ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਭੀੜ-ਭਾੜ ਵਾਲੇ ਝਗੜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਦੂਰ, ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਪੁਰਖ ਸੀ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਵਾਦਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਚਲਦਾ। ਉਹ ਦੁਨੀਆਵੀਆਂ ਰਸਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕismet ਨੂੰ ਇਉਂ ਵੇਖਦਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸੁਭਾਗੀ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਯਾਤਰੀ ਕੋਈ ਪਿੰਡ ਦੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਭੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰੀ ਕੰਮ-ਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਤੱਕਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਗਿਆਨੀ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਆਸਕਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੇ ਕਦੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਨਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਤੇ ਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਨਾਲ ਬੇਰੁਖੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪਰਾਂਦੇ ਦੀ ਹਲਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਉਂਦੀ। ਜਦ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਨਿਵਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਜਾਲ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਅਸীম, ਬਿਲਕੁਲ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀ ਹੰਮੇਸ਼ਾ ਹਾਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਦੁਖੀ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਿਆਣਾ ਪਾਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਵਾਲੀ ਉੱਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਭੋਗ-ਇੱਛਾ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਮਨ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਕੇ ਸਮਤਾ ਦੀ ਆਸਾਨੀ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਭੋਗਾਂ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਆਦਤ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਆਦਤ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਹੀ ਰੋਕ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਨੂੰ ਉੱਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁੱਖ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਦਿੱਤੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਦੁਖ ਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਸੜ ਚੁੱਕੀ ਧਾਨ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ। ਪਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਜਾਂ ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਮੀਂਹ ਦੀ ਛੋਟੀ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਜੋ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਲਾਭ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਨ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਜਾਂ ਆਨੰਦ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਜਦ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਛੁਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਨਾਲ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਕਦੇ ਜ਼ੋਰ ਜਬਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਦੰਦ ਪੀਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ—ਜੋ ਅਸਲ ਵੈਰੀ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੋ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਵੈਰੀ—ਇੰਦ੍ਰੇ—ਜਿੱਤਣ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਲੋਕ-ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਵੈਰੀ-ਵਿਜੇਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਮਨ-ਸਰਪ, ਜਿਸਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਤੀਬਰ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਆਸਰੇ ਨੂੰ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਹਨ; ਉਹ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ—ਇਹ ਵੈਰੀ—ਉਹਨਾ ਲਈ ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ ਹਨ। ਇਹ ਇੰਦ੍ਰੇ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਲ ਚੁਗਣ ਵਾਲੇ ਗਿੱਧਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਬਲ ਤੇ ਅਨਕਾਬਲ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਵੇਕ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਜਾਲ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ ਭੋਗਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ ਜਦ ਉਹ ਭੋਗ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਆਦਹੀਣ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਵੇਕ-ਧਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਨਾਸਮਝ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਵੈਰੀ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੱਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੇਬਸ ਹੋਵੇ। ਵੱਡੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅਸਲ ਮਾਲਕ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੇ—ਨੌਕਰ—ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਨ ਤੇ ਮਨ-ਵੈਰੀ ਵੀ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਗਿਆਨ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੇ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਉਸ ਦੀ ਭੋਗ-ਇੱਛਾ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿਚ ਸੁੱਕੇ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਤ ਦੇ ਭੂਤਾਂ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਤਕ ਮਨ ਨੂੰ ਅਡੋਲਤਾ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਮਨ—ਉਸਦੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀਤਾ ਕਰਕੇ ਨੌਕਰ, ਉੱਚੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮੰਤਰੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਕੇ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ, ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਗਿਆਨੀ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਨ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼, ਅਟੱਲ, ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕ ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨ ਦਾ ਰਤਨ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸੁਖਦਾਇਕ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ ਦਾ ਮੰਤਰੀ, ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਜਨਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਮਨ ਦੇ ਰਤਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੰਦਗੀ ਤੇ ਦਾਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵਿਵੇਕ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਜਾ। ਜਦ ਵਿਵੇਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਫੈਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਦੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਡਿੱਗੀਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਉਠ ਰਹੀ ਭਟਕਾਵ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੁੰਦ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਲੈ। ਉੱਚੇ ਵਿਵੇਕ ਤੇ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾ। ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ-ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ, ਇਸ ਸਰੀਰ, ਜਿਸਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਸਦੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ—ਜੋ ਸਭ ਝੂਠੇ ਹਨ—ਵਿੱਚ ਰੱਸੀ, ਸੱਪ ਤੇ ਲੱਕੜ ਵਾਲੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ' ਵਾਲੀ ਝੂਠੀ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇ, ਸੱਚੇ ਵਿਵੇਕ ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਜੋ ਅਸਲ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਖਾ, ਪੀ ਤੇ ਅਚਲ ਰਹਿ, ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ।