ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਖਿੜਦੇ ਹੋਏ ਸੁਰ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਬੜੀ ਲਜਜ਼ਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਵੇਖੋ, ਅਨੰਗਾ! ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ—ਇੱਕ ਲਾਚਾਰ ਨਾਰੀ ਨੂੰ—ਤਕੜੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੀ ਹੈ?” ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਹਾਨ! ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਆਸਰਿਤ ਜਾਣ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ! ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੀ ਨੇ, ਜੋ ਨੇੜਤਾ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਅਸਲ ਮਹੱਤਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।” ਉਹ ਫਿਰ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਜਦੋਂ ਦੋਨਾਂ ਪਾਸੋਂ ਪਿਆਰ ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਆਰ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰ ਵਗਦੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਦੀ ਰਸਨਾ ਦਾ ਸੁਆਦ। ਪਿਆਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੁਖਦਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ! ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਠੰਢ ਪਾ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਕੌਲ ਫੁੱਲ ਫਿਰ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸਨਾ ਪੀ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੀਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਕੌਰੀ ਪੰਛੀ ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਭੰਵਰੇ ਵਾਂਗ ਚੰਬੜੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ, ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀਆਂ ਕੋਮਲ ਭੁਜਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ, ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭੰਵਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਫੁੱਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ, ਖਿੜਦੇ ਹੋਏ ਅਨੰਦ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨਣੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਦੋ ਮਸਤ ਭੰਵਰੇ ਕੌਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਕੋਰਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘਣ ਘਣ ਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਨ ਵਰਗੀ ਨਿਰਮਲ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੌਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਸਤ ਹੰਸ ਤੈਰਦੇ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਾਰੀਜਾਤ ਦੇ ਡਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਚੰਨ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸਨਾ ਪੀਂਦੇ। ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਝੂਲਣ ਵਾਲੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ-ਮਸਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਨੰਦਨ ਦੇ ਆਨੰਦ-ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਵਸੀਅਤ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰ ਗਈ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਨਵੀਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੂ ਦੇ ਖਿੜੇ ਕੌਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭੰਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ। ਕੈਲਾਸ ਦੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੰਨ ਵਰਗੀ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ, ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਨਾਰੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੌਲਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰ ਤੱਕ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀ। ਰਾਮਾ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਆਸ਼ਚਰਜਕ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਾ-ਖੇਡਦਾ। ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ, ਉਹ ਸੱਠ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੁਗਮ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ। ਖੀਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸ਼੍ਵੇਤਦੀਪ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਵਕਤ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ। ਗੰਧਰਵ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਮੰਨਦਿਆਂ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਹੀਨ ਰਚਨਾ ਦਾ ਅਨੁਕਰਣ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਹਿਰਣ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੁਰੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਚੌਤਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਮੁਕ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰਣੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹਦੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਰਥ ਤੇ ਬਾਗ ਖੋਹ ਬੈਠੇ, ਚਿੰਤਾ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਯੋਧੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਲੰਮੇ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਝਰਨਾ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਮਨ ਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਨੇ ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਠੰਢੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਪੌਦੇ ਬਣ ਗਏ। ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪੱਕੇ ਚੌਲ ਖਾ ਲਈਏ, ਜਦਕਿ ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਚੌਲ ਖਾਏ ਜੋ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਵਜੋਂ ਪਏ ਸਨ। ਦਸ਼ਾਰਣ ਵਿੱਚ, ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ, ਤੇ ਮਾਲਵਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਔਰਤ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ। ਉੱਥੇ, ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਕੁੜੀ ਵਧਦੇ ਗਏ; ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੋੜਾ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹੋਣ। ਜਦ ਉਹ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਹੁਣ ਸਾਰੰਗਾ ਨਾਮ ਦਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਸੁਰ ਕੁੜੀ, ਮਾਲਾ ਨਾਮ ਦੀ, ਭੰਵਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜੀ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੀ, “ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਪਤੀ ਮਿਲੇ।” ਫਿਰ, ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਯਜਨ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਮਾਲਾ ਨੇ ਉੱਥੇ ਸਾਰੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਕਾਇਆ ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਨਿੱਘੀ ਹੋਈ ਚੰਦਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ। ਫਿਰ, ਯਜਨ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮਾਲਵਾ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਮਾਲਾ ਨੇ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਆਹ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਸਾਰੰਗਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸਾਰੰਗਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਸੌ ਹੇਮਾਂ ਤੱਕ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।