿੜੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਨੇ ਮੁੜ ਹੋਰ ਉਤਾਵਲੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਦੇ। ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੇਤੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭਰਾ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਦੇਵਲੋਕ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਆਹ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਵੇਖਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ—ਇੱਕ ਐਸਾ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਭਰਾ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁੱਟ ਸਕਿਆ, ਲੈ ਲਿਆ, ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭਰਾ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੀ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਤਨੀ ਹੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਤਕ ਕਿ ਸ਼ੰਭਰਾ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ ਅੱਗ, ਤੇਜ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ; ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਨੇਕਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਕੁ ਮੰਦ ਲੋਕ ਹੀ ਮਿਲੇ। ਆਪਣੀ ਮੋਹ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ, ਜੋ ਮੋਹ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕਾਮਨਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਪਰਬਤਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸਨ: ਦਮ, ਵਿਆਲ ਅਤੇ ਕਟ। ਇਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਰੇਕ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਤ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਸਿਰਫ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਕਮਪਨ ਸੀ, ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਰਮ ਦੇ ਸੁਖਮ ਬੀਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦਾ ਸੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਕ੍ਰਿਤਰਿਮ ਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਣਬਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਯੋਧੇ, ਲੜਾਈ-ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਂ ਅਤੇ ਖਜੂਰ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲਾਪ ਵਰਗੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੁਦਰਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਧ-ਸੁੱਤੇ ਬੱਚੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਵੀ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਨਾ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਚਲਾਉਂਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਡਿਗਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸੀ, ਨਾ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦਾ, ਨਾ ਭੱਜਣ ਦਾ; ਨਾ ਜੀਵਨ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਲੜਾਈ, ਨਾ ਜਿੱਤ-ਹਾਰ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਬਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।