ਸੁਖਮ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕਤਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਸਿਰਜਣ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੋਤ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਘਣੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਰੂਪ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੱਖਰੇ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਕੁਝ ਹੋਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਨ, ਪਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜੰਗਲ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਘਣਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਜੋ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮਨ ਦੀ ਵਰਤਮਾਨ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਵੀਂ ਸਿਰਜਣਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਸਤੀ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸਨਝੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਭੁਲਾਕੇ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਪਛਾਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੁੱਧ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਜਾਗਰਤ, ਸਵਪਨ ਤੇ ਸੁਸ਼ੁਪਤੀ—ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਅਵਸਥਾਵਾਂ—ਹਾਸਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਸਰੀਰ ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੰਝ, ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਜੀਉਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਤਿੰਨ ਚੇਤਨਾ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਹਾਲ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਦੇ ਆਲਯ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਤੇ ਸੁਸ਼ੁਪਤੀ ਦੀ ਦੇਹਲੀਜ਼ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਜਾਗਰਤ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੋਹਿਤ ਆਤਮਾ ਫਿਰ ਵੀ ਨਵੀਂ ਸਿਰਜਣ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਸਤਾਨਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਦੋ ਦੀ ਇੱਕਤਾ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਸੀ ਭਲਮਨਸਲਤਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਅਗਿਆਨੀ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਸੁਸ਼ੁਪਤੀ ਤੋਂ ਜਾਗ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦਕਿ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਸਿਰਜਣ ਦੇ ਅਧੀਨ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਸਿਰਜਣਾ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਸਿਰਜਣਾਵਾਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਹੋਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਿਰਜਣਾਵਾਂ ਵਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੇਲੇ ਦੇ ਤਣੇ ਵਿੱਚ ਪਰਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਿਰਜਣ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਿਰਜਣਾਵਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੋਲ ਤੇ ਰਸਦਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਮੰਡਪ, ਆਪਣੀ ਠੰਢੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੇਲੇ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਭਿੰਨਤਾ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੈਂਕੜੇ ਸਿਰਜਣਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਤੋਂ ਫਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮੂਲਤਾ ਰਾਹੀਂ ਫੇਰ ਬੀਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਮਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਾਗਰਤੀ ਰਾਹੀਂ ਫੇਰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੀਜ, ਜੋ ਫਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਫਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਝ, ਜੀਵਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸਲੀਅਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਅਦਵੈਤ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਤਿਤਵ-ਹੀਨਤਾ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਪਹਿਲਾ ਕਾਰਨ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਪਰਲਾ ਕਾਰਨ। ਬੀਜ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਲ ਵਾਂਗ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਲ ਤੇ ਬੀਜ ਦੋਵੇਂ ਵਾਂਗ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਰੂਪਹੀਣ ਬੀਜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਰੂਪਹੀਣ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਯਥਾਰਥ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਉਦਾਹਰਨ ਨਹੀਂ। ਅਕਾਸ਼ ਆਪ ਹੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਅਜਨਮਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਖਣਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਕਦੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਸੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਚਤੁਰਾਈ ਹੈ? ਪਰ ਜਦੋਂ ਚਤੁਰਾਈ ਸੱਚੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੀ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ, ਸਾਫ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਆਪਣਾ ਆਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੇਖਣ ਦੀ ਵਸਤੂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਾ, ਇਹ ਮੋਹ ਕਿੰਨਾ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ! ਚਾਹੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਜਤਨ ਕਰੀਏ, ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਜਦੋਂ ਵਿਖਣਯੋਗ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਖਣਯੋਗ ਹੀ ਦਿੱਸੇ, ਤੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਦਿੱਸੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਸਥੂਲ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਉਥੇ ਸੁਖਮ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਿਖਣਯੋਗਤਾ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਖਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਖਣਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਖਣਯੋਗ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕੀ ਬਚਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਰਵ-ਸਮਰਥ ਰਾਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਓਹੀ ਤੁਰੰਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬੰਝ ਵ੍ਰਿਖ, ਮਿਠਾਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੂਲਤਾ ਗੁਆਏ ਬਿਨਾ, ਫਲ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਤਮਾ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਆਦ ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਲੱਖਣ ਜੜਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੁਲਾਵਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਵ੍ਰਿਖ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸੈਂਕੜੇ ਵਿਖਣਯੋਗ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹਨ; ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇੱਥੇ ਸਮਝੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਇਕ ਜੜ਼ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਅਵਸਥਾ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਹਾਲਤ ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਅਪਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਸਤਿਤਵ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਜੀਵਨ ਚੱਕਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਖਮ ਤੇ ਉੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਅਣੂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਤਿਲ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰੀ ਅਸਰ ਇੱਕ ਕੰਧ, ਅਕਾਸ਼, ਪੱਥਰ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਹ ਚੇਤਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।