ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਹਨ; ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ—ਜੋ ਕਿ ਵੈਰੀ ਹਨ—ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੰਦ੍ਰਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਸੁਆਦਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਗਿਧਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਥਿਰਤਾ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਖੇ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਲਾਭ-ਹਾਨੀ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਠੱਗੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਵਿਵੇਕ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਥਰ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਜਾਲ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਆਕਰਸ਼ਕ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸਤਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਆਦ ਬਿਲਕੁਲ ਫੀਕੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਵੇਕ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦੁਖੀ ਸਰੀਰ-ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਵੈਰੀ—ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ—ਤੋਂ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੇਬਸ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਵੱਡੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ-ਨਗਰ ਦੇ ਸੱਚੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆ-ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਨ-ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੇ ਫੁੱਲ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ-ਅਹੰਕਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆ-ਵੈਰੀ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਛਾਵਾਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਭੂਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਨ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਇਕਾਗਰ ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂ ਜਿੱਤ ਨਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵਿਵੇਕਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆਕਾਰਤਾ ਕਰਕੇ ਨੌਕਰ ਹੈ, ਭਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਕੇ ਮੰਤਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲੈਣ ਕਰਕੇ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਸੰਭਾਲ-ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਪਾਲਣ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੜਾਪਣ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਦੋਸਤ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਭਰੋਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਗੜਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ, ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਗਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਦਾ ਰਤਨ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੁਹਾਵਣਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਦਾ ਇਹ ਮੰਤਰੀ, ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਜਨਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਮਨ ਦੇ ਰਤਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਈ ਮੈਲ ਤੇ ਦਾਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਵਿਵੇਕ-ਜਲ ਨਾਲ ਧੋ ਲੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਜਾ। ਭਾਵੇਂ ਵਿਵੇਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਫੈਲ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਾਲੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਡਿੱਗ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਠਣ ਵਾਲੀ ਵਹਿਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਹਲਕੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰੀ ਮੋਹ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਵਿਵੇਕ ਤੇ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਆ-ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾ। ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਰੱਸੀ-ਸੱਪ-ਲਾਠੀ ਦਾ ਉਦਾਹਰਨ ਇਸ ਸਰੀਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ' ਵਾਲਾ ਝੂਠਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇ, ਸੱਚੇ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਸਲ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਖਾ, ਪੀ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੋਗ-ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲਕੜੇ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਅਤੇ ਜੋ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿ। ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਰੱਸੀ-ਸੱਪ-ਲਾਠੀ ਦਾ ਉਦਾਹਰਨ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਵੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਉਸ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ ਜੋ ਤਿੱਖੀ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਰੱਸੀ-ਸੱਪ-ਲਾਠੀ ਦਾ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਇਹ ਨਾ ਉੱਠੇ'; ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ, ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਕਿਹਾ ਹੈ? ਇਸ ਉੱਚ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਣੀ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਓ; ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦਾ ਬੱਦਲ ਤਿੱਖੀ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਰ ਮੀਂਹ ਦੀ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਜਾਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਰੱਸੀ-ਸੱਪ-ਲਾਠੀ ਦਾ ਉਦਾਹਰਨ ਅਤੇ ਤਿੱਖੀ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਸੁਣ ਲਈ, ਫਿਰ ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਕਰ। ਇਕ ਵਾਰ, ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮੋਹਕ ਸੀ, ਸ਼ੰਭਰਾ ਨਾਮਕ ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਜਾਦੂਈ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਾਗ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਉਸ ਕੋਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਸਨ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਅਣਗਿਣਤ ਸੀ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇ ਰਤਨ-ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤਮਈ ਧੁਨ ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਨੰਦ-ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੇ ਗੋਲ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੰਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਿੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਕਲੀ ਲਟਕਦੇ, ਅਤੇ ਕਰੰਜਾ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ। ਉਸ ਦੇ ਬਾਗ, ਜੋ ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਮਲਯਾ ਦੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਮੋਹਕ ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਅਣਗਿਣਤ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੁਟਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਤਾਲ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਗੂੰਜਦੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਨੂੰ ਉਸ ਮਾਇਆਪਤੀ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਥੋਂ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਅੰਦਰੂਨੀ ਘਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਅਧਿਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦੇ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਗੁਫਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਧੁਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ-ਸੈਨਾ ਉਭਰੀ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਮਾਇਆਪਤੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲਿਆ।