ਜਦੋਂ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਕਮਲ, ਜੋ ਨੇਕੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸੁੱਚੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਖਿੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਚੰਦਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਨੇਕੀਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਵੱਡਾ ਮਨ, ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਡੁੱਬਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਖਾਲੀ ਥਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪੜਤਾਲ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਸਲ ਸਵੈ-ਭਾਵ ਉਭਰ ਆਇਆ, ਉਸ ਲਈ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਦਇਆ ਦੇ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਚਾਰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਾਹਰੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਵੀ ਹੋਣ, ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਗ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਗਮਰੀਚਿਕਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਲੋਕ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਜਾਣਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਕਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲੀਨਤਾ—ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਦੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਨੰਦਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਘੜੇ ਦੇ ਅੰਦਰਲਾ ਆਕਾਸ਼, ਘੜਾ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਰਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲਾ ਆਤਮਾ ਅਪਰਭਾਵਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਵੇਕ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੋਹ ਦੀ ਠੰਢ, ਜੋ ਝੂਠੇ ਭਰਮ ਦੇ ਬੋਝ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਤਿ ਵਿੱਚ ਜਦ ਮੋਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਛਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਵੀ ਰੇਤ ਦੀ ਮ੍ਰਿਗਮਰੀਚਿਕਾ ਵਾਂਗ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ—"ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਇਹ ਕੀ ਹੈ?"—ਉਸ ਤਕ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਹਲਚਲ ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ, ਜੋ ਝੂਠੇ ਭਰਮ ਦੇ ਬੋਝ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਉਹੀ ਅਸਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਭ੍ਰਮ ਦੂਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ, ਜੋ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ—ਉਹੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਅਭੇਦ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਜੋਤ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਅਸਲ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ, ਅਸীম ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਸਮੇਂ, ਕਰਮਾਂ ਆਦਿ ਵਿੱਚ "ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ" ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਸੁਖਮ "ਮੈਂ" ਹਰ ਥਾਂ, ਅਣਗਿਣਤ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਇ enha ਰੇਸ਼ੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਅਨੰਤ, ਸਰਬ-ਸਮਰਥ, ਹਰੇਕ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ, ਅਦਵੈਤ ਚੇਤਨਾ ਵਜੋਂ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਅਸਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਰੋਗ, ਡਰ, ਦੁੱਖ, ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਕੇ "ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਹਾਂ" ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ, ਵਿਆਪਕ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਉਹੀ ਅਸਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਮਣਕਿਆਂ ਵਾਂਗ ਧਾਗੇ ਵਿੱਚ ਪਰੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਅੰਦਰਲੀ ਚੇਤਨਾ ਹਾਂ—ਉਹੀ ਅਸਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਨਾ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ—ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਸਤਿਤਵ-ਅਨਸਤਿਤਵ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਅਸਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਨਾਮ ਜਾਂ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਇਕ ਪੱਖ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ; ਜੋ ਇਹ ਅੰਦਰੋਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ "ਮੈਂ" ਤੇ "ਤੂੰ" ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਮਨ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਫ਼ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤਰਸਯੋਗ, ਸੰਭਾਲਣਯੋਗ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸਮਝਣਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ loudly ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਯਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਭੈ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਅਸਤਿਤਵ, ਅਨਸਤਿਤਵ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਦੀਆਂ ਗਿਣਤੀਆਂ—ਜੋ ਇਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ" ਜਾਂ "ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ," ਉਹ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, "ਕੀ ਛੱਡਣਾ, ਕੀ ਲੈਣਾ?"—ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਿਆਣਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੇਵਲ ਸ਼ੁੱਧ ਅਸਤਿਤਵ ਹੈ, ਜੋ ਤਰਕ ਅਤੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਛੱਡਣ-ਲੈਣ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਹਰੇਕ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੰਤੁਲਿਤ ਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋ ਗਿਆ—ਉਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸਦੇ ਚੜ੍ਹਨ-ਡੁੱਬਣ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਸਦਾ ਇਕਾਗਰ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਸੀਮ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਪਰਮ ਗਿਆਨੀ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲਈ ਬਾਗ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬਣੀ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਨਗਰ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਤੇ ਜੋ ਯੋਗੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਵੇਂ ਮਾਣਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਮਨੋਹਰ ਸਰੀਰ ਨਗਰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਲਈ ਇਹ ਅਨੰਤ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ। ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਚਾਨਣ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਅੰਦਰਲੇ ਮੰਡਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਪਸਰੀਆਂ ਹਨ, ਪੈਰ ਨਗਰ ਦੇ ਬਾਹਰਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੱਕ ਲੰਬੇ ਹਨ। ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਚਮੜੀ ਇਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਟੇਕਣ ਲਈ ਟਖਣ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ, ਜੰਘਾਂ ਤੇ ਘੁੱਟਣਾਂ ਦੇ ਸਥੰਭ ਹਨ। ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਵੇ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਚਮੜੀ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ, ਮਰਮਾ ਸਥਾਨ, ਨਸਾਂ ਤੇ ਜੋੜਾਂ ਨਾਲ ਮਨੋਹਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਦੋ ਜੰਘਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਉਸਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚਮੜੀ ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਮਾਸ ਦੇ ਪਤਿਆਂ ਨਾਲ ਓੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਭੌਂਹਾਂ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਚੌੜੇ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਛਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਇਕ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਸਤਨ ਕਮਲ-ਕੋਪਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਮੋਢੇ ਖੇਡਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਭੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਣੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਓਢੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਉਸਦਾ ਪੇਟ ਇਕ ਖੱਡ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਖਾਣਾ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕੁਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਨਲੀ ਰਾਹੀਂ ਹਵਾਵਾਂ ਦੇ ਉਲਟੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਇਹ ਨਗਰੀ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਖੇਡ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।