ਹੇ ਰਾਮਾ, ਸੁਕ੍ਰ ਦਾ ਜੋ ਸੁਖਮ ਸਰੂਪ ਸੀ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਕੇ ਕਿਰਿਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਭਰਿਗੁ ਤੋਂ ਭਾਰਗਵ ਸੁਭਾਵ ਵਜੋਂ ਉਭਰਿਆ। ਇਹ ਸਰੂਪ ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਤ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਲੋਂ ਚਲਿਤ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਅਪਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਰਾਹੀਂ ਭਰਿਗੁ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸਨਾਸ਼ (ਸੁਕ੍ਰ) ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਜੋਂ ਉਭਰਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ pavittar ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਬਣੀ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਗਈ ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਸੁਕ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਦੇ ਲਈ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਰਾਗ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸੰਤੁਲਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਸੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਲਈ ਸ਼ੋਕ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹੀ ਦੇਹਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ। ਪਰ, ਉਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਬੁੱਧਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਹ ਅਤੇ ਦੇਹੀ ਵਿਚਕਾਰ ਫ਼ਰਕ ਸਮਝਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਸਥਾਪਨ ਹੋ ਸਕੇ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਚਾਹੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਜਾਣ, ਜਿੰਦਗੀ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥਾ ਜਾਂ ਅਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਅਜਾਣ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰਕ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ। ਜਿਵੇਂ ਅਜਾਣ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੇਵਲ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤਰ ਹੀ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਸੁਖ; ਗਿਆਨੀ, ਅਟੁੱਟ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਭਿਗਿਆਤ ਰਹੇ। ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖ਼ੁਸ਼ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਅੰਦਰੋਂ ਠੰਢੇ ਤੇ ਅਸਪਰਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸਤੰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਵਾਂ ਹਿਲਦੇ ਹਨ ਪਰ ਸਤੰਭ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹੀ ਚਲਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਨ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚਲਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਮਨ ਅਭਿਗਿਆਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰਕ ਕਰਮ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮਨ ਜਾਗਰੂਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਖੇਡ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ, ਬੰਨ੍ਹ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਬਾਹਰੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੋ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੋ; ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਮਿਤ ਕਰਕੇ ਅਲਿਪਤ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਰਹੋ। ਆਪਣੇ ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇਹ ਸਮਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਲਾਭ ਦੇ ਚਾਹਵਾਨ, ਸੰਸਾਰਕ ਮਲਕੀਅਤ ਦੀ ਘਾਹਰੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗੋ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਰੋਗ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਵੰਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਵਸਤੂਆਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ! ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸ਼ੁੱਧ, ਜਾਗਰੂਕ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸਥਿਤ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੋ। ਜੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਉਸ ਨਿਰਮਲ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਮਲਕੀਅਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੂਰਜ ਵਲੋਂ ਸੜੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਏ, ਹੇ ਉੱਤਮ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਵੱਡੇ ਯੁੱਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਦੇ ਨਾ ਲੈਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਿਆ ਫੁੱਲ। ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਚਾਰਿਆ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਾਂਗੇ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਜਾਗਰੂਕ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਫੁੱਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਸਮੇਤ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਪਣਾ ਨਿਯਤ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਭਾਗ ਦੇ ਅਟੱਲ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਚੱਕਰ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਨਰਮ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਧਵ ਨਵੀਂ ਬੇਲ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਰੀਰ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਅੰਗ ਪੀਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਕੰਪਿਆ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਲ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟੀ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਕਮੰਡਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ-ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨਾਜ਼ੁਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਡ਼ੀਆਂ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਦੇ ਘਾਹਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਜਾਂ ਬਸੰਤ ਦੀ ਨਵੀਂ ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਖਿੜ ਗਈ। ਫਿਰ ਬੀਜ, ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਸਾਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ, ਰਸ ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਸ਼ੁੱਧ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਂ ਜਾਗੀ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦਾ ਬੱਦਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਰਿਗੁ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੈ'—ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ'—ਇਹ ਮਮਤਾ ਭਰਿਗੁ ਨੂੰ ਵੀ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਸਰੂਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੇਰਾ' ਦਾ ਭਾਵ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਜੋਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।