ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਤੱਕ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਪਣੀ ਚਲਾਂ ਨਾਲ ਹਰਕਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਜੀਵ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ—ਹਰੀ, ਹਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ—ਜਿਵੇਂ, ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਜੀਵ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਡੂੰਘੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਘਾਹ; ਕੁਝ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਕੀੜੇ ਤੇ ਜੰਤੂਆਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਜੀਵ, ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵਾਂਗ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਵਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਅਜੇ ਤੱਕ ਠੀਕ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੱਪ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ। ਕੁਝ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਝਲਕਦੇ ਹੀ, ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਦੋਹਾਂ, ਮੌਤ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪੰਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਬੇ ਪਏ ਹਨ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਜੀਵ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਕੁਝ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ, ਉਸੀ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ 'ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੁਕਵੇਂ ਵਿਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੋਂ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਜਨਮ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਅਣਗਿਣਤ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭੋਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਜੋ ਹਨ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਡੋਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਵਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਹੋਰ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਛਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਿਰ ਦਾ ਦੁਖ ਪੰਛੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੁਕਤ ਜੀਵ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦੇ ਹਨ—ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ। ਹੋਰ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਕੰਧ ਵਾਂਗ ਮੂੜ੍ਹ, ਅਡੋਲਤਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਮੁੱਕੀ ਨਹੀਂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਣਾ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਸਚੇਤਤਾ ਵੱਲ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਝੁਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਰਾਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਸੱਚੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਂਚ ਨਾਲ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਨਾਲ, ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਮੁੱਕ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਮਾਇਆ ਲਈ ਹੈ, ਸਚਾਈ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਧੁੰਦ ਵਾਂਗ ਢੱਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੂਤ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ, ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁਖ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਕੇਵਲ ਮਨ ਹੀ ਹੈ, ਮਾਸ ਦੇ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮਾਸ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਜੋੜ, ਜੋ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤਿ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਅੰਤਿਮ ਸੱਚ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਕੋਈ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਲੈਦਾ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਕਰਤਾਪਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਕੌਣ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਵ੍ਰਿੱਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਸਵਰਗ ਤੇ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਸਭ ਭੋਗਵਾਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਮਨ ਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੈ; ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਅਡੋਲਤਾ ਤੇ ਦੁਖ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਉਠੋ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਚਲੋ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਮਨ-ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਵਨ-ਵਾਯੂ, ਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਸ਼ਤਾ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਲ ਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਚਲਾਂ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਹਸ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਖਦੇ ਹੋਏ, "ਵਾਕਈ, ਕਿੰਨੀ ਅਚੰਭੀ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੈ," ਆਦਰਨੀਯ ਭ੍ਰਿਗੂ, ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉਠ ਗਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਇਕੱਠੇ ਉਠ ਕੇ, ਦੋ ਜੋੜੇ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ, ਤਮਾਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਾਫ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਲ ਤੇ ਬੱਦਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ, ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਸਭ ਸੰਗਤ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਲਕਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉੱਤਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਦੈਵੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਵਰਗੀ ਨਾਰੀਆਂ, ਲਤਾ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਝੂਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਨਿਰਪਰਾਧ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਮੋਹਕ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਪੱਥਰਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਲੱਗਦੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਚੀ ਤਾਦ ਤੇ ਲਤਾ ਦੇ ਤਣਿਆਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਮਦ ਤੋਂ ਨਸ਼ਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਖੜੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਲਗਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਹਲਚਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁਭ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਰਹੀਆਂ, ਸਰਜਾ ਤੇ ਖਜੂਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਹੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘੁੰਮਣ ਵਿੱਚ ਤੀਖੇ, ਪਿੱਡਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫਲ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਘਾਹ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇ ਰਹੇ। ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਮਹਲ, ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਛਤਾਂ ਹੇਠ ਲੁਕੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਪੂਰਨ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੈਵੀ ਨਾਰੀਆਂ, ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ, ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ। ਕਿਨਾਰੇ, ਖਣਿਜਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਛਪੇ, ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ਟ, ਬੌਧ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵਾਂਗ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰਕ ਸੰਪਰਕ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਨਦੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚਮਲੀ ਤੇ ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਬਸੰਤ ਦੀ ਤਾਜਗੀ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ। ਰੁੱਖ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਲਦੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਦ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ, ਘੁੰਮਦੀਆਂ।