ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਸੁਭਾਵਕ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਸਤੀਆਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਦੋ ਦੀ ਇਕਤਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਪਸੀ ਭਲਾਈ ਹੈ। ਕੁਝ ਅਗਿਆਨੀ ਜੀਵ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦਕਿ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਜੀਵ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਰੂਪ ਹੋਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਰਚਨਾ ਦੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਜੋਂ, ਪਲਾਂਟੇਨ ਦੇ ਡੰਡੀ ਵਿੱਚ ਲੇਅਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਪਲਾਂਟੇਨ ਦੇ ਗੋਲ ਤੇ ਘਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਮੰਡਪ, ਆਪਣੀ ਠੰਡੀ ਸੁਭਾਵਕਤਾ ਨਾਲ, ਪਲਾਂਟੇਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਲਾਂਟੇਨ ਵਿੱਚ, ਸੈਂਕੜੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੈਂਕੜੇ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਫਲ ਬੀਜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਰੂਪਤਾ ਦੁਆਰਾ ਮੁੜ ਬੀਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਮਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਾਗਣ ਦੁਆਰਾ ਮੁੜ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੀਜ, ਜੋ ਫਲ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਫਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੀਵਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਰੂਪ ਦਾ ਕਾਰਣ ਪੁੱਛਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸੁਭਾਵਕਤਾ ਅਭਿੰਨ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਸੱਤਤਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਕਾਰਣ, ਨਾ ਪਹਿਲਾ, ਨਾ ਪਹਿਲਾ ਕਾਰਣ। ਬੀਜ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਲ ਵਜੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਲ ਤੇ ਬੀਜ ਦੋਹਾਂ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰੂਪ, ਅਰੂਪ ਬੀਜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਅਵਸਥਾ ਅਰੂਪ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਠੀਕ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਉਦਾਹਰਣ ਨਹੀਂ। ਅਕਾਸ਼ ਸਿਰਫ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਜੋਂ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਅਜਨਮ ਹੈ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਆਉਣ ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਭਰਮ ਸੱਚ ਮੁੰਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਹੜੀ ਚਤੁਰਾਈ ਹੈ? ਪਰ ਜਦੋਂ ਚਤੁਰਾਈ ਸੱਚੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੀ ਹੈ? ਸਾਕਸ਼ੀ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਖਣ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਾ! ਇਹ ਭਰਮ ਕਿੰਨਾ ਅਜੀਬ ਹੈ! ਚਾਹੇ ਜਤਨ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਜਦੋਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਵਜੋਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਗਾਢਾ ਰੂਪ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਉਥੇ ਸੁਖਮ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਉਸ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ? ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ, ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਜੜਾ ਰੁੱਖ ਮਿੱਠੜੇ ਸੁਆਦ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਰੂਪਤਾ ਗੁਆਏ ਬਿਨਾ ਫਲ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਜੀਵ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਵਿਖਣ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਆਦ ਅਨੇਕਾਂ ਵਿਲੱਖਣ ਜੜਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ‘ਮੈਂ’ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੇਕ ਭਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸੈਂਕੜੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਡਾਢੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਜੜ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੁਆਦ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਨ-ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਜੀਵਨ-ਚੱਕਰ, ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਵਸਥਾ ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਸਤਿਤਵ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਜੀਵਨ-ਚੱਕਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ-ਫਿਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਪਿੱਛੋਂ, ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੁਖਮ ਤੇ ਉੱਤਮ ਵਿਖਣ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ, ਇਤਨੇ ਛੋਟੇ ਅਣੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਤਿਲ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਇਕ ਕੰਧ ਵਿੱਚ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪੱਥਰ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵ ਪਵਿਤ੍ਰ ਚੇਤਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਲੰਮਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੁਪਨਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਿਤਵ ਨੂੰ—ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਭਰਮ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ-ਆਪ spontaneously ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਜੀਵਨ-ਕ੍ਰਮ ਇਕ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਕੰਧਾਂ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਜਿੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਤੁਰੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਸਲ ਸੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੁਖਮ ਅਣੂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਨਾਟ-ਨਾਟ ਅਨੁਭਵ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਪੱਤਾ, ਵੱਲੀ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਦੇ ਨਾਟ-ਨਾਟ ਰੂਪ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਅਣੂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਦਵੈਤ ਤੇ ਇਕਤਾ ਦੇ ਭਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਚੇਤਨਾ, ਆਪਣੇ ਸੁਖਮ ਕਣਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅਕਾਸ਼, ਸਮਾਂ, ਕਰਮ ਆਦਿ ਦੇ ਭੇਦ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਕ ਅਣੂ ਦੂਜੇ ਅਣੂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਕਣਾਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ, ਜੋ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਹੈ, ਸਾਰੇ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਕੀੜੇ ਤੱਕ—ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਧਾਰਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਰੀਰ ਵਜੋਂ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਕੁ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਅਣੂ ਆਪਣੀ ਸਰੂਪਤਾ ਤੇ ਦਵੈਤ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੁਖਮ ਅਣੂਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਆਦਿ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਦੁਆਰੋਂ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰਲੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਗਾਢੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਜੋਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਤਨਾ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯਾਂ ਦੀ ਬੀਜ ਹੈ।