ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਖੀ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਰੰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅਜੀਵਨ ਵਾਲੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਅਡੋਲ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਇੱਕ ਹੀ ਰੰਗ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮੱਕੜੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਧਾਗਾ ਕੱਢਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਤੋਂ ਵਿਕਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਕਾਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਨ-ਰਹਿਤ ਸ਼ਿਵ ਆਪਣੇ ਹੀ ਇੱਛਾ-ਬਲ ਨਾਲ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੰਧਨ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰੇਸ਼ਮ ਦਾ ਕੀਰਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਕੂਨ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹੀ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਆਤਮਾ ਲਗਾਤਾਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਤਮ-ਸਰੂਪ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਕੁਹਾਸਾ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਜਨਮੀ ਆਤਮਾ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਓਸੇ ਸਰੂਪ ਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਨਾਂ ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਬੰਧਨ; ਆਤਮਾ ਲਈ ਵੀ ਨਾਂ ਹੀ ਬੰਧਨ ਹੈ, ਨਾਂ ਮੁਕਤੀ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਹ ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਕਿਥੋਂ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਤਾਂ ਬੰਧਨ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਰੂਪ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਹਾਏ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੂਠ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਆਕਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਕੂਨ ਵਿੱਚ ਰੇਸ਼ਮ ਦਾ ਕੀਰਾ। ਮਨ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਹੋਰ-ਪਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰਾਹੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਤੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਖਰੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਪਰ ਵੱਖਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਇਸ ਮਹਾਨ, ਚਲਚਲਾਉਂਦੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੁਝ ਲਹਿਰਾਂ, ਜੋ ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ, ਜੋ ਯਮ, ਮਹਿੰਦਰ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ ਜੋ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਰਚਦੀਆਂ ਅਤੇ ਟਿਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਚੰਚਲ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ, ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਕਿੱਨਰਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਠਦੀਆਂ ਤੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਲਹਿਰਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਥਿਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਅਤੇ ਹੋਰ; ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ। ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੀੜੇ, ਕੀਟ, ਪਤੰਗੇ, ਪਸ਼ੂ, ਗਿੱਦੜ ਆਦਿ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਝਲਮਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਚਲ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਬਾਂਦਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ। ਕੁਝ ਦੀ ਉਮਰ ਬਹੁਤ ਲੰਮੀ ਹੈ, ਕੁਝ ਦੀ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ; ਆਪਣੇ ਹੀ ਖਾਲੀ ਭਾਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਅਣਮੱਤਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰਕ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਕੁਝ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਸੰਦੇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਥਿਰ ਹੈ। ਕੁਝ, ਘੱਟ ਤੇ ਛੋਟੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਬੇ ਹੋਏ ਹਨ; “ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ,” ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਹਨ, ਕੁਝ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਕੁਝ ਨੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਝ ਰਾਖਸ਼ਤਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ। ਕੁਝ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਹੋਰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਦਲਦੀਆਂ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਝੂਠੀ ਕਲਪਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਅੰਦਰੋਂ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ “ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ ਨਹੀਂ ਹਾਂ,” ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਭਵਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮੁਨਿ, ਇਹ ਸ਼ੁੱਧ ਬ੍ਰਹਮ-ਚੇਤਨਾਵਾਂ, ਜੋ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਅਦੂਸ਼ਿਤ ਹਨ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਹੀ ਬੀਜ ਹਨ; ਜਾਂ ਸਮਝੋ ਕਿ ਕਰਮ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਹਨ। ਕੇਵਲ ਇਸ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਲਪਨਾ ਰਾਹੀਂ ਹੀ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮੋਟੀ ਝਾੜੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬੀਜ-ਮੁੱਠਾ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਰੋਂਦੀਆਂ ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਤੱਕ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ, ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਮੌਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ, ਹਰਾ ਤੇ ਹੋਰ; ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਟਕਾਵ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ। ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਤੇ ਘਾਹ, ਗਹਿਰੀ ਭਟਕਾਵ ਵਿਚ ਹਨ; ਕੁਝ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੁਆਰਾ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ, ਕੀੜੇ ਤੇ ਕੀਟ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਕੁਝ, ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵਾਂਗ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲਿਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਹਾਲੇ ਠੀਕ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਤੇ ਮਨੁੱਖ। ਕੁਝ, ਕੰਢਾ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੰਮੇ ਤੇ ਅਜੰਮੇ ਦੋਵਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਬੁੱਢੇ ਨੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮੂਲ ਤੱਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਕੰਢੇ ਤੱਕ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਟਕਾਵ ਵਾਲੇ, ਉਸੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਣਜਾਣ ਭਾਵਾਂ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਕੁਝ ਜਨਮ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਭੋਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਅਣਗਿਣਤ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭੋਗ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ; ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਜੀਵ ਬਾਂਝੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ; ਕੁਝ ਵਧਦੇ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਿਰਿਆਵਲੀਆਂ, ਜੋ ਅਨੇਕਾਂ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ, ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦਰਦ ਪੰਛੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।