ਦਸ਼ਾਰਣਾ ਦੇ ਵਿਚ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਇਆ। ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਇੱਕ ਔਰਤ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ। ਉਥੇ, ਮੁੰਡਾ ਵਧਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੁੜੀ ਵੀ ਵਧਦੀ ਗਈ; ਪੁਰਾਣਾ ਜੋੜਾ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹੋਣ। ਜਦ ਉਹ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸਾਰੰਗਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੰਡਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਮਾਲਾ ਨਾਂ ਦੀ ਅਸੁਰ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭੰਭੀਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਤਾ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਮਾਲਾ ਨੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ: "ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਤੀ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲੇ।" ਫਿਰ, ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਮਾਲਾ ਨੇ ਉਥੇ ਸਾਰੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਾਲਾ ਦੀ ਅਕਲ-ਕਲਾਵਤ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ, ਚੰਨ-ਪਥਰ 'ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਛਾਂ ਜਿਵੇਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਯਜਨ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮਾਲਾ, ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਦਸ਼ਾਰਣਾ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਸਾਰੰਗਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸਾਰੰਗਾ ਨੇ, ਮਾਲਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੋ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਮਨ ਦੇ ਚੰਚਲਪਨ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੰਗਾ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਸਾਹ ਢੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਪੱਤੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਰੀਰ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਗਿਆ, ਮੋਹ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੂਤ। ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਸਦਾ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਵਿਵੇਕ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਅਗਿਆਨ, ਤੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੌਤ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਵਿੱਚੋਂ ਬੇਬਸ ਮੈਂਡਕ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ, ਭੋਗ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਮਾੜੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਮੱਛੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਜਨਮਿਆ। ਉਥੇ, ਮੱਛੀਆਂ ਫੜਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੋ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵੱਧ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਰਾਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੁੱਖ ਹੈ," ਤੇ ਉਹ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਸੋਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਫਿਰ, ਚੰਗੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਦਾ ਗੁਰੂ, ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਿਆ। ਮੰਤਰ-ਸਾਧਨਾ ਨਾਲ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਬਣ ਗਿਆ; ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਮੁਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਥੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਗਹਿਰੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਵੱਸਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਹਿਰਣ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦਾ, "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨ, ਗੁਣ, ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਪਾਏ," ਉਸ ਨੇ ਸਚ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਧਰਮ-ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭੋਗ-ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਮੌਤ ਨੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਦ ਮਨ ਸਿਰਫ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਛੱਡੀ, ਉਹ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਮਰ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ 'ਤੇ ਪਾਲਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਦਰਾ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਸਾਧੂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਨਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਧੂ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਧੂ, ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵੱਡੀ ਸਮੰਗਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਹੇ ਰਾਮਾ। ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਲੜੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵਧੀਆ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹਵਾ ਤੇ ਧੁੱਪ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ, ਅਨੇਕ ਭੋਗਾਂ ਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਮਨ, ਉਲਝਣ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਭਟਕਦਾ, ਚੱਕਰ-ਘੂਮਣ ਵਾਲੀ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ, ਪਰ ਆਖਰ ਸਮੰਗਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਸਰੀਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਨੇਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੁਖਮ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਪਤ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਸਿਰਫ ਚਮੜੀ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਹਵਾ ਦੀ ਠੰਡਕ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਵਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕਾਂ ਵਾਂਗ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਚਲਣ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ। ਜਦ ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਾਹ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਅੰਸੂ ਵਗਦੇ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਦੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ, ਦੁਖੀ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਚਿੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਖਾਲੀਅਤ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਖੁੱਲੀ ਖਾਲੀਅਤ ਨਾਲ ਦੱਸਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲਾ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਕੂੰਆ।