ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਰੁੱਖ ਮਿੱਠਾਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੂਲਤਾ ਨਾ ਗੁਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਫਲ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਪੱਤੇ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਜੀਵ ਅਕਾਰ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਆਦ ਅਨੇਕਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ “ਮੈਂ” ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਨ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੋਹ-ਭ੍ਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਜਿਹੜੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹੱਦ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਜੜ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੁਆਦ ਦੀ ਲਹਿਰ ਮਾਣਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਜੀਵਤ ਅਸਥਿਤੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਹੀ ਹਾਲਤ ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਕੁਝ ਜੀਵਤ ਚੱਕਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ-ਘੁੰਮਦੇ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੁਖਸ਼ਮ, ਉੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਉਂਝ ਹੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ, ਇਤਨੇ ਛੋਟੇ ਅਣੂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਤਿਲ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰੀ ਅਸਥਿਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕੰਧ, ਆਕਾਸ਼, ਪੱਥਰ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ—ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਤਨਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਤਨਾ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਲੰਮਾ, ਵੱਡਾ ਸੁਪਨਾ, ਜੋ ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਨੂੰ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਉਸਦੇ ਆਪ ਹੋਣ ਦੀ ਮੋਹ-ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅੰਦਰੋਂ ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਇਕ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੰਧਾਂ ਆਦਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚੇਤਨਾ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, ਓਹ ਓਥੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਈ ਸੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੁਖਸ਼ਮ ਅਣੂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਅਨੁਭਵ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਪੱਤਾ, ਬੇਲ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਦੇ ਨਾਨਕੇ ਰੂਪ। ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਪਰਮ ਅਣੂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਦਵੈਤ ਤੇ ਏਕਤਾ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਖਸ਼ਮ ਕਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੇਠਾਂ-ਉੱਤੇ ਅੰਤਰ—ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ, ਕਰਮ ਆਦਿ—ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇੱਕ ਅਣੂ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਇਹ ਕਣਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਹਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਕੀੜੇ ਤੱਕ—ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਕੁਝ ਘੜਨਾਵਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪਰਮ ਅਣੂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਦਵੈਤ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਸੁਖਸ਼ਮ ਅਣੂਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ—ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਆਦਿ—ਰਾਹੀਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ-ਕੋਈ ਬਾਹਰਲੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਤਨਾ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਹਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵੰਡ ਦੇ, ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਉੱਚ-ਨੀਚ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਕ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਝੂਠੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਲੁੜਕਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਲਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ, embodied beings ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਇੱਕੋ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਉੱਭਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੋਰ ਵੀ ਉੱਭਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਦੂਜਾ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਜੀਵ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਥਾਂ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਬੀਜ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਝ ਦੀ ਵਾਧੂ ਤੇ ਘਾਟੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸਭ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ “ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਇਹ ਕੀ ਹੈ?” ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਨਹੀਂ ਉਠਦੀ, ਉਸ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲੰਮੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਸਮਝ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭੋਗ-ਇੱਛਾ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਘੱਟਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦਵਾਈ ਸਰੀਰ ਲਈ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝ ਜਦੋਂ ਇੰਦਰੀਆਂ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਮਝ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ; ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝ ਦੁੱਖ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਛੂਹ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝ ਇੱਛਾ ਦੇ ਘਟਣ ਨਾਲ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਨੈਕਟਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨੈਕਟਰ ਨਹੀਂ, ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਅਸਲ ਅੱਗ ਨਹੀਂ, ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਹਿਲਾ ਨਹੀਂ—ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੋਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝ ਸਿਰਫ਼ ਗਲਤ ਸਮਝ ਹੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ ਲਗਾਵ ਤੇ ਵੈਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸੱਚੀ ਵਿਵੇਕਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਮਾ, ਉਤਪੱਤੀ ਦੇ ਭਾਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਣ—ਸੰਭਾਲ ਦੇ ਭਾਗ ਨੂੰ, ਜਿਹੜਾ ਜਾਣਣ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਇਕੋ ਠੋਸ ਰੂਪ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਤਣੇ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਗੰਦਗੀ ਤੋਂ ਕੀੜੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਤੇ ਨਾਮ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਕਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਨਸਾਨ ਉਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼।