ਰਾਮਾ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੀ ਮੱਤ ਦੁਆਰਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਮੱਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਮੋਰ ਦੇ ਅੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਮੋਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਵਿੱਚੋਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਆਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਭਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਤੋਂ ਅੰਕੁਰ, ਪੱਤੇ, ਬੇਲ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਜੀਵ ਅੰਦਰੋਂ ਉਹੀ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦਾ ਨਿੱਕਸ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਲੰਮਾ ਸੁਪਨਾ ਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਹਰ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ-ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਛੀਆਂ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਆਪੋ-ਆਪ ਹੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਕਦੇ-ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੀ। ਜੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਾਓ। ਜਿਵੇਂ ਗੰਦਲਾ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਹਾ ਗਰਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗਰਮ ਲੋਹਾ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਮਨਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇਕੋ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਾਣੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਰੁਕਾਵਟ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਮੱਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਵਾਸਨਾ-ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਇੱਕੋ ਅਵਸਥਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ। ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਦੀ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਜਾਗ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੂਖਮ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਕਿਰਿਆ ਜਾਂ ਵਾਪਸੀ, ਸੂਖਮ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ। ਜੋ ਜੀਵ ਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਖਮ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੂਖਮ ਤੱਤ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪੋ-ਆਪ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੂਖਮ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਰਚਨਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੋਤ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾੜ੍ਹੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਂਡ (ਅੰਡ) ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਥੇ ਲੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਂਡ ਹਨ, ਹਰ ਇਕ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ, ਪਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਨਹੀਂ—ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ "ਬ੍ਰਹਮ-ਜੰਗਲ" ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਓਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਥੇ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਵੀਂ ਰਚਨਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਪੱਕੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗੈਰਮੌਜੂਦਗੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਦੀ ਭੁੱਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਪਛਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਚਾ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ, ਜਦ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਜਾਗਰਿਤ, ਸੁਪਨ ਤੇ ਸੁਸ਼ੁਪਤੀ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਸਰੀਰ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ। ਆਤਮਾ ਦੀ ਜੀਵਨ ਅਨੁਭੂਤੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਸਰੀਰ-ਰੂਪ ਅਵਸਥਾ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਸੁਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਗਰੂਕ ਆਤਮਾ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੋਹ-ਵਸ਼ ਜੀਵ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਦੋਸਤੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਦੋ ਦੇ ਇਕ ਹੋਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਸੀ ਭਲਮਨਸਾਅ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਅਗਿਆਨੀ ਜੀਵ, ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਰਬਵਿਆਪਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਜੀਵ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵੀ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੇਲੇ ਦੇ ਤਣੇ ਵਿੱਚ ਪਰਤਾਂ। ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰਚਨਾਵਾਂ ਕੇਲੇ ਦੇ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਗੋਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਮੰਡਪ, ਜੋ ਕੁਦਰਤਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਹੈ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੇਲੇ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੈਂਕੜੇ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਤੋਂ ਫਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਲ ਦੀ ਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁੜ ਬੀਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਮੱਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਾਗਣ ਤੇ ਮੁੜ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੀਜ, ਜੋ ਫਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਫਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸਥਾਰ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੀਵ-ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁੱਛਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਦਵੈਤ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹਿਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਸੱਤ ਦਾ ਕਦੇ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਨਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਨਾ ਪਹਿਲਾ ਕਾਰਨ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਹਿਲਾ ਕਾਰਨ। ਬੀਜ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਲ ਵਜੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਲ ਤੇ ਬੀਜ ਦੋਹਾਂ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਰੂਪਹੀਣ ਬੀਜ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਰਵੋੱਚ ਅਵਸਥਾ ਰੂਪਹੀਣ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਠੀਕ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਉਦਾਹਰਨ ਨਹੀਂ। ਅਕਾਸ਼ ਸਿਰਫ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਜੋਂ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਅਜਨਮਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਕਦ ਉਪਜਦਾ ਹੈ ਜਦ ਚੇਤਨਾ ਰੂਪ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਮਿਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭ੍ਰਮਣਾ ਅਸਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰੀ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਪਰ ਜਦ ਸਮਝਦਾਰੀ ਅਸਲ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਮਿਰਾਜ ਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਬ ਕੁਝ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੀ; ਵਾਹ, ਇਹ ਭ੍ਰਮ ਕਿੰਨਾ ਅਜੀਬ ਹੈ! ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਯਤਨ ਕਰੀਏ, ਅਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਸਥੂਲ ਚੀਜ਼ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਥੇ ਸੂਖਮ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਿਖਾਈ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਤੇ ਜੋ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੇਖਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬਚਿਆ ਕੀ? ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਕ ਸਰਬ-ਸਮਰਥ ਰਾਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।