ਇੱਕ ਜੋੜਾ, ਜੋ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਲਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੋਰਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਚੰਦਰਮਾ-ਸਮਾਨ ਨਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਮਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈਆਂ ਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਚੈਤਰਰਥ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਝੂਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ। ਨੰਦਨਵਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਨੰਦ-ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜਾ ਦਿੱਤੀ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਝਲਦਾਰ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬਿਤਾਈ। ਉਹ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰ ਤੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਅਤੇ ਹਾਸਾ ਕੀਤਾ। ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਠ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਦੂਧ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸ਼੍ਵੇਤਦੀਪ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ। ਗੰਧਰਵ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਲਾਸ-ਵਿਧੀਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਗਤ ਦੀ ਅਨੰਤ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਅਨੁਕਰਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਣੀ-ਸਮਾਨ ਸਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੁਰੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਆਠ ਚਤੁਰਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰਣੀ ਨਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਮਲਿਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਸਦੇ ਅੰਗ-ਪਿੰਡ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਰਥ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋਏ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਾਇਲ ਯੋਧਾ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਲੰਮੇ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਵੱਜੀ ਝਰਨੇ ਵਾਂਗ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਮਨ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਘਰਹੀਣ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਉਥੇ, ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ; ਠੰਢੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚੌਲ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਬਣ ਗਏ। ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪੱਕੇ ਚੌਲ ਖਾਧੇ, ਜਦਕਿ ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਚੌਲ ਖਾਧੇ ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚੋਂ ਉਗੇ ਸਨ। ਦਸ਼ਾਰਣ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਖਾਣ ਰਾਹੀਂ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ, ਤੇ ਮਾਲਵਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਕismet ਨਾਲ ਔਰਤ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ। ਉੱਥੇ ਮੁੰਡਾ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਕੁੜੀ ਵਧੀ; ਪੁਰਾਣਾ ਜੋੜਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਮਰ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਹੁਣ ਸਾਰੰਗਾ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੰਡਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਸੁਰ ਕੁੜੀ, ਮਾਲਾ ਨਾਮ, ਭੌਰ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਤਾ ਫੁੱਲਦੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਮਾਲਾ ਨੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: “ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਪਤੀ ਮਿਲੇ।” ਫਿਰ, ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਯਜਨ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਮਾਲਾ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ ਸਾਰੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਚੰਨਣੀ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਕਿਰਣ ਪਈ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਯਜਨ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮਾਲਵਾ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਮਾਲਾ ਨੇ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਸ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਅਸ਼ਕਤ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸਾਰੰਗਾ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ, ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਸੌ ਹੇਮੰਤ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮਨ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰੁਝਾਨ ਘਟ ਗਿਆ। ਸਾਰੰਗਾ, ਬੁੱਢਾਪੇ ਨਾਲ ਥੱਕਿਆ, ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੁੱਢਾਪੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਕਤ ਸਰੀਰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਬੈਠਾ। ਜਦ ਰਾਜ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਧ ਗਿਆ, ਤਦ ਮੋਹ ਬਹੁਤ ਗਾੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੂਤ। ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਸਦਾ ਵਿਲਾਸ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਅਵਿਵੇਕ, ਅਜਾਣ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਜਨਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੌਤ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਮੰਡਕ ਨੁੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਹ ਬੇਬਸ ਚੀਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ (ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ) ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਮਾੜੇ ਸਵਭਾਵ ਕਰਕੇ ਮਛੀਰਾ ਜਨਮਿਆ। ਉੱਥੇ, ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮਛੀਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਥੱਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦੁੱਖ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਹ ਓਹੋ ਜਨਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਚੰਗੇ ਸਵਭਾਵ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ਕ, ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਜੋੜਾ ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ, ਆਨੰਦ, ਦੁੱਖ, ਵਿਛੋੜਾ, ਮੁੜ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।