ਇੱਕ ਵੱਡੇ, ਅਦਭੁਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਜਦੋਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਉੱਠ ਗਈ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਚਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਨ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹਾਂ," ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।" ਜਦੋਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਠੰਢੇ ਪਾਲੇ ਨੇ ਛੂਹ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਠੰਢੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।" ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਭੜਕ ਉੱਠਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਡਰਦੀ ਹੈ, "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਸੜ ਗਈ ਹਾਂ," ਤੇ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੰਢੇ, ਪਹਾੜਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਂਵਿਆਂ ਵਾਂਗ ਝਲਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕਦੇ ਸੁੱਚਾ, ਕਦੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਦੇ ਉੱਠਿਆ, ਕਦੇ ਟੁੱਟਿਆ, ਕਦੇ ਬੇਚੈਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਟੁੱਟ ਗਈ ਹਾਂ," ਤੇ ਇਕ ਦੁਖੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਚੀਕ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹਨ; ਕੋਈ ਵੀ ਲਹਿਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਛੋਟਾ-ਵੱਡਾ ਆਕਾਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਹੀਂ; ਲਹਿਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਨਾ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਬ ਹਨ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਬਣਦੀਆਂ ਅਤੇ ਮਿਟਦੀਆਂ ਹਨ—ਕਦੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਮੁੜ ਉੱਠਦੀਆਂ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਤੇ ਅਜਨਮੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਮੁੜ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕ ਹੀ ਸਰੂਪ—ਪਾਣੀ—ਵਿੱਚੋਂ ਬਣੀਆਂ ਹਨ, ਰੋਗ ਤੇ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਡਾ, ਸੁੱਚਾ, ਨਿਰਮਲ ਵਿਸਥਾਰ—ਇਹ ਇਕੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਖਰੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਉਸ ਅਨੰਤ, ਸ਼ੁਰੂਹੀਣ ਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੀਬ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਅਕਤਾ ਸਿਰਫ ਉਸ ਇੱਕ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਅਕਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ। ਜਿਵੇਂ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨਾਲ, ਅਣਗਿਣਤ ਫਰਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਿਯਤੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਜੜ ਹੈ, ਉਹ ਜੜਤਾ ਹੀ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਚੇਤਨ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੱਚੀ ਚੇਤਨਾ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਹੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਕਟਾਵਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਲਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਖੁਦ-ਬ-ਖੁਦ ਵਿਅਕਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ; ਆਪ ਹੀ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਇੰਝ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕਟਾਵੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਡੰਡਲ, ਫੁੱਲ, ਬੇਲ, ਪੱਤਾ, ਫਲ ਅਤੇ ਕੋਪਲ—all ਕੁਝ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇੰਝ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਕਰਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਤਾਕਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਝ ਹੀ ਸਰਵ-ਗਿਆਨੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੜਕਦੀ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਰੰਗ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ, ਇੰਝ ਹੀ ਅਸਤੀ ਅਤੇ ਅਨਸਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਅਨੇਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਅਟੱਲ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕੋ ਰੰਗ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਖੇਡ। ਜਿਵੇਂ ਗੈਰ-ਅਲਸੀ ਵਿੱਚੋਂ ਅਲਸੀ, ਅਲਸੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮਕੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਧਾਗਾ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚੇਤਨ ਸ਼ਿਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੰਧਨ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮ ਦਾ ਕੀਰਾ ਆਪਣਾ ਜਾਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀ ਜੰਜੀਰ ਤੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਜੋ ਵੀ ਨਿੱਤ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਛੇਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੋਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਉਸੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਧੁੰਦਲਾ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਜਨਮੀ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਨਾਲ ਆਪ ਨੂੰ ਜੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਉਸੇ ਰੂਪ ਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਨਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਮੋਖਸ਼ ਹੈ, ਨਾਂ ਬੰਧਨ ਬੰਧਨ ਹੈ; ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਇਹ ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਬੰਧਨ ਹੈ, ਨਾ ਮੋਖਸ਼, ਪਰ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਜਾਪਦਾ ਹੈ; ਹਾਏ, ਦੁਨੀਆ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਨਿਰਪੇਖ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਰੂਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਉਸ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮ ਦਾ ਕੀਰਾ ਆਪਣੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਤੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰਨੇਪਣ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਇਸ ਵੱਡੇ, ਚਲਾਕ ਸਮੁੰਦਰ—ਸਰਵੋਤਮ ਆਤਮਾ—ਚ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੁਝ ਲਹਿਰਾਂ, ਹਰਿ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਉੱਠਦੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ, ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਯਮ, ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਨਾਲ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ ਜੋ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ, ਰਚਦੀਆਂ ਤੇ ਟਿਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ। ਕੁਝ, ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਕਿੱਨਰਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ ਜੋ ਉੱਠਦੀਆਂ ਤੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਤੇ ਹੋਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਥਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਦਿ, ਉੱਠਦੀਆਂ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਕੇੜੇ, ਕੀੜੇ, ਪਤੰਗੇ, ਪਸ਼ੂ, ਗਿੱਦੜ ਆਦਿ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਚਲ-ਚਿਹਰੇ ਹਿਰਨ, ਗਿਧ ਤੇ ਬਾਂਦਰ, ਪਹਾੜੀ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸਥਾਰ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੋ ਬ੍ਰਹਮ, ਇਕੋ ਚੇਤਨ, ਇਕੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ, ਵੱਸਦੇ ਤੇ ਮੁੜ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।